Δύο Ιωσήφ με παρόμοια ιστορία (Με προφητεία για το προσεχές μέλλον της Ελλάδας)
Ο Ιωσήφ επιβλέπει την αποθήκευση του σιταριού.
VatopaidiFriend: Το παρακάτω άρθρο απλά εκφράζει τις σκέψεις ενός προσκυνητή της Μονής.
Αύριο, Μεγάλη Δευτέρα, επιτελούμε την μνήμη ενός μεγάλου αγίου της Παλαιάς Διαθήκης, του Ιωσήφ, του γιου του Ιακώβ, που η θαυμαστή ιστορία του εκτυλίσσεται στα κεφάλαια 37 έως 50 του βιβλίου της Γενέσεως. Στο ευλογημένο αυτό πρόσωπο κάνει αρκετές φορές αναφορά η αποψινή ακολουθία του Νυμφίου (που είναι ο όρθρος της Μεγάλης Δευτέρας) με την θεόπνευστη υμνολογία της. Ο λόγος που η Εκκλησία μας έχει καθιερώσει να μας τον δείχνει στην αρχή της Μεγάλης Εβδομάδας είναι ότι στο πρόσωπό του και στον βίο του προτυπώνεται με προφητικό τρόπο η ένσαρκη οικονομία του Χριστού…
Αυτός τούτος ο Χριστός, βέβαια, είναι ο συνδετικός κρίκος όλων όσων είναι δικοί Του, οι οποίοι μέσα στην άκτιστη θεία χάρη και ενέργειά Του γίνονται ένα πνεύμα. Έτσι, λοιπόν, εξηγείται και η περίεργη ομοιότητα της ιστορίας του παλαιότερου με εκείνην του νεότερου γνωστού αγίου που φέρουν το όνομα Ιωσήφ.
Έτσι, μεταξύ των βίων του Ιωσήφ της Παλαιάς Διαθήκης και του Γέροντα Ιωσήφ του Βατοπαιδινού υπάρχουν πολλά “αλλόκοτα” κοινά σημεία, τα οποία μπορούν να απαριθμηθούν, συνοπτικά, ως εξής:
Και οι δύο έγιναν αντικείμενο φοβερού φθόνου εκ μέρους των συγγενών/συμπατριωτών του, που ήταν και μέσα στον λαό του Θεού (οι άλλοι γιοι του Ιακώβ στην μία περίπτωση, κάποια στελέχη της Εκκλησίας στην άλλη) και που παρ’ όλ’ αυτά συνωμότησαν και αποφάσισαν να τον βγάλουν από την μέση.
Για τον λόγο αυτό, και οι δύο, αναγκαστικά, ξενιτεύτηκαν και πήγαν σε άλλη χώρα (στην Αίγυπτο ο ένας, στην Ελλάδα ο άλλος).
(Ας σημειωθεί ότι και οι δύο συγχώρησαν όλους όσους έφταιξαν απέναντί τους. Επίσης, και οι δύο είχαν λαμπρή δικαίωση από τον Θεό.)
Και οι δύο συκοφαντήθηκαν από παλιογυναίκες ότι τις ατίμασαν επειδή ακριβώς αντιστάθηκαν στις ανήθικες προτάσεις τους που αποτέλεσαν και στις δύο περιπτώσεις ορμητική επίθεση.
Και τους δύο η θεία πρόνοια, τούς έκανε μεγάλους ηγέτες στις χώρες όπου πήγαν με το ζόρι.
Ο Ιωσήφ της Παλαιάς Διαθήκης είχε δύο γιους, οι οποίοι έγιναν και πατέρες δύο φυλών του Ισραήλ: τον Εφραίμ (!) και τον Μα-νασσή. Ο Γέροντας Ιωσήφ είχε και αυτός ακριβώς δύο γιους που αναδείχθηκαν γεροντάδες: τον Εφραίμ (καθηγούμενο της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου) και τον Αθα-νάσιο (μητροπολίτη Λεμεσού).
Και οι δύο είχαν το χάρισμα της προφητείας.
Ο Ιωσήφ της Παλαιάς Διαθήκης προείδε την πείνα που θα έπεφτε στην Αίγυπτο για 7 χρόνια, και επί 7 χρόνια πριν την πείνα μάζευε προμήθειες, ώστε μετά τάιζε όλη την Αίγυπτο και έσωσε τον κόσμο από την λιμοκτονία. Το ίδιο και ο Γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός εδώ και πολλά χρόνια προφήτευε την επερχόμενη πείνα που θα πέσει στην Ελλάδα και με το μοναστήρι του ξεκίνησε τις προετοιμασίες για να μπορούν να σώσουν την χώρα όταν θα είναι καιρός, χωρίς να εξηγήσει παραέξω το τί έκανε. Ενδεικτικά, δεν θα ξεχάσω ένα απόγευμα στο Βατοπαίδι, αρχές Οκτωβρίου του 2008, λίγες μέρες μετά το ξέσπασμα του λυσσαλέου πολέμου εναντίον της Μονής, που ο γέροντας Εφραίμ μιλούσε σε 4-5 προσκυνητές έξω από το Καθολικό, και είπε διάφορα ενδιαφέροντα πράγματα, μεταξύ των οποίων και το εξής: “Τώρα μας βρίζουν όλοι, αλλά σε 10 χρόνια, που θα έχει πείνα, εδώ θα έρχονται και θα τρώνε…” Υπάρχουν και σχετικές προφητείες αναφορικά προς τον ρόλο των μοναστηριών (Γέροντας Πορφύριος) και της Μονής Βατοπαιδίου ειδικότερα (Γέροντας Αμβρόσιος).
Επίσης, ο Ιωσήφ της Αιγύπτου επεδίωξε να συγκεντρώσει όσο γινόταν περισσότερη δύναμη στα χέρια του κράτους που υπηρετούσε, για να επιβάλει ένα φοβερό σύστημα κοινωνικής δικαιοσύνης. Αυτό υλοποιήθηκε μετά την πείνα. Μήπως η ιστορία θα επαναληφθεί και σ’ αυτό; Για να δούμε!
Όλα αυτά αποτελούν ατομικές παρατηρήσεις ενός απλού κοσμικού που απλά διαβάζει την Αγία Γραφή και όχι μοναχών της Μονής Βατοπαιδίου ή άλλων. Νομίζουμε ότι είναι αρκετά εμφανή, που να μπορεί ο οποιοσδήποτε να τα διακρίνει.
Καλή Μεγάλη Εβδομάδα και Καλή Ανάσταση, κοντά στον Χριστό μας, που αυτή την βδομάδα κατεβαίνει στον Άδη και τον λεηλατεί και ανοίγει τον αληθινό Παράδεισο!
Ρ. Π.
