Romanian

English

Pentru că foarte mulţi se întreabă care sunt cauzele care şi ce se urmăreşte în acest caz, o să încerc să trec în revistă succint cele mai importante puncte din desfăşurarea acesteia:

În 1994 Mănăstirea Vatoped cu ajutorul avocaţilor acesteia şi a altor foruri juridice din Grecia a început cercetarea titlurilor de proprietate referitoare la terenuri nefolosite ce aparţineau de metocul mănăstirii de la Porto Lagos din Grecia de Nord. Acest proces, în care a fost implicate şi organele cadastrale ale ţării precum şi diferiţi miniştri din patide antagonice în decursul a 3 guverne a ţinut până în 2003.

La final, conducerea Greciei din acea perioadă prin organele ei (guvern, diferitele consilii de evaluare, Curtea de Justiţie etc.) au hotărât valide toate aceste acte şi au semnat şi parafat dreptul de proprietate şi folosinţă a terenului respectiv care în cea mai mare parte a sa este de fapt un lac.

DUPĂ ce toate acestea au fost încheiate, datorită unor diferende financiare foarte mari între membri din guvernul de atunci şi proprietarul canalului de televiziune Alpha TV, acesta din urmă a căutat un mijloc de răzbunare împotriva guvernului şi de departe cea mai bună ţintă a fost Vatopedul.

Asta pentru că de fapt Vatoped este din punct de vedere juridic o persoană publică şi deci „averea” nu intră în buzunarele monahilor pentru a fi folosită de ex. pentru a se apăra (cum socotea magnatul respectiv) şi a spune adevărul pe alte canale TV sau prin varii mijloace. Asta pentru că tot războiul a fost şi este informaţional.

Acest atac împotriva mănăstirii a luat amploare pentru că există mari interese străine de Grecia şi Cipru (ţara de origine a p. Efrem) care au fost lezate de activitatea duhovnicească a mănăstirii.

Aici trebuie să înţelegem că Sf. Munte nu face politică în sensul lumesc al termenului ci scopul acestui stat monahal este de a aduce pe oameni la Hristos. Însă una din problemele majore pentru cei ce doresc conducerea totală a acestei lumi este faptul că odată cu dragostea de Dumnezeu apare simultan şi dragostea de neam. Din cauza aceasta Bertrand Russell unul dintre eugeniştii de frunte ai secolului 20 a spus “Dragostea de Dumnezeu şi de neam sunt cei doi piloni ce ne stau în calea instaurării noii ordini mondiale. Din cauza asta trebuie loviţi fără cruţare”.

Datorită temei metocului pe care am prezentat-o mai sus mănăstirea prin reprezentanţii ei (în special p. Arsenie şi p. Efrem) erau în contacte dese cu conducerea de atunci a statului elen. În timpul vizitelor la diferitele organe din conducerea Greciei, cu toate că p. Arsenie era preocupat mai mult de soarta metocului mănăstirii, p. Stareţ Efrem era preocupat mai mult de altceva… Părintele Stareţ prin caracterul său era şi este preocupat de Hristos. De misiune. Are un mare dar pentru asta.

Din cauza acesta guvernul de atunci s-a îndreptat în spre interesele naţionale, ieşind simţitor de sub sfera de influenţă a Apusului şi aducând un progres vizibil în Grecia. Pentru că Apusul nu îşi putea permite să piardă Grecia din cauza poziţiei geostrategice pe care aceasta o deţine, această tendinţă trebuia stăvilită cât mai repede. S-au încercat cu mai multe scandale, legate de firma Siemens, de ascultările telefoanelor conducerii elene (celebra “Athens Affair” – vedeţi pe internet) însă era dificil pentru că cei implicaţi aveau poziţii puternice. Până astăzi nimeni nu a fost găsit vinovat în toate aceste scandaluri(!) În această situaţie Vatoped era o (din nou) o ţintă extraordinară pentru că erau pe de-o parte, prin p. Efrem un far duhovnicesc în guvern, iar pe de altă parte erau şi pe post de ţapi ispăşitori, neputându-se apăra.

Pe alt plan, Apusul era deranjat şi datorită implicării majore a p. Stareţ Efrem şi a obştii vatopedine (în cea mai mare parte cipriotă) în eşecul Planului Annan în Cipru, plan care sub masca federalizării Ciprului ar fi provocat mari pagube naţionale ciprioţilor de origine greacă din insulă. De fapt este ştiut că în viziunea Apusului Ciprul este un portavion nescufundabil însă ciprioţii greci nu sunt dispuşi să-şi cedeze insula. Din această cauză până astăzi există baze militare în enclave străine în insulă.

Dincolo de asta este şi problema hrisoavelor. E o mare problemă ce nu se pune pe tapet din motive lesne de înţeles: Pentru că baza proprietăţilor Sf. Munte sunt hrisoavele (documentele imperiale), dacă cade Vatoped cad şi toate patriarhiile istorice (cea Ecumenică, Ierusalimul, Alexandria şi Antiohia) pentru că la acestea nu numai averea ci însuşi existenţa este bazată pe aceste hrisoave. Şi în general ţările în care aceste patriarhii îşi au sediul nu doresc prezenţa lor. Din cauza aceasta Turcia (care a luat TOATE documentele legate de ipoteză) şi Israelul urmăresc şi „ajută” foarte îndeaproape tema.

Şi un ultim amănunt: după cum deja se ştie în Grecia mai există şi un alt factor duhovnicesc: invidia anumitor rasofori. Înainte de a judeca trebuie să ştim că Invidia se atinge şi de cei desăvârşiţi. Nu îndreptăţesc, însă este foarte greu să vezi când cineva îţi fură slava. Nu spuneţi că slava e deşartă, ştiu, însă pentru că omul este căzut el vede lucrul acesta foarte important. E, şi pentru că p. Stareţ nu numai este foarte duhovnicesc ci şi mai ales este exponentul tradiţiei atonite, el şi mănăstirea sa au stârnit invidia. Persoanele sunt cunoscute în Grecia, socotesc că nu are rost să insist asupra numelor.

Ceea ce trebuie însă să reţinem este faptul că fisurarea unităţii Bisericii datorită patimilor omeneşti duce la atacuri feroce din partea celor ce doresc dezbinarea acesteia.

Din cauza factorilor de mai sus, având ca pretext metocul mănăstirii şi ca mod de atac războiul informaţional purtat de toată mass-media din Grecia, cei ce doreau puterea au intentat proces în 2008 părintelui Efrem şi adus lucrurile în situaţia de astăzi.

După cum se ştie, lucrurile au ajuns cu totul la absurd, p. Stareţ Efrem fiind trimis în arest preventiv pentru nu a părăsi ţara. Este de neimaginat. Total iraţional. Adică din 2008, când a început atacul asupra mănăstirii şi a persoanei sale, p. Efrem a fost plecat în mai multe ţări: Cipru, Georgia, Belarus, Turcia (la Patriarhia Ecumenică), SUA (la mănăstirile din Arizona) şi ultima dată în Rusia, în pelerinaj cu Sf. Brâu, pelerinaj ce a durat 30 de zile şi încheiat cu un extraordinar triumf în urmă cu aproximativ o lună. E, dacă p. Stareţ ar fi dorit să rămână în afara graniţelor Greciei, nu ar fi putut? Şi acum arestează preventiv un Egumen din Sf. Munte de Crăciun ca să nu fugă din ţară! Şi asta după ce vreme de trei ani toate organele de stat au socotocit la sânge toate actele şi toate acţiunile mănăstirii doar, doar vor găsi ceva şi nu au găsit nimic!

Din păcate pentru ei însă, lucrurile se întorc împotriva lor pentru că p. Efrem se dovedeşte a fi un om cu viaţă sfântă iar obştea sa este la înălţime strâns unită în jurul stareţului ei.

Vom vedea că nu va lăsa Domnul toiagul păcătoşilor pe spinarea drepţilor mai mult decât poate duce. Şi răsplata tuturor va fi în veac.

Viu este Domnul Dumnezeu şi Biserica Lui nu va fi biruită de porţile iadului. Depinde însă de noi să fim în ea.

PS: După ce am scos la lumină fie şi parţial dedesubturile tenebroase ale acestui atac, într-un articol următor vom detalia de ce mănăstirile au nevoie de metoace şi ce fac cu banii. Şi de ce organele financiare a statului nu au găsit nimic …cu toată presiunea formidabilă a presei.

English

Because many from you wonder which are the causes and what are the strategical targets in this matter, I will try to make a brief review of the most important points from its history:

In 1994 the Vatopaidi Monastery with its lawyers and other legal bodies from Greece began the research of the land ownership titles linked to some unused terrains of the Monastery’s Metochion from Porto Lagos in Northen Greece. This process, in which were involved specialized organisations from Greece as well different ministers from 3 different goverments on which were different (antagonistic) parties finished somewhere in 2003.

Finally, the leadership of Greece at that time through their organs (govermment, various evaluation boards, the Court of Justice etc.) decided that all the acts are valid and signed and conferred to the monastery the right to own and use the said land which most of it is actually a lake.

AFTER all these things where done and closed, due of very big financial disputes between some members of that goverment and the owner of the television channel Alpha TV, the latter sought means of revenge against the goverment and by far the best target was Vatopaidi.

This is because, in fact, Vatopadi is legally a public figure and therefore the “wealth” does not enter into the pockets of monks to be used for example, to defend themselves (as tycoon thought) and tell the truth on other TV channels of through various means. This because all the war in this matter was and is informational.

The attack against the monastery has grown because there are big foreign interests in Greece and Cyprus (the homeland of father Ephraim) who were harmed by the monastery’s spiritual activity.

Here we must understand that the Holy Mountain doesn’t make politics in the common sense of the therm but the purpose of this monastic state is to bring people to Christ. But one of the major problems for those who want the total leadership of the world is that simultaneously with the love to the God comes the love for the nation. That’s why Bertrand Russell, one of the leading eugenicists of the 20th century said: “The love of God and the love of nation are the two pillars which stand in our way of establishing the new world order. That’s why we must hit them mercilessly.”

Due of Metochion theme which we presented above, the monastery through its representatives (especiall f. Arsenios and f. Ephraim) were in frequent contacts with the administration of Greek state. During the visits to the different parts of the leadership of Greece, although f. Arsenios was more concerned over the fate of Metochion, the Elder Ephraim was concerned more on another thing… The Abbot Ephraim by his character was and is focused on Christ. On preaching. He has a big charisma for this.

Because of this, the goverment which was at that time in Greece turned to the national interests, turning away from the sphere of influence of the West and bringing a visible progress in Greece. Because the West couldn’t afford to lose Greece due of its geo-strategic position, they tried everything to curb this trend as fast as possible. They tried several scandals related to Siemens affair, the scandal related to telephone tapping of Greek leadership (the famous “Athens Affair” – seek on the internet) but it was difficult because because those involved had strong positions. Till today, nobody is guilty in these scandals(!) In this situation, Vatopaidi was (again) a very good target because on the other hand, through Abbot Ephraim they were a spiritual beacon in the goverment, and on the other hand they were also scapegoats, unable to defend themselves.

On another plane, the powers from West were disturbed because of the major involvment of the father Ephraim and his brotherhood (which is mostly from Cyprus) in the failure of Annan plan in Cyprus. This plan, under the guise of a proposal to form a federation of two states, would have caused serious damage to the Greek Cypriots of the island. In fact it is known that Cyprus in the vision of West is an unsinkable aircraft carrier but the Greek Cypriots are not willing to surrender the island. That is why today there are military bases in foreign enclaves on the island.

Beyond that there is the issue of the charters. It is a big problem which isn’t pushed in front because of obvious reasons: Because the properties of the Holy Mountain are based on charters (that is imperial documents), if Vatopaidi falls then will fall also all the historical patriarchates (the Ecumenical Patriarchate, Jerusalem, Alexandria and Antioch) because for these entities not only their wealth but their very existence are based on these charters. And in general the countries in which these patriarchates are located do not want their existence. Because of this Turkey (which took ALL documents related to Vatopaidi matter) and Israel track and “help” closely the affair.

And one last detail: as already is known in Greece there is another spiritual factor: the envy of certain clergymen. Before judging others we should know that the envy touches also the most spiritual ones. I don’t vant to approve this sin of course, but it is very hard to see when someone steals your glory. Do not say that this glory is vain, I know. Remember, because the man is fallen he sees this as a very important thing. And because Father Ephraim is a very spiritual monk and, more, he and his brotherhood are exponents of the athonite spiritual tradition, he and his monastey provoked envy to some. The fact is known in Greece and I consider that it is pointless to insist on the names.

What we must remember here is that cracking the unity of the Church because of human passions leads to fierce attacks from those who want it split.

Because of the above factors, with the pretext Monastery’s Metochion and having as a means the informational war through all the media in Greece, those who wanted to access to leadeship filled suit in 2008 to the Abbot Ephraim and brought the things in today’s situation.

As it is known, things have reached completely to absurd, Elder Eprhaim being sent in a preventive arrest in order to not leave the country. It is unimaginable. Totally irrational. I mean, from 2008 when the attack against the monastery and his person began he went in several countries: Cyprus, Georgia, Belarus, Turkey (at the Ecumenical Patriarchate), USA (at the monasteries in Arizona) and the last time in Russia , on pilgrimage with the Holy Belt, pilgrimage which lasted 30 days and ended with an extraordinary triumph about a month ago. So, if the Abbot Ephraim wished to remain outside Greece he could not? And now they send in a preventive arrest an Abbot from Holy Mountain at Christmas in order to not to flee off from the country! And this after three years in which the state organs digged in all documents and all actions of the monastery and didn’t find anything!

Unfortunatelly for them, the things turn against them because p. Ephraim proves to be a holy man and his brotherhood is tightly gathered around its abbot.

We shall see that the Lord will not allow the stick of the sinners over the back of the righteous more than he can bear. And the reward for all will be eternal.

Lord is alive and His church will not be overcomed by the gates of hell. But depends on us to be in it.

PS: Having exposed (even if partially) the dark underpinnings of this attack, in a next article will detail why monasteries need metochia and what they do with the money. And why the financial organs of the state dind not find anything … with all the tremendous pressure of the press.

Αθήνα,27 Δεκεμβρίου 2011
Αρ. Πρωτ. 09

Το πρόσωπο του π. Εφραίμ είναι η αφορμή για να κορυφωθεί η επιχείρηση σπίλωσης του Αγίου Όρους και της Ορθοδοξίας. Είναι η αφορμή που κατασκεύασε η νέα τάξη ώστε να διασυρθεί ο Ορθόδοξος Μοναχισμός και η Εκκλησία. Είναι πράγματι τερατώδες για ένα πολιτικό «έγκλημα» – αν υπάρχει και δεν κατασκευάστηκε – να ευθύνεται ένας μοναχός ενώ οι πολιτικοί έχουν απαλλαγεί.

Αποτελεί για ολόκληρο τον Ελληνικό λαό τεράστια πρόκληση το να κυκλοφορούν ανάμεσά μας, πολιτικοί απατεώνες – καταχραστές του δημοσίου χρήματος, κατά δική τους ομολογία, αλλά και εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου και να κρίνεται προφυλακιστέος ένας καλόγερος….

Άραγε, για ποιον ακριβώς λόγο είναι επικίνδυνος ο γέροντας Εφραίμ; Για τέλεση και άλλων «εγκλημάτων» ή επειδή, τώρα ξαφνικά, είναι επικίνδυνος να φύγει; Ιδιαίτερα, τούτες τις Άγιες Ημέρες κατά τις οποίες η Δικαιοσύνη δίνει χάριτες.

Η αντίδραση από την Ρωσία στην απόφαση προφυλάκισης του μοναχού Εφραίμ ήταν άμεση:

α) «Δόθηκαν εξετάσεις» από την Ελληνική Κυβέρνηση, δήλωσαν επίσημες διπλωματικές πηγές. Το θέμα έχει σαφή πολιτική και διπλωματική διάσταση, διότι η απόφαση προφυλάκισης εκθέτει τον Ρώσο πρόεδρο ο οποίος συναντήθηκε, ετίμησε και εκφράστηκε με θερμά λόγια για τον γέροντα Εφραίμ.

β) Το πατριαρχείο Μόσχας χαρακτήρισε «πρωτοφανή αγριότητα» την απόφαση προφυλάκισης ενός μοναχού παραμονές Χριστουγέννων, ενώ προέβλεψε κλιμάκωση της αντίδρασης των απανταχού Ορθοδόξων.

γ) Επίσημο Ρωσικό ίδρυμα εκτίμησε ότι «παρόμοιες δικαστικές αποφάσεις μπορούν να εξηγηθούν, μόνο από τις πολιτικές δεσμεύσεις ορισμένων κύκλων της Ελληνικής Διοίκησης, οι οποίοι επιθυμούν κατ’ αυτόν τον τρόπο, να επιδείξουν στη Δύση την ετοιμότητά τους, να προχωρήσουν στην άρνηση των αρχών οργάνωσης της Πνευματικής ζωής, που έχουν κατοχυρωθεί στο Ελληνικό Σύνταγμα».

Θεωρούμε ότι η αλήθεια του θέματος βρίσκεται τόσο στις αντιδράσεις κάποιων Επισκόπων της Ελληνικής Εκκλησίας, όσο και αυτών που εκδηλώθηκαν από την Ρωσία.

Οι εντολοδόχοι πολιτικοί μας χρησιμοποίησαν τη δικαιοσύνη για να στείλουν τα πολιτικά μηνύματα που επιθυμούν οι πάτρωνές τους.

Ξυπνήστε Έλληνες και απελευθερώστε την Ελλάδα από το ξενόδουλο, διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα που εξευτελίζει την πατρίδα μας και εξαθλιώνει τον λαό μας.

Πρόεδρος της Πολιτικής Παράταξης «ΚΟΙΝΩΝΙΑ»

Μιχαήλ Ε. Ηλιάδης

Στη σύντομη συνέντευξη στο ειδησεογραφικό πρακτορείο «Interfax-Religion» παραχώρησε ο Σεβ. Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ κ. Ιλαρίωνας, Πρόεδρος του Συνοδικού Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας.

Ο Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ σχολίασε τις ενέργειες των Ελληνικών αρχών, για την απόφαση προφυλάκισης του Ηγουμένου Εφραίμ

Διαβάστε τις δηλώσεις του κ. Ιλαρίωνα:

Σεβασμιώτατε, πληροφορηθήκαμε τη σύλληψη από τις Ελληνικές αρχές του Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου Αγίου Όρους Αρχιμανδρίτη Εφραίμ, ο οποίος συνόδευσε την Τιμία Ζώνη της Παναγίας κατά την πρόσφατη περιφορά της στη Ρωσία. Παρακαλώ, το σχολιό Σας;

Δεν έχουμε ούτε είμαστε σε θέση να έχουμε γνώση όλων των λεπτομερειών των κατηγοριών, οι οποίες διατυπώνονται σε βάρος του πατρός Εφραίμ και μιας ακόμη σειράς προσώπων σε σχέση με τις ανταλλαγές, στις οποίες προέβη κατά το παρελθόν η Μονή Βατοπαιδίου.

Ο έλεγχος νομιμότητας αυτών ανήκει στην αρμοδιότητα της Ελληνικής δικαιοσύνης, όπου δε μπορούμε να παρεμβαίνουμε.

Και όμως είναι εντελώς σαφές ότι η εφαρμογή του μέτρου της προφυλάκισης για έναν άνθρωπο, ο οποίος δεν παρουσιάζει καμία απολύτως απειλή, όπως είναι ο Αρχιμαδρίτης Εφραίμ, χωρίς την εξέταση στην ουσία της υποθέσεως και χωρίς τη δικαστική απόφαση επ΄ αυτής, αποτελεί έναν γεγονός έκτακτο, το οποίο προκαλεί μεγάλη απορία.

Ο μοναδικός κατηγορούμενος στην υπόθεση, ο οποίος κρίθηκε απαραίτητα να φυλακισθεί, είναι ένας ηλικιωμένος και φορτωμένος με τις ασθένειες κληρικός.

Αυτή η απόφαση προβληματίζει έντονα τους πιστούς της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ρωσίας, καθιστά επιφυλακτική την Ιεραρχία της και οδηγεί σε στοχασμό για τους πραγματικούς λόγους, στους οποίου οφείλεται.

Προ ολίγων ημερών η Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους συμμερίσθηκε τον προβληματισμό της Ρωσικής Εκκλησίας σχετικά με τη διαμορφωθείσα γύρω από τον πατέρα Εφραίμ κατάσταση, επιβεβαιώνοντας έτσι το κύρος του σεβαστού Γέροντος…

Γνωρίζουμε ότι κάποτε η Ιερά Μονή Βατοπαιδίου ευρίσκετο σε πολύ άθλια κατάσταση, ενώ με τον Καθηγούμενο Εφραίμ βίωσε καθολική αναγέννηση.

Ο πατήρ Εφραίμ έχει προσφέρει τα μέγιστα στον αγιορειτικό μοναχισμό, πράγμα το οποίο τονίσθηκε και με τη αλληλεγγύη, την οποία δήλωσε υπό αυτές τις συνθήκες η Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους.

Όμως ο Αρχιμανδρίτης Εφραίμ τυγχάνει ευρύτερα γνωστός, πέρα από την Ελλάδα, σε όλη την Ορθοδοξία, ως πνευματικός καθοδηγητής, ως ένθερμος υποστηρικτής της οργάνωσης του μοναχικού πολιτεύματος σύμφωνα με την μακραίωνη παράδοση.

Κάθε επισκεπτόμενος της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου έζησε εκείνο το πνεύμα της φιλοξενίας, το οποίο επικρατεί στη Μονή και με το οποίο περιβάλλουν εκεί αδιακρίτως κάθε προσκυνητή.

Ο πατήρ Εφραίμ έγινε πλέον ιδιαίτερα αγαπητός σε πολλά τέκνα της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ρωσίας μετά από την περιφορά για ένα ολόκληρο μήνα στη Ρωσία της Τιμίας Ζώνης της Παναγίας, ενός μεγάλου ιερού κειμηλίου, το οποίο συνόδευσε και το οποίο προσκύνησαν εκατομμύρια πιστοί Ρώσοι.

Τώρα αυτοί απορούν πώς είναι δυνατό ο Καθηγούμενος της μεγαλύτερης και μπορούμε να πούμε υποδειγματικής Αγιορειτικής Μονής επανερχόμενος μετά από το ταξίδι αυτό εις τα ίδια, συνελήφθη σε μια Ορθόδοξη χώρα όπως είναι η Ελλάδα και μάλιστα τις ημέρες των Χριστουγέννων, που εορτάζει.

Η απορία τους είναι πλέον κατανοητή καθώς και τα αισθήματα πολλών Ελλήνων Ιεραρχών, κληρικών και λαϊκών, οι οποίοι πιστεύουν, πως η απόφαση σε βάρος του Αρχιμανδρίτη Εφραίμ αποτελεί εχθρική επίθεση κατά του αγιορείτικου μοναχισμού και της εν γένει Ορθοδοξίας.

Ο Ιωσήφ επιβλέπει την αποθήκευση του σιταριού.

VatopaidiFriend: Το παρακάτω άρθρο απλά εκφράζει τις σκέψεις ενός προσκυνητή της Μονής.

Αύριο, Μεγάλη Δευτέρα, επιτελούμε την μνήμη ενός μεγάλου αγίου της Παλαιάς Διαθήκης, του Ιωσήφ, του γιου του Ιακώβ, που η θαυμαστή ιστορία του εκτυλίσσεται στα κεφάλαια 37 έως 50 του βιβλίου της Γενέσεως. Στο ευλογημένο αυτό πρόσωπο κάνει αρκετές φορές αναφορά η αποψινή ακολουθία του Νυμφίου (που είναι ο όρθρος της Μεγάλης Δευτέρας) με την θεόπνευστη υμνολογία της. Ο λόγος που η Εκκλησία μας έχει καθιερώσει να μας τον δείχνει στην αρχή της Μεγάλης Εβδομάδας είναι ότι στο πρόσωπό του και στον βίο του προτυπώνεται με προφητικό τρόπο η ένσαρκη οικονομία του Χριστού…

Αυτός τούτος ο Χριστός, βέβαια, είναι ο συνδετικός κρίκος όλων όσων είναι δικοί Του, οι οποίοι μέσα στην άκτιστη θεία χάρη και ενέργειά Του γίνονται ένα πνεύμα. Έτσι, λοιπόν, εξηγείται και η περίεργη ομοιότητα της ιστορίας του παλαιότερου με εκείνην του νεότερου γνωστού αγίου που φέρουν το όνομα Ιωσήφ. 

Έτσι, μεταξύ των βίων του Ιωσήφ της Παλαιάς Διαθήκης και του Γέροντα Ιωσήφ του Βατοπαιδινού υπάρχουν πολλά “αλλόκοτα” κοινά σημεία, τα οποία μπορούν να απαριθμηθούν, συνοπτικά, ως εξής:

Και οι δύο έγιναν αντικείμενο φοβερού φθόνου εκ μέρους των συγγενών/συμπατριωτών του, που ήταν και μέσα στον λαό του Θεού (οι άλλοι γιοι του Ιακώβ στην μία περίπτωση, κάποια στελέχη της Εκκλησίας στην άλλη) και που παρ’ όλ’ αυτά συνωμότησαν και αποφάσισαν να τον βγάλουν από την μέση.

Για τον λόγο αυτό, και οι δύο, αναγκαστικά, ξενιτεύτηκαν και πήγαν σε άλλη χώρα (στην Αίγυπτο ο ένας, στην Ελλάδα ο άλλος).

(Ας σημειωθεί ότι και οι δύο συγχώρησαν όλους όσους έφταιξαν απέναντί τους. Επίσης, και οι δύο είχαν λαμπρή δικαίωση από τον Θεό.)

Και οι δύο συκοφαντήθηκαν από παλιογυναίκες ότι τις ατίμασαν επειδή ακριβώς αντιστάθηκαν στις ανήθικες προτάσεις τους που αποτέλεσαν και στις δύο περιπτώσεις ορμητική επίθεση.

Και τους δύο η θεία πρόνοια, τούς έκανε μεγάλους ηγέτες στις χώρες όπου πήγαν με το ζόρι.

Ο Ιωσήφ της Παλαιάς Διαθήκης είχε δύο γιους, οι οποίοι έγιναν και πατέρες δύο φυλών του Ισραήλ: τον Εφραίμ (!) και τον Μα-νασσή. Ο Γέροντας Ιωσήφ είχε και αυτός ακριβώς δύο γιους που αναδείχθηκαν γεροντάδες: τον Εφραίμ (καθηγούμενο της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου) και τον Αθα-νάσιο (μητροπολίτη Λεμεσού).

Και οι δύο είχαν το χάρισμα της προφητείας.

Ο Ιωσήφ της Παλαιάς Διαθήκης προείδε την πείνα που θα έπεφτε στην Αίγυπτο για 7 χρόνια, και επί 7 χρόνια πριν την πείνα μάζευε προμήθειες, ώστε μετά τάιζε όλη την Αίγυπτο και έσωσε τον κόσμο από την λιμοκτονία. Το ίδιο και ο Γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός εδώ και πολλά χρόνια προφήτευε την επερχόμενη πείνα που θα πέσει στην Ελλάδα και με το μοναστήρι του ξεκίνησε τις προετοιμασίες για να μπορούν να σώσουν την χώρα όταν θα είναι καιρός, χωρίς να εξηγήσει παραέξω το τί έκανε. Ενδεικτικά, δεν θα ξεχάσω ένα απόγευμα στο Βατοπαίδι, αρχές Οκτωβρίου του 2008, λίγες μέρες μετά το ξέσπασμα του λυσσαλέου πολέμου εναντίον της Μονής, που ο γέροντας Εφραίμ μιλούσε σε 4-5 προσκυνητές έξω από το Καθολικό, και είπε διάφορα ενδιαφέροντα πράγματα, μεταξύ των οποίων και το εξής: “Τώρα μας βρίζουν όλοι, αλλά σε 10 χρόνια, που θα έχει πείνα, εδώ θα έρχονται και θα τρώνε…” Υπάρχουν και σχετικές προφητείες αναφορικά προς τον ρόλο των μοναστηριών (Γέροντας Πορφύριος) και της Μονής Βατοπαιδίου ειδικότερα (Γέροντας Αμβρόσιος).

Επίσης, ο Ιωσήφ της Αιγύπτου επεδίωξε να συγκεντρώσει όσο γινόταν περισσότερη δύναμη στα χέρια του κράτους που υπηρετούσε, για να επιβάλει ένα φοβερό σύστημα κοινωνικής δικαιοσύνης. Αυτό υλοποιήθηκε μετά την πείνα. Μήπως η ιστορία θα επαναληφθεί και σ’ αυτό; Για να δούμε!

Όλα αυτά αποτελούν ατομικές παρατηρήσεις ενός απλού κοσμικού που απλά διαβάζει την Αγία Γραφή και όχι μοναχών της Μονής Βατοπαιδίου ή άλλων. Νομίζουμε ότι είναι αρκετά εμφανή, που να μπορεί ο οποιοσδήποτε να τα διακρίνει.

Καλή Μεγάλη Εβδομάδα και Καλή Ανάσταση, κοντά στον Χριστό μας, που αυτή την βδομάδα κατεβαίνει στον Άδη και τον λεηλατεί και ανοίγει τον αληθινό Παράδεισο!

Ρ. Π.

Εργαζόταν ,λέει, στην Ολυμπιακή Αεροπορία ως διοικητικός λογιστής και έπαιρνε 1.800 ευρώ μισθό.  «Γιατί λοιπόν να παραιτηθώ;» τονίζει με στόμφο ο κ. Καρχιμάκης.

«Πώς θα ζούσα αν ο λαός κάποια στιγμή δεν με ψήφιζε και δεν με έστελνε και πάλι στη Βουλή; Πρέπει δηλαδή να ζητιανεύω; …..»(sic)

Ο κ. Καρχιμάκης , βο(υ)λευτής από το 2000, (έχει ήδη εξασφαλίσει την παχυλή βουλευτική σύνταξη του, απ’ ότι αντιλαμβάνομαι)  προβληματίζεται για το εργασιακό του μέλλον.  Τον ίδιο όμως προβληματισμό έχουν και κάποια εκατομμύρια Ελλήνων εργαζομένων πολιτών, αλλά δεν δημιουργούνται γι’ αυτούς«προσωποπαγείς θέσεις» στο δημόσιο ,που θα τους περιμένουν και θα τους εξασφαλίζουν την εργασία τους κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.

Πως λοιπόν  ο κύριος Καρχιμάκης «καπάρωσε» την θέση στο δημόσιο, όταν χιλιάδες Έλληνες αγωνιούν για το επαγγελματικό τους μέλλον και δεν γνωρίζουν ποσό ακόμη θα  διατηρούν τη θέση εργασίας τους ;

Ξεκαθαρίζω ότι δεν αναφέρομαι στο νόμιμο μέρος της υπόθεσης , αλλά στο ηθικό.

Ο γενικός εισαγγελέας του ΠΑΣΟΚ, ο άνθρωπος που  εμφανίζεται συχνά σε ρόλο υπερμάχου της διαφάνειας και της κάθαρσης και έχει επανειλημμένα δείξει υπέρμετρη τάση να βλέπει παντού «γαλάζια» σκάνδαλα ( της τάξεως κάποιων εκατομμυρίων ευρώ από ...αγωγές εις βάρος του, αν δεν κάνω λάθος, που συνήθως δεν κάνω), αφού διορίστηκε κάποτε (Πότε κ. Καρχιμάκη;) και με τρόπο που δεν γνωρίζουμε (Ποιον κ. Καρχιμάκη;) στην Ολυμπιακή, και αφού  εργάστηκε (Πότε και Πόσο κ. Καρχιμάκη),  τώραεξασφαλίζει και το μέλλον του σε βάρος του κρατικού κορβανά.

Με την στάση του ο κ. Καρχιμάκης αποδεικνύει ότι πίσω από τα γνωστά μεγάλα λόγια του ΠΑΣΟΚ περί διαφάνειας , ισοτιμίας , νέας Ελλάδας κλπ , συνεχίζονται να κρύβονται τα εξίσου μεγάλα έργα του ΠΑΣΟΚ.
Έργα που έστειλαν όχι μόνο την Ολυμπιακή της Μιμής , του Καρχιμάκη και των άλλων παιδιών, στο τέλμα, αλλά έφεραν και την Ελλάδα στη σημερινή κατάσταση.

Πρόκειται περί μιας αδιαμφισβήτητης απόδειξης ότι οι άνθρωποι, αλλά και οι μηχανισμοί του κόμματος αυτού είναι αδιόρθωτοι. Από τη μια με την πολιτική τους βυθίζουν εκατομμύρια ανθρώπους στη φτώχεια και στην ανεργία και την ίδια στιγμή το κύριο μέλημα τους είναι να βολέψουν τον εαυτούλη τους.

Σε άλλες εποχές η ενέργεια του κ. Καρχιμάκη θα προκαλούσε γέλια και οίκτο μαζί.  όμως και υπό της παρούσες συνθήκες προκαλεί  πίκρα και οργή !

Είναι τόσο βαθιά και διεστραμμένα ιδιοτελείς, ώστε να μην καταλαβαίνουν καν τον αντίκτυπο των πράξεών τους;….

http://www.politis-gr.com/?p=13660

Σύμφωνα με το άρθρο 13 του Συντάγματος μας η ελευθερία θρησκευτικής συνειδήσεως είναι απαραβίαστη.

Κάθε γνωστή θρησκεία είναι ελεύθερη και τα σχετικά με την λατρεία αυτής τελούνται ανεμπόδιστα υπό την προστασία των νόμων: “Η άσκηση της λατρείας δεν επιτρέπεται να προσβάλει τη δημόσια τάξη ή τα χρηστά ήθη” (Σύνταγμα άρθρο 13).

Με την διάταξη αυτή κατοχυρώνεται στην Ελλάδα όχι η ανεξιθρησκεία αλλά η θρησκευτική ελευθερία υπό τις δεσμεύσεις του να αποτελεί η θρησκευτική παραδοχή γνωστή θρησκεία δηλαδή μη έχουσα κρύφια δόγματα και να μη προσβάλει τη δημόσια τάξη ή τα χρηστά ήθη.

Κατά την μουσουλμανική παράδοση το Κοράνιο είναι «αιώνιο, άναρχο, αδημιούργητο και αλάνθαστο, ανέκαθεν υπάρχον μετά του Θεού ως αιώνιος φανέρωσις της Θείας θελήσεως».

Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι απλώς αντίγραφο του ουρανίου πρωτοτύπου το οποίο στην ισλαμική ορολογία αποκαλείται «μήτηρ της βίβλου», «καλώς διατηρούμενη πλάξ». Οι παροτρύνσεις του Κορανίου προς δυναμική, μαχητική αντιμετώπισιν των απίστων είναι πολλαί και άμεσοι.

Με την σούρα του Κορανίου (Η μετάνοια 9:5) «Όταν παρελθώσι οι ιεροί μήνες τότε φονεύετε τούς πολυθεϊστάς όπου αν συναντήσετε, ζωγρείτε πολιορκούντες και ενεδρεύοντες αυτούς», καθώς και με τη σούρα (Ο Μωάμεθ 47:4-10), «Οπόταν συναντάτε τούς απίστους φονεύετε και κατασφάζετε, συγκρατούντες στερρώς τα δεσμά του αιχμαλώτου.

Μετά δε την κατάπαυση της μάχης άφετε εαυτόν ελεύθερον ή ανταλλάξατε αντί λύτρων. Πράττετε ούτως εάν εβούλετο ο Θεός θα εθριάμβευε ο ίδιος επ’ αυτών αλλά υποβάλλει υμάς εις τον πόλεμον δια να δοκιμάσει τους μεν δια των δε.

Ο Θεός δεν θα απωλέσει τα έργα των πεσόντων εν τη μάχη υπέρ πίστεως. Θα εισαγάγει αυτούς εις τον Παράδεισον ον ήδη υπέδειξεν αυτοίς.

Όσοι πιστοί εάν συνδράμετε τον Θεόν εις την μάχην Αυτού κατά των απίστων και ο Θεός θα συνδράμει υμάς κατευθύνων τα υμέτερα διαβήματα» (Πρβλ. σούρες Τα Λάφυρα 8:73,76. Ο Σίδηρος 57:10), ως και με τη σούρα (Η Βους, 2:189) «Μάχεσθε μέχρις ότου αποσοβηθεί αφ’ υμών ο κίνδυνος του πειρασμού, και όταν δεν υπάρχει άλλη λατρεία ειμή η του μόνου Θεού. Αν οι εχθροί θέσωσι τέρμα εις τας πράξεις αυτών, τότε ας παύσωσι αι εχθροπραξίαι, εκτός αν πρόκειται περί ασεβών».

Επομένως κυρίαρχο στοιχείο στην ζωή των πιστών του Ισλάμ είναι η δια παντός μέσου επιβολή της θρησκευτικής των παραδοχής.

Οι άτεχνες απόπειρες μερικών μουσουλμάνων απολογητών νά εξωραΐσουν στο Δυτικό κόσμο την βαναυσότητα των ανωτέρω αναντιστοίχων με τη θεία πραγματικότητα πού αντλείται εκ της αρμονίας της συνόλου δημιουργίας, θρησκευτικών θέσεων ότι δήθεν αφεώρων μόνον στην πρώτην περίοδον επικρατήσεως καί εγκαταστάσεως του Ισλάμ στην Αραβική χερσόνησο η αφορούν μόνον σε εμπόλεμη περίοδο καθώς και η αναφορά σε αντιφάσεις προς τις ανωτέρω σούρες, αντικρούεται από την ιστορική διαδρομή των αιώνων, τις μουσουλμανικές επεκτατικές επιδρομές από της Ισπανίας έως της Βιέννης και πέραν του Ινδού ποταμού, τα ισλαμικά θεοκρατικά καθεστώτα και τις σύγχρονες φονταμενταλιστικές ισλαμιστικές επιθέσεις και δολοφονίες εν ονόματι δήθεν του Θεού ανά την οικουμένη και βεβαίως στη χώρα μας από την 500 χρόνων δουλεία στο Ισλάμ και τις εκατοντάδες χιλιάδες των αναιρεθέντων νεομαρτύρων των οποίων τα λείψανα ευωδιάζουν και θαυματουργούν.

Είναι επομένως πρόδηλο, ότι εφ’ όσον στο «αιώνιο, άναρχο, αδημιούργητο και αλάνθαστο, ανέκαθεν υπάρχον μετά του Θεού» Κοράνιο εμπεριέχονται αυτές οι ανωτέρω κατευθυντήριες εντολές ή ανίδρυσις ισλαμικού κέντρου – τεμένους στην Ελλάδα που προβλέπει ο ισχύων νόμος και η διδασκαλία αυτών αντίκεινται ευθέως στη δημόσια τάξη και το Ευρωπαϊκό κεκτημένο με προφανές αποτέλεσμα να αποβαίνει ο νόμος αντισυνταγματικός.

Πηγή: http://www.romfea.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=7230:-q-q&catid=26:2009-12-18-08-38-40

Μια μοναδική σύγχρονη τοιχογραφία στην Ι. Μ. Αγίας Θεοδώρας στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, όπου θησαυρίζεται το σκήνωμα του Οσίου Δαυίδ που εξέπληξε τον Ιουστινιανό

Με αφορμή τις θρασύτατες δηλώσεις του θλιβερού και εθνικά αμόρφωτου Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης Θ. Πάγκαλου, περί μη ελληνικότητας των Αυτοκρατόρων Ιουστινιανού, Ιωάννη Τσιμισκή και Παλαιολόγου, σημειώνουμε πως ο Αντιπρόεδρος, με τις συνεχείς επιθέσεις του εναντίον του Ελληνικού Έθνους, το οποίο προσπαθεί να μειώσει και να αποδομήσει, θυμίζει την «κολοβή αλεπού», που καθώς η ίδια δεν είχε ουρά (δυνατή εθνική συνείδηση και καμάρι) ήθελε να κάνει κολοβές όλες τις άλλες αλεπούδες, ώστε να μην αισθάνεται αφόρητα συμπλέγματα κατωτερότητας…

Ήθελε δηλαδή και όλες οι άλλες αλεπούδες «να κόψουν τις ουρές τους»! Όπως ο Αντιπρόεδρος θέλει να κόψουν όλοι οι Έλληνες τον αγνό Εθνισμό τους, για τον οποίο πολέμησε το Γένος, καθώς γράφει ο Υπασπιστής του Κολοκοτρώνη Φωτάκος στα Απομνημονεύματά του, τα οποία αγνοεί ο Πάγκαλος, ο οποίος πρόσφατα κατηγόρησε στην Οξφόρδη ως «αδαείς και αγράμματους» τους γίγαντες του ΄21, που κατά τον τραγικό Αντιπρόεδρο δεν μιλούσαν καν καλά τα ελληνικά… Και ας ήξεραν, όλως τυχαίως, απ’ έξω ολόκληρη την ελληνική ιστορία και τα συναξάρια των ηρώων και των αγίων του Έθνους, που αγνοεί βαθιά ο ίδιος!

Σχετικά δε με τους Αυτοκράτορες, τους οποίους δεν μπόρεσε σε όλη του τη ζωή να φτάσει ούτε στη σκιά της ουράς του αλόγου τους, ο Πάγκαλος, του οποίου μοναδικό έργο αποτελεί η τραγωδία των Υμίων και ο τραγέλαφος της παράδοσης ουσιαστικά του αιτούμενου άσυλο και προστασία ηγέτη των Κούρδων Οκτσαλάν στις Τουρκικές Μυστικές Υπηρεσίες στην Κένυα, έχουμε να παρατηρήσουμε τα εξής:

Ο ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΟΣ

Ο Ιουστινιανός, ο μέγας και φωτισμένος ευσεβέστατος Αυτοκράτορας, ήταν θρακικής, ελληνικής δηλαδή καταγωγής. Όπως και ο πιστός του Στρατηγός και ένας από τους ικανότερους της Ιστορίας, ο Βελισάριος, ο λεγόμενος και «σπαθί του Ιουστινιανού», που καταγόταν από το Ορμένιο (Γερμάνιο-Τζερμένιο) του Έβρου!

Την εποχή που έγινε Αυτοκράτορας ο θείος του Ιουστίνος, η οικογένεια του Ιουστινιανού ζούσε στα βόρεια της Μακεδονίας μας, πάνω από τις Σιδηρές Πύλες, σε ένα χωριό που ονομαζόταν Ταυρίσιο, κοντά στο φρούριο των Βεδεριανών. Η περιοχή εκείνη γεωγραφικά ονομαζόταν Δαρδανία και διοικητικά ανήκε στη γιγάντια Ρωμαϊκή Επαρχία του Ιλλυρικού. Αυτά ακριβώς δημιούργησαν σύγχυση σε κάποιους, πως επειδή κατοικούσε στην τεράστια επαρχία που βαφτίστηκε από τους Ρωμαίους «Ιλλυρικό», θα ήταν και Ιλλυριός ή Δαρδάνιος… Φυλές που ήδη είχαν συγχωνευθεί και εξαφανιστεί από το προσκήνιο.

Όμως ο Ιουστινιανός ήταν Θρακιώτης στην καταγωγή, αφού το αληθινό του όνομα ήταν Φλάβιος Πέτρος Σαββάτιος, από το όνομα του πατέρα του, του Σαββάτιου, ονομασία που ακριβώς παραπέμπει στην αρχαία θρακική θεότητα του Σαβάζιου ή Σαββάτιου, μια θρακική-ορφική μορφή του Διονύσου!

Αργότερα, χρησιμοποιήθηκε η σλαβική μετάφραση του ονόματος Ιουστινιανός, απ΄ όπου προέκυψε το σλαβικό «Ουπράβδα», σε μια προσπάθεια να σλαβοποιηθεί ο Αυτοκράτορας που γεννήθηκε στο Ταυρίσιο, κάτω από τα Σκόπια (Σκούποι), το 483 μ.Χ., εποχή που δεν είχαν καν κατέβει οι Σλάβοι!

Το να ήταν «Λατίνος», το αποκλείουν όλοι ανεξαιρέτως οι συγγραφείς και ερευνητές, που ούτε καν συζητούν ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Επομένως ο Ιουστινιανός δεν ήταν «Ιλλυριός», δεν ήταν «Λατίνος», δεν ήταν «Σλάβος»… επειδή ήταν ακριβώς Έλληνας! Από μια φτωχή ελληνική αγροτική οικογένεια της Θράκης που προσπαθούσε να επιβιώσει γενιά προς γενιά μέσα στον γενικό εκλατινισμό (γλώσσας και ονομάτων) και τη στέρηση παιδείας που είχε προηγηθεί, μαζί με την βαριά ρωμαϊκή καταπίεση κυρίως της πάντα εθνεγέρτιδας Μακεδονίας και Θράκης, αλλά με τους σκληρούς διωγμούς μετέπειτα κατά των Χριστιανών, μέχρι που είχε έρθει ευτυχώς ο Μέγας Κωνσταντίνος!

Από εκείνα τα μέρη του Ταυρίσιου ξεκίνησε λοιπόν κάποτε πάμφτωχος και ο θείος του Πέτρου, ο Φλάβιος Ιουστίνος, αναλφάβητος λόγω φτώχειας, αλλά ρωμαλέος και καλόκαρδος, που χάρη στο σωματικό του ανάστημα, κατατάχτηκε στο στρατό και κατάφερε να ανέλθει γρήγορα τα αξιώματα, μέχρι που έγινε Αρχηγός της Φρουράς του Αυτοκράτορα και στο τέλος Αυτοκράτορας, φροντίζοντας αμέσως για τον ανιψιό του, που τον κάλεσε κοντά του στην Πόλη, μεριμνώντας να λάβει την καλύτερη παιδεία και μάλιστα την ελληνική, γεγονός που ωφέλησε πολύ τελικά τον Πέτρο, τον οποίο ο Ιουστίνος είχε για δεξί του χέρι και τον υιοθέτησε μάλιστα, μετονομάζοντάς τον σε Ιουστινιανό, που σημαίνει γιος του Ιουστίνου…

Ο μεγάλος Ιουστινιανός, που νυμφεύτηκε μια απλή, καλόκαρδη, θαρραλέα και πανέμορφη Ελληνίδα από την Κύπρο, τη Θεοδώρα, ο οραματιστής και κτήτορας της λαμπρής και αξεπέραστης Αγια-Σοφιάς, είναι άλλωστε εκείνος που εξέδωσε τις Νεαρές, δηλαδή τους Νέους Νόμους του Κράτους στην Ελληνική Γλώσσα, αναγνωρίζοντας έτσι την ελληνικότητα της Αυτοκρατορίας και του λαού μας!

Από την άλλη, ο Ιουστινιανός δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον να αναδείξει ή να περισώσει έστω, καμία άλλη γλώσσα ή διάλεκτο δήθεν «Ιλλυρική» ή «Σλαβική»… επειδή ακριβώς δεν είχε καμία υπαρκτή και καμιά ψυχική ή έστω συναισθηματική σχέση…

ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΟΣ, ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΗ ΚΑΙ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Το μόνο που έκανε, όπως κάθε φιλότιμος άνθρωπος, ήταν να τειχίσει το χωριό του το Ταυρίσιο με ένα μικρό κάστρο με τέσσερις πύργους που ονομάστηκε Τετραπυργία και παραδίπλα να χτίσει μια πόλη, που την ονόμασε τιμητικά Ιουστινιανή Πρώτη, να δυναμώσει το παρακείμενο Φρούριο των Βεδεριανών και να χτίσει και μια ακόμη πόλη στη θέση της Ουλπιανής, που την ονόμασε Ιουστινιανή Δευτέρα, σαν ένδειξη ευγνωμοσύνης στον τόπο που μεγάλωσε και ξεκίνησε.

Μια μοναδική σύγχρονη τοιχογραφία στην Ι. Μ. Αγίας Θεοδώρας στο κέντρο της Θεσσαλονίκης,

όπου θησαυρίζεται το σκήνωμα του Οσίου Δαυίδ που εξέπληξε τον Ιουστινιανό

Μάλιστα στην Ιουστινιανή Πρώτη ίδρυσε ξεχωριστή Μητρόπολη και μετέφερε την Έδρα της Επαρχίας Ιλλυρικού, δυσαρεστώντας έτσι τους Θεσσαλονικείς, που επιστράτευσαν τον Όσιο Δαυίδ τον Δενδρίτη-Αμυγδαλίτη της Θεσσαλονίκης, ο οποίος και αποδέχτηκε μετά από εντολή Αγγέλου να βοηθήσει Θείω θελήματι την πόλη του, πηγαίνοντας στον ίδιο τον Ιουστινιανό και την καλή Θεοδώρα στην Κωνσταντινούπολη, σαν απεσταλμένος των αρχών της Μακεδονικής Πρωτεύουσας, προγνωρίζοντας θαυμαστά και ανακοινώνοντας προκαταβολικά στον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Αριστείδη την επιτυχή έκβαση της αποστολής του!

Φτάνοντας, εξέπληξε τους πάντες με την πραότητα και την αγιοσύνη του και λάμποντας από τη Θεία Χάρη, φωτεινός σαν επίγειος Άγγελος, λευκασμένος σαν Αβραάμ, θυμίασε τους Βασιλείς, τους Αξιωματούχους του παλατιού και τον λαό επί μία ολόκληρη και πλέον ώρα, όχι με θυμιατήρι, αλλά κρατώντας μέσα στην παλάμη του τα αναμμένα κάρβουνα, χωρίς να βλαφθεί καθόλου!

Τότε συγκινημένος ο αγαθός Ιουστινιανός, αφού τον παρακάλεσε να εύχεται για εκείνον, του απέδωσε αμέσως πίσω στη Θεσσαλονίκη την Έδρα του Ιλλυρικού, υπογράφοντας τα σχετικά έγγραφα!

Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΣΙΜΙΣΚΗΣ

Ο Ιωάννης Τσιμισκής, ονομαζόταν Ιωάννης Κουρκούας, ο επονομαζόμενος λόγω του μικρού του αναστήματος «Τζιμισκής-Τσιμισκής» και καταγόταν από την εξελληνισμένη οικογένεια των Κουρκούα από την Αρμενία, που είχε δώσει στο Βυζάντιο ικανούς στρατηγούς, ενώ η μητέρα του ήταν καθαρή Ελληνίδα, η αδελφή του μετέπειτα Αυτοκράτορα Νικηφόρου Φωκά, της ονομαστής ελληνικής οικογένειας των Φωκάδων από την ευσεβή και αγιοτόκο Καππαδοκία!

Επομένως ο Ιωάννης Τσιμισκής ήταν ανιψιός του Νικηφόρου Φωκά και αποδείχθηκε τελικά ένας ικανότατος Έλληνας Στρατηγός και Αυτοκράτορας, παρότι ανέτρεψε το θείο του από το θρόνο, συμμαχώντας με την Αυγούστα Θεοφανώ, γεγονός που αποτελεί και το μόνο μελανό σημείο του.

Η ΘΑΝΑΤΩΣΗ ΤΩΝ ΠΑΡΗΚΟΩΝ ΑΡΜΕΝΙΩΝ

Υπάρχει τέλος ένα επεισόδιο, που λέει πολλά, όταν σε κάποια πολιορκία ενός κάστρου μας που είχαν καταλάβει οι Σαρακηνοί, ο Νικηφόρος Φωκάς που το πολιόρκησε δέχτηκε τους όρους της παράδοσης των Σαρακηνών, οι οποίοι ζήτησαν να αποχωρήσουν οπλισμένοι, με τις γυναίκες, τους γέροντες και τα παιδιά, χωρίς να τους πειράξει κανείς.

Ο Νικηφόρος Φωκάς, ως Στρατηγός, έδωσε το λόγο του, οι στρατιώτες του παρατάχτηκαν ανοίγοντας δρόμο και άρχισε η έξοδος των οπλισμένων Σαρακηνών που παρέδιδαν το Κάστρο. Οι όμορφες γυναίκες τους πέρασαν μπροστά από τους Έλληνες στρατιώτες που έμειναν εντελώς ακίνητοι! Πέρασαν κατόπι από Ρως (Ρώσους Στρατιώτες) που είχε ο Στρατηγός κοντά του και εκείνοι απλά φώναξαν με θαυμασμό! Μα σαν πέρασαν οι γυναίκες μπροστά από τους Αρμένιους Στρατιώτες, εκείνοι αμέσως όρμησαν να τις αρπάξουν παρακούοντας τις διαταγές! Άρχισε τότε μια σκληρή μάχη, στην οποία αναγκάστηκε ο Νικηφόρος να στείλει δυνάμεις για να εξοντωθούν οι εμπλεκόμενοι Σαρακηνοί που στην ουσία αμυνόταν.

Έπειτα όμως ο Φωκάς παρέταξε το Στρατό και ζήτησε από όποιους Αρμένιους παράκουσαν, να φανερωθούν. Φανερώθηκαν διακόσιοι τότε Αρμένιοι και ο Νικηφόρος ανακοίνωσε μπροστά σε όλους την απόφασή του: θάνατος!

Δίπλα του διαρκώς ήταν ο Τσιμισκής που δεν αντέδρασε διόλου. Και μάλιστα σαν τον ρώτησε ο Νικηφόρος Φωκάς για το πώς έκρινε την απόφασή του, εκείνος απάντησε απλά πως θα τον έλεγαν «σκληρό» οι στρατιώτες…

Εάν όμως ο Ιωάννης Τσιμισκής, έχει αρμενική εθνική συνείδηση, εάν ήταν συνειδητός Αρμένιος, όχι μόνο θα διαφωνούσε φανερά, αλλά εκμεταλλευόμενος τη συγγενική σχέση του με τον Φωκά, θα προσπαθούσε να εμποδίσει εκ των προτέρων ή να αλλάξει εκ των υστέρων την απόφασή του, καθώς θα εκτελούνταν 200 επίλεκτοι Αρμένιοι Στρατιώτες! Αντ΄ αυτού σώπασε, γεγονός που δείχνει πως η εθνική συνείδησή του ήταν Βυζαντινή, δηλαδή ελληνική!

Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ

Η Δυναστεία των Παλαιολόγων, είχε ιδρυτή της τον Μιχαήλ Η’ Παλαιολόγο, γιό των Ελλήνων Ανδρόνικου Δούκα Κομνηνού Παλαιολόγου και της Θεοδώρας Παλαιολογίνας!

Οι Παλαιολόγοι ήταν μια από τις παλαιότερες Ελληνικές οικογένειες του Βυζαντινού Βορρά, πρωτοϋπερασπιστές των δυτικών συνόρων από τις επιδρομές των Νορμανδών!

Ο δε Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, το τελευταίος Αυτοκράτορας της Πόλης, είχε Έλληνα πατέρα, τον Αυτοκράτορα Μανουήλ Β’ Παλαιολόγο και μητέρα την εξελληνισμένη Σερβίδα Πριγκίπισσα Ελένη Δραγάζη (Δραγάτση-Δραγάση) – κόρη του Σέρβου Δεσπότη των Σερρών Κωνσταντίνου Δραγάζη – με την οποία απέκτησαν πολλά παιδιά.

Σημειώνεται πως οι Σερβικοί Οίκοι ήταν κατά 70-90% εξελληνισμένοι, λόγω της ελληνορθόδοξης παιδείας που λάμβαναν από παιδιά, αλλά και της συνεχούς επιδίωξης να τελούν γάμους με άτομα των Ελληνικών Βασιλικών και Αρχοντικών Οίκων του Βυζαντίου, κάτι το οποίο θεωρούσαν μεγάλη τιμή και ιδιαίτερη υπερηφάνεια!

Από τότε έχει τις ρίζες της και η Ελληνο-Σερβική φιλία και αμοιβαία συμπάθεια, που οδήγησε και στην Ελληνο-Σερβική Συμμαχία του 1912-13. Μια φιλία που φτάνει ως τις ημέρες μας, παρά την προσπάθεια του Κομμουνισμού και του Τίτο να την ξεριζώσει, μια και ήταν εδραιωμένη στην Αγία Ορθοδοξία!

Η ΑΓΙΑ ΜΗΤΕΡΑ

ΤΟΥ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ

Συγκινητική είναι η άγνωστη σχετικά ιστορία της μητέρας του Κωνσταντίνου ΙΑ΄ Παλαιολόγου, της Ελένης, που έχει αποκρυφθεί πλήρως από τη συνήθη «ιστορία».

Η Ελένη (που έφερε όχι τυχαία το όνομα της μητέρας του Αγίου Κωνσταντίνου της Ελένης, ώστε Κωνσταντίνος Ελένης έχτισε την Πόλη, Κωνσταντίνος Ελένης την έχασε πέφτοντας ηρωικά μαχόμενος) ήταν πολύ ευσεβής γυναίκα, γεμάτη από Πίστη στο Χριστό, αφοσιωμένη στην Ορθοδοξία μας, ζώντας με αγιότητα, καρτερικότητα και προπαντός υπομονή. Μια έννοια που τη χαρακτήριζε πάντα και την ακολούθησε σαν όνομα όταν μετά την κοίμηση του συζύγου της το 1425 μ.Χ. ο οποίος ήδη είχε μονάσει με το όνομα Ματθαίος, έγινε και εκείνη μοναχή!

Η Υπομονή λοιπόν αφιερώθηκε τότε στο Μοναστήρι της Κυράς Μάρθας, συνεχίζοντας ταυτόχρονα και το έργο της εν Χριστώ φιλανθρωπίας, ιδρύοντας Γηροκομείο στο Μοναστήρι του Τιμίου Προδρόμου της Πέτρας στην περιοχή των Βλαχερνών της Κωνσταντινουπόλεως, γνωστό ως «Καθίδρυμα της Ελπίδος των Απηλπισμένων».

Στο Μοναστήρι αυτό βρισκόταν και το άφθαρτο λείψανο του Οσίου Παταπίου, το οποίο μεταφέρθηκε μετά την Άλωση και κρύφτηκε μέσα σε σπηλιά, στη σημερινή Ιερά Μονή Οσίου Παταπίου στο Λουτράκι Κορινθίας, όπου και θησαυρίζεται έως τώρα άφθαρτο, δωρίζοντας ευλογίες και ιάσεις. Εκεί άλλωστε βρίσκεται και η κάρα της Οσίας Υπομονής, που αγίασε με την αλύγιστη δροσερή υπομονή και την ακλόνητη θερμή Πίστη της στον Σωτήρα Χριστό.

Η Οσία Υπομονή, που στη Θεσσαλονίκη τιμάται στον Ι. Ν. του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου στη Νεάπολη, στην Αχαΐα στον Ι. Ν. Αγίου Ανδρέου Εγλυκάδας Πατρών και σε πολλά μέρη της Ελλάδος, η αγία μητέρα του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, κοιμήθηκε στις 13 Μαρτίου του 1450 μ.Χ., ενόσω ο γιος της είχε γίνει Αυτοκράτορας, χωρίς ευτυχώς να ζήσει το τέλος του και την τραγική πτώση της Βασιλεύουσας.

Η Εκκλησία μας εορτάζει τη μνήμη της στις 13 Μαρτίου, αλλά και στις 29 Μαΐου, ανήμερα της Αλώσεως και του ηρωικού θανάτου του γιού της! Το όνομά της και η μνήμη της εκείνη την ημέρα, είναι ένα μήνυμα Πίστης και Υπομονής ως την ώρα της τελικής Ανάστασης του Γένους …

Η Οσία Υπομονή επιτελεί και σήμερα εμφανίσεις και θαύματα ιάσεως, όπως αυτό που συνέβη σε οδηγό ταξί και καταγράφεται στο βιβλίο της Ι. Μ. Οσίου Παταπίου στο Λουτράκι Κορινθίας, όπου τιμάται ιδιαιτέρως η Αγία! (δείτε και εδώ)

«ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ Ο ΠΑΓΚΑΛΟΣ;»

Εξ όλων των παραπάνω, από τα οποία διαφαίνεται όχι μόνο η ελληνικότητα καταγωγής, ολικής ή μερικής, αλλά κυρίως η ελληνικότητα ψυχής και συνείδησης των αναφερομένων υπό του Αντιπροέδρου Αυτοκρατόρων, τίθεται πλέον αντίστροφα το ζήτημα και ευλόγως προκύπτει το ερώτημα:

«Είναι τελικά Έλληνας ο Πάγκαλος;»

Ο κάθε απλός παρατηρητής και η Ιστορία, ας δώσουν την πρέπουσα απάντηση…

Πηγή: http://www.noiazomai.net/autokratores.html

Εν Πειραιεί τη 7η Ιανουαρίου 2011

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Η επανάληψις από τους Ισλαμιστάς του αποτροπαίου εγκλήματος δολοφονίας ανυπόπτων και αθώων μελών της Κοπτικής Χριστιανικής Κοινότητος της Αιγύπτου αναδεικνύει εκτύπως μίαν αλήθειαν πού δολίως κρύπτεται υπό την επίδραση των ειρηνοποιών κηρυγμάτων των δήθεν διαθρησκειακών διαλόγων και της καλλιεργείας φιλικής ατμοσφαίρας μεταξύ των λαών. Αποσιωπάται εντέχνως ο χαρακτηριστικός πυλώνας του ανθρωποπαθούς Ισλαμισμού, πού δημιουργήθηκε από την «ευφυεστάτην» προσπάθειαν του Αραβος εμπόρου Μωάμεθ ο οποίος εγεννήθη το έτος 570 μΧ στη Μέκκα της Αραβικής χερσονήσου, υιός του Αμπνταλάχ και της Αμινα Μπίντ Ουαχάμπ από την φυλή των Κουραϊσιτών πού ανήκε στην οικογένεια των Χασιμιτών και πού ορφανός ανετράφη από τον πάππον του Αμπντούλμουτταλίμπ και τον θείον του Αμπού Ταλίμπ και 25ετής ών συνεζεύχθη την 40χρονη χήρα Χαντίτζα και άλλας οκτώ (8) επισήμους γυναίκας, μετά τον θάνατόν της και πού άρχισε να κηρύττει το 610 μ.Χ. σε ηλικία 40 ετών έχων πολλάς αμφιβολίας διά το έργον αυτό, ενώ κατ’ ουσίαν εις αυτόν οφείλει την επικράτησίν του και αναφερόμεθα στον «ιερό πόλεμο»(Τζιχάντ). Και αν ακόμη παραθεωρήσωμε τα συγκεκριμένα γεγονότα παραμένουν τα κείμενα.

Αι παροτρύνσεις του Κορανίου προς δυναμικήν, μαχητικήν αντιμετώπισιν των απίστων είναι πολλαί και άμεσοι. Με την σούρα του Κορανίου (Η μετάνοια 9:5) «Όταν παρέλθωσι οι ιεροί μήνες τότε φονεύετε τους πολυθεϊστάς όπου αν συναντήσητε, ζωγρείτε πολιορκούντες και ενεδρεύοντες αυτούς», καθώς και με τη σούρα (Ο Μωάμεθ 47:4-10) «Οπόταν συναντάτε τους απίστους φονεύετε και κατασφάζετε, συγκρατούντες στερρώς τα δεσμά του αιχμαλώτου. Μετά δε την κατάπαυση της μάχης άφετε εαυτόν ελεύθερον ή ανταλλάξατε αντί λύτρων. Πράττετε ούτως εάν εβούλετο ο Θεός θα εθριάμβευε ο ίδιος επ’ αυτών αλλά υποβάλλει υμάς εις τον πόλεμον διά να δοκιμάσει τους μέν διά των δέ. Ο Θεός δεν θα απωλέση τα έργα των πεσόντων εν τη μάχη υπέρ πίστεως. Θα εισαγάγη αυτούς εις τον Παράδεισον όν ήδη υπέδειξεν αυτοίς. Όσοι πιστοί εάν συνδράμετε τον Θεόν εις την μάχην Αυτού κατά των απίστων και ο Θεός θα συνδράμει υμάς κατευθύνων τα υμέτερα διαβήματα» (Πρβλ. σούρες Τα Λάφυρα 8:73,76. Ο Σίδηρος 57:10), ως και με τη σούρα (Η Βούς, 2:189) «Μάχεσθε μέχρις ότου αποσοβηθή αφ’ υμών ο κίνδυνος του πειρασμού, και όταν δεν υπάρχη άλλη λατρεία ειμή η του μόνου Θεού. Αν οι εχθροί θέσωσι τέρμα εις τάς πράξεις αυτών, τότε ας παύσωσι αι εχθροπραξίαι, εκτός αν πρόκειται περί ασεβών», κυρίαρχο στοιχείο στην ζωή των πιστών του Ισλάμ είναι η σφαγή και ο θάνατος όσων δεν αποδέχονται την δήθεν αποκάλυψι του δήθεν προφήτου. Η εντολή του Ιερού πολέμου παραμένει για το Ισλάμ αναμφισβήτητος. Αι εκτός της κυριαρχίας του Ισλάμ χώραι ως η ημετέρα ονομάζονται «Οίκος Πολέμου» και αντιδιαστέλλονται του «Οίκου του Ισλάμ». Είναι περιοχαί πολέμου έως ότου τεθούν διά της Τζιχάντ υπό το κράτος της δήθεν αληθούς πίστεως. Ο χαρακτήρ του Ισλάμ υπήρξε επιθετικός και αποδεικνύεται με τις εγκληματικές πράξεις των Ισλαμιστών ότι και σήμερα παραμένει. Το ξίφος και η μάχαιρα θεωρούνται πειστικότερα του κηρύγματος και της πειθούς. Αλλωστε η μέσω του Ιερού Πολέμου διάδοσις του Μουσουλμανισμού ήταν η αιτία της επικρατήσεώς του από των στηλών του Ηρακλέους μέχρι του Ινδού ποταμού. Το Ισλάμ διά να επικρατήση δεν εχρειάσθη όπως η Αγία ημών Εκκλησία εκατομμύρια μαρτύρων εκ των πιστών της, αλλά προετίμησε να τους αναζητήση μεταξύ των οπαδών των άλλων θρησκειών σφάζοντας και κατακρεουργώντας αυτούς. Ο δήθεν προφήτης Μωάμεθ δεν ίδρυσε απλώς μια θρησκευτική κοινότητα αλλά και ένα κράτος των οποίων κυρίαρχο στοιχείο είναι ο ιερός πόλεμος.

Κατόπιν των ανωτέρω δεδομένων και εκ της θρησκευτικής παραδοχής του Ισλάμ προβλεπομένων, ο Μουσουλμανισμός αποτελεί καταστροφική λατρεία, μή συμβατή με τάς προβλέψεις του ισχύντος εν Ελλάδι Συντάγματος όπου εν άρθρω 13 καθιερούται η ελευθερία θρησκευτικής συνειδήσεως αλλά σε θρησκευτικές παραδοχές, πού δεν αντίκεινται στη δημόσια τάξη και τα χρηστά ήθη. Ο Ισλαμισμός a priori προωθεί ως μέσον εξαπλώσεώς του όπως τα ανωτέρω χωρία του Κορανίου αναφέρουν, το έγκλημα, τη βία, την τρομοκρατία και τον θάνατο. Συνεπώς ο Νόμος πού εψηφίσθη διά την δημιουργία Ισλαμικού τεμένους στην Πρωτεύουσα της Χώρας τυγχάνει οπωσδήποτε αντισυνταγματικός διότι αναγνωρίζει ως γνωστή θρησκεία δυναμένη να επιτελεί ακωλύτως τη λατρεία της, μία θρησκευτική παραδοχή πού ευθέως αντίκειται στην δημοσία τάξη, τα χρηστά ήθη και το Ευρωπαϊκό κεκτημένο. Και ναί μέν δι’ ιστορικούς λόγους και συμβατικούς λόγους εις την Ελληνικήν Θράκην η συγκεκριμένη θρησκευτική παραδοχή επιτρέπεται κατά παρέκκλισιν των αρχών της νομιμότητος αλλά εις την λοιπήν χώραν η ανοχή μιάς τοιαύτης θρησκευτικής εκτροπής θα καταστή δυναμίτης διά τον κοινωνικόν ιστόν και την κοινωνικήν ειρήνην, εφ’ όσον κυρίαρχον αίτημα της συγκεκριμένης ψευδούς θρησκείας είναι η διά της βίας επιβολή και επικρατησίς της. Αλλωστε το Μαρτυρολόγιον της Αγιωτάτης ημών Εκκλησίας και το Πάνθεον του Έθνους μυρώνονται από το αίμα εκατομμυρίων μαρτύρων και ηρώων πού ειρηνικώς αντέστησαν και εθυσιάσθησαν στην βάναυσον και δολοφονικήν επιθετικότητα του Ισλάμ.

Καλούμεν όθεν την Κυβέρνησιν να αποσύρη το αντισυνταγματικόν Νομοθέτημά της διότι άλλως θα είναι υπεύθυνη παρομοίων εγκληματικών ενεργειών στην χώρα μας των φονταμενταλιστών Ισλαμιστών.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ ο Πειραιώς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Η Αδιαίρετος και ακαινοτόμητος Εκκλησία του Χριστού δεν είναι θρησκεία δηλαδή ψυχολογικό φαινόμενο διότι είναι αποκάλυψις του αιωνίου Δημιουργού της ζωής, μετοχή και κοινωνία στον Τριαδικό τρόπο υπάρξεως του αιωνίου Θεού που μεγαλοφυώς και υπερτελείως δημιουργεί εκ του μηδενός το σύμπαν και εκχέει την αγάπη Του και την πανσοφία Του σε όλη την Δημιουργία με κορωνίδα τον άνθρωπο.

Η ενσάρκωσις του Λόγου του Θεού και η εν ταπεινώσει κένωσίς Του δια της προσλήψεως της ανθρωπίνης φύσεως, θελήσεως και ενεργείας και ιδιαίτατα η εν τω Σταυρώ θυσία και η δια της Αναστάσεως νίκη κατά της φθοράς και του θανάτου απέδειξε το μέγεθος της Θείας αγάπης και τον αληθή προορισμόν του ανθρωπίνου προσώπου.

Επομένως η διακονία στην Εκκλησία δεν είναι εξουσία αλλά ταπεινή οικείωσις του έργου του Χριστού, του μόνου αληθούς Μεσσίου, «που δεν ήλθε διακονηθήναι αλλά διακονήσαι και δούναι την ψυχήν αυτού λύτρον αντί πολλών».

Δι’ αυτόν ακριβώς τον λόγον ο,τι λέγεται από Διακόνους του Ευχαριστιακού Σώματος θα πρέπει να είναι λόγος αληθείας, που δεν θα επιδιώκει να έχη πολιτικήν διάστασι αλλά την αληθή διάκρισι των γεγονότων διότι «η Βασιλεία του Θεού ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου».

Σε αυτό το πνεύμα κινείται, θέλω να πιστεύω και ο δικός μου ταπεινός λόγος, αφού δεν αντιπαρατάσσεται προς πρόσωπα όσον κατεγνωσμένα και αν είναι, διότι είναι θεοΐδρυτα και θεοειδή ασχέτως εάν το αναγνωρίζουν η όχι, αλλά που προσπαθεί να καταδείξη την αντινομία των καταστάσεων και κατά την ελαχίστη γνώμη μου την εσφαλμένη τραγικότητά τους.

Με αυτό το πνεύμα ωμίλησα στην εκπομπήν του τηλεοπτικού διαύλου MEGA της 20ης/12/2010 «ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΩΡΑ MEGA» απαντών στις ερωτήσεις του δημοσιογραφικού διδύμου και εκεί μετέφερα απλώς τον αληθή μαρτυρικό λόγο των χιλιάδων αντισιωνιστών Εβραίων συνανθρώπων μας οι οποίοι δεκαετίες τώρα μάχονται την Σιωνιστική εκτροπή από τον αληθή Ιουδαϊσμόν, καταδεικνύοντες ότι η θεολογία των Σιωνιστών ηγετών με την σφοδρά επιθυμία τους για την πραγμάτωσι του ονείρου παγκόσμιας εξουσίας και ηγεσίας διεστράφη από τον θεϊσμόν της Παλαιάς Διαθήκης των Προφητών και των Δικαίων, εις Εωσφορισμόν και Σατανισμόν αποδεχθέντες την θεολογία του Δυϊσμού και αναμένοντες ως «Μεσσία της δόξης» τον αναγγελόμενον εις τον αιώνιον λόγον του Θεού άνθρωπον της αποστασίας και της ανομίας, τον ως Αντίχριστον ονομαζόμενον.

Δι’ αυτόν σχεδιάζεται η επανοικοδόμησις του Ναού του Σολωμόντος επί του λόφου, όπου τώρα ευρίσκεται το τέμενος του Ομάρ και διαδίδεται και διαφημίζεται η αναγκαιότης της δήθεν παγκοσμίου Κυβερνήσεως και του παγκοσμίου ηγέτη, η κατάργησις των εθνικών κρατών και η οικονομική συνένωσις με ένα παγκόσμιο νόμισμα.

Για την υλοποίηση αυτού του οράματος εγκατελείφθη ο άληθής Νόμος του Θεού, η Πεντάτευχος και οι Προφήται και αντικατεστάθησαν από τας εωφορικής επινοήσεως περγαμηνάς του Ταλμούδ, της Καμπάλα και της Ραββινικής παραφιλολογίας.

Αποδείξεις των ανωτέρω περιέχονται στις εκπληκτικές ιστοσελίδες των αρνουμένων αύτήν την τραγική έκπτωσι ορθοδόξων εβραίων, στις οποίες και παραπέμπω τους «καλοθελητάς» που ανέλαβαν την επαγγελματικήν υπεράσπισι της Σιωνιστικής εκτροπής εκ του αληθούς Ιουδαϊσμού. Ας κάμουν τον κόπον να πληκτρολογήσουν στο διαδύκτιο τις ιστοσελίδες:

http://www.israelversusjudaism.org και http://www.jewsnotzionists.org/ index.htm.

και τότε ίσως αισθανθούν εντροπήν για την άθεσμον και προκλητικήν στήριξί τους στο Σιωνιστικόν τέρας. Πρέπει δε να ληφθεί σοβαρώς υπ’ όψιν, ότι οι συγκεκριμένες ιστοσελίδες που εκπροσωπούν χιλιάδες ορθοδόξων εβραίων αρνουμένων την Σιωνιστικήν εκτροπήν εδρεύουν στις Η.Π.Α. και ότι στις συγκεκριμένες εβραϊκές ιστοσελίδες παρουσιάζονται εκτύπως τραγικά ντοκουμέντα πολλά των οποίων έχουν χρησιμοποιηθεί για την σημαντική βιβλιογραφία επί του θέματος για τις σχέσεις των Σιωνιστών ηγετών με το αισχρό και εγκληματικό καθεστώς του παρανοϊκού δικτάτορα Αδόλφου Χίτλερ που εξωλόθρευσε εκατομμύρια συνανθρώπων Εβραίων, Ρώσων, Πολωνών, Ελλήνων, Αθιγγάνων σε ένα από τα ειδεχθέστερα εγκλήματα της ανθρώπινης Ιστορίας, που σήμερα όλοι με βδελυγμία καταδικάζουμε και μάλιστα προσωπικώς υποκλίνομαι ενώπιον της μνήμης των θυμάτων του τραγικού Ολοκαυτώματος κατασπαζόμενος τας μαρτυρικάς πληγάς των αθώων θυμάτων.

Ενδεικτικώς αναφέρομεν το συκλονιστικό βιβλίο «Min Hametzar» (Από τα βάθη) που εξεδόθη στην Ν. Υόρκη το 1961 εις τα Εβραϊκά και που συνεγράφη από τον Ραββίνο της Σλοβακίας Michael Ber Weissmandl ztl, Κοσμήτορος του Ιδρύματος Nitra Yeshiva που αναφέρεται στα χρόνια 1942-1945.

Αν δε υπήρχε ανθρώπινη δικαιοσύνη στην δίκη της Νυρεμβέργης πέραν των φυσικών ειδεχθών έγκληματιών αυτουργών Ναζί, θα έπρεπε να δικαστούν και οι ηθικοί αυτουργοί μεταξύ των οποίων και ο Πάπας της Ρώμης για το απίστευτο έγκλημα της δολοφονίας των οχτακοσίων χιλιάδων Σέρβων Νεομαρτύρων υπό τις ευλογίες του προσφάτως «αγιοποιηθέντος» από το Βατικανό ειδεχθούς εγκληματίου Καρδιναλίου της Κροατίας Αλουϊσίου Στέπινατς.

Συνεπώς δεν αποδέχομαι την κατηγορία του αντισημιτισμού που τεχνηέντως επεχείρησε το παγκόσμιο Σιωνιστικό λόμπυ να μου προσάψει διαστρέφοντας τους λόγους μου, διότι απλώς ανέδειξα την αλήθεια των πραγματικών περιστατικών που καταγγέλουν δεκάδες χρόνια οι ομοεθνείς των.

Δια τον Ισραηλιτικόν λαόν τρέφω αισθήματα βαθυτάτης αγάπης και εκτιμήσεως όπως δια κάθε λαόν της υφηλίου, ως οφείλω ως μέλος της Αδιαιρέτου Εκκλησίας του Χριστού.

Αντισιωνιστής είμαι και όχι αντισημίτης αντικρούων την πλανημένη και αδόκιμη θεώρηση του κόσμου και της ζωής με τον τραγικό και απαράδεκτο εωσφορισμό, που διαδίδεται δια μέσου των παραρτημάτων του Διεθνούς Σιωνισμού, των μασονικών σε κάθε χώρα στοών, όπου υπό τα κρυπτογραφικά στοιχεία του ιδίου Θεού της Μασονίας ΜΑΤΣ (Μέγας Αρχιτέκτων του Σύμπαντος) κρύπτεται ο Εωσφόρος, όπως αποδεικνύεται από την εσωτερική βιβλιογραφία των στοών ως του επί τριάντα έτη Διευθυντού των θεοσοφιστικών-μασονικών περιοδικών ΙΛΙΣΣΟΣ και ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ Κωστή Μελισσαρόπουλου υπό τον τίτλον «Επτά ομιλίαι εις τον 18ον βαθμόν» και έχω καταδείξει σε δημοσιευμένα κείμενά μου και σε αναπάντητη αίτησί μου προς τον αρμόδιο Υπουργό Οικονομικών κ. Γεώργιο Παπακωνσταντίνου για την κατά νόμον διάλυσιν των λειτουργούντων υπό το προσωπείον δήθεν Ιδρυμάτων Μασονικών στοών, ενώ ουσιαστικά αποτελούν Ναούς λατρείας και μυήσεως στον Εωσφορισμόν που ήδη εκρεμεί προς εκδίκασιν ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Την πλήρη εξάρτηση των Μασονικών Στοών από τον Διεθνή Σιωνισμό απέδειξε με αδιάσειστα ντοκουμέντα ο μαχητής Δημοσιογράφος Κώστας Τσαρούχας στο μοναδικό βιβλίο «Η Μασονία στην Ελλάδα» που προλόγισε ο πρύτανης της Δημοσιογραφίας Σεραφείμ Φυντανίδης και όπου αποδεικνύεται ότι όλες οι ανά τον κόσμο Στοές υπόκεινται στην Σιωνιστική Υπερστοά BENEN BERITH (Μεγάλη Δρυς) η οποία εδρεύει στις ΗΠΑ και η οποία έχει παράρτημά της στην περιοχή της πλατείας Συντάγματος.

Την παγκόσμια οικονομική δικτατορία που επιχειρείται να επιβληθή την κατέδειξε αναφερομένη στην Υπερστοά Μπίλτνεμπεργκ, πολιτικού βραχίονα του διεθνούς Σιωνισμού η ανάρτηση στις ιστοσελίδες:

http://powerstructureresearch.wordpress.com/2009/05/27/das-institutionelle-netzwerk-der-bilderberg-gruppe και

http://blogpoliteia.wordpress.com/2009/05/28/machtstruktur-mapping-1-das-institutionelle-netzwerk-der-bilderberg-gruppe/#comment-511

από όπου το περιοδικό NEXUS Ιουνίου 2010 αναδημοσιεύει τα σχετικά ντοκουμέντα και όπου παρίσταται ανάγλυφα η ασύληπτη και εφιαλτική παγκόσμια διαπλοκή, η οικονομική απολυταρχία δια των οποίων επιχειρείται ο στραγγαλισμός των δημοκρατικών ελευθεριών των λαών.

Απαντών στον Κυβερνητικόν εκπρόσωπον Υφυπουργόν κ. Πεταλωτήν θέτω ως απλός πολίτης τα κάτωθι ερωτήματα: Γιατί η Ευρωπαϊκή Τράπεζα δανείζει με επιτόκιο 1,1% και ο όμιλος των διεθνών Τραπεζών Σιωνιστικής ιδιοκτησίας μας δανείζει σήμερα με τοκογλυφικό επιτόκιο 6%;

Ποιός εμποδίζει την ουσιαστική πολιτική και οικονομική ένωση της Ευρώπης με την συμπερίληψη της μεγάλης Ρωσικής Ομοσπονδίας;

Ποιός πράγματι κωλύει την έκδοσι Ευρωομολόγου και αναγκάζεται ο Πρωθυπουργός να αρχίσει την συλλογή 1.000.000 υπογραφών Ευρωπαίων πολιτών; Από ποιούς φαλκιδεύεται η δυνατότητα της Ελλάδας να γίνει ενεργειακός κόμβος τόσον με την ακύρωση της συμφωνίας του αγωγού Μπουρκάς-Αλεξανδούπολης όσο και με την άρνηση των Ελληνικών Κυβερνήσεων να εφαρμόσουν το Διεθνές Δίκαιο της θαλάσσης που είναι ενσωματωμένο στο Ευρωπαϊκό Δίκαιο και να ανακηρύξουν για την Ελλάδα περιοχή ΑΟΖ (Αποκλειστικής οικονομικής ζώνης εκμετάλλευσης) αξιοποιώντας τα τεράστια ενεργειακά αποθέματα της Χώρας, που θα την καταστήσουν πρωταγωνιστή στην ενεργειακή πολιτική της Ευρώπης για δεκαετίες και θα την οδηγούσαν στην έξοδο από την αιχμαλωσία του ΔΝΤ;

Γιατί δεν παραχωρούμε ναυτική βάση στο Ρωσικό στόλο για να εκμηδενήσουμε την Τουρκική απειλή και την χυδαία διεκδίκηση για συνεκμετάλευση του Αιγαίου καθώς και την κυριαρχική διεκδίκηση εκ μέρους της γείτονος, του μισού Αιγαίου έως του 25ου μεσημβρινού.

Γιατί δεν προχωρούμε άμεσα στην εξώρυξη του τεραστίου εθνικού μας πλούτου στην Β. Ελλάδα σε χρυσό, ούράνιο, όσμιο και άργυρο, όπως καταγγέλουν οι Καθηγηταί του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κων/νος Παπαστεφάνου της Πυρηνικής Φυσικής και Βασίλειος Παπαγεωργίου της Χημείας που επιστημονικώς αποδεικνύουν ότι είμαστε η πλουσιότερη χώρα της Ευρωπαϊκής Ενώσεως σε ορυκτό πλούτο; Και τέλος τι εννοούσε ο κ. Πρωθυπουργός όταν μίλησε για την αναγκαιότητα παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης;

Στην επιθετικήν δήλωσιν νεοκόπου Αρχηγού κομματιδίου, υποβάλλω το ευγενές ερώτημα πως προεφήτευσε η συνελθούσα το 1993 εις τον Αστέρα Βουλιαγμένης Υπερστοά Μπίλντεμπεργκ με την συμμετοχή των ιδίων προσώπων που ανέφερα στην ειρημένη εκπομπή δια στόματος του τότε υπουργού εξωτερικών των Η.Π.Α. κ. Κρίστοφερ, εν μέσω πλήρους πολιτικής νηνεμίας στην ελληνική πολιτική σκηνή, την μετά τρίμηνο πτώση της Ελληνικής Κυβερνήσεως. Ας ερωτηθή περί αυτού ο νέστωρ της πολιτικής πρ. Πρωθυπουργός κ. Κων/νος Μητσοτάκης.

Και τέλος απαντών στο άρθρον του ΒΗΜΑΤΟΣ της Κυριακής 2/1/2010 υπό τον τίτλον «Ένας ταλιμπάν στον Πειραιά» συμβουλεύω ευπρεπώς τον ιδιοκτήτην κ. Ψυχάρην επειδή απέλιπεν ο μέντωρ του, για να μην επισυμβή και το κλείσιμο του ΒΗΜΑΤΟΣ της Κυριακής ως έγινε με το καθημερινό ΒΗΜΑ να προσέξει την αξιοπιστία της Εφημερίδος του και τους συντάκτες της, γιατί στον «Βηματοδότην» της Κυριακής 13/6/2010 δημοσιεύθηκαν τα ακόλουθα:

«Ο κ. Γ. Παπακωνσταντίνου είναι ο μοναδικός έλληνας πολιτικός που συμμετείχε στην εφετεινή συνεδρίαση της λέσχης Μπίλντεμπεργκ στην Ισπανία. Οι δύο άλλοι Έλληνες ήταν ο Πρόεδρος της Coca-Cola κ. Γ. Δαυΐδ και ο πρόεδρος του ΕΛΙΑΜΕΠ κ. Λ. Τσούκαλης. Οι «κλειστές συζητήσεις» είχαν θέμα την παγκόσμια κρίση και ασφαλώς την Ελλάδα.

Από τις ξένες διασημότητες ξεχώρισαν ο πρωθυπουργός της Ισπανίας κ. Χοσέ Λουίς Θαπατέρο , ο επίτροπος κ. Χ. Αλμούνια , ο επικεφαλής της Deutsche Βank κ. Τζ.Ακερμαν, ο πρόεδρος της Μicrosoft κ. Μπιλ Γκέιτς, ο ιστορικός κ. Νάιαλ Φέργκιουσον, ο ειδικός απεσταλμένος για το Πακιστάν και το Αφγανιστάν κ. Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, ο πρώην υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ κ. Ρόμπερτ Ρούμπιν και ο επικεφαλής του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων του Ομπάμα κ. Λόρενς Σάμερς.

Και φυσικά καμία μυστική συνάντηση δεν είναι πραγματικά μυστική αν δεν συμμετέχει ο κ. Χένρι Κίσινγκερ. Τι είπε ο κ. Παπακωνσταντίνου με όλους αυτούς;

«Θα μπορούσα να σου πω αλλά μετά θα έπρεπε να σε σκοτώσω» απάντησε με το γνωστό αινιγματικό του χαμόγελο σε συνεργάτη μου που τόλμησε να τον ρωτήσει. Ποιό μπορεί να είναι το θανάσιμο μυστικό; Ελπίζω όχι κατι σχετικό με το μέλλον της οικονομίας». δια των οποίων επαληθεύονται οι αναφορές μου.

Και μία οφειλομένη απάντηση στους γνωστούς Εκκλησιαστικούς κύκλους που έσπευσαν να υποστηρίξουν ανερυθριάστως αυτήν την σατανιστική παγκόσμια συνωμοσία για να μη θιγεί στο παραμικρό.

Είμαι περίεργος να μάθω τι στοχεύουν να απαντήσουν στο Δομήτορα της Εκκλησίας Κύριό μας όταν ευρεθούν ενώπιόν Του για να αποδώσουν λόγον της διαχειρίσεώς τους στον αμπελώνα Του όταν τους επιδείξει το Ταλμούδ, την Καμπάλα και την Ραββινική παραφιλολογία δια των οποίων ανηλεώς και χυδαίως καθυβρίζεται.

«Ο ετάζων καρδίας και νεφρούς» Κύριος θα δεχθή τα ψελλίσματά τους περί αγαπολογίας και ψευδοανθρωπισμού;

Και μία δήλωσις προς κάθε ενδιαφερόμενο: Οι Ιεράρχαι της Αδιαιρέτου, Ακαινοτομήτου Ορθοδόξου του Χριστού Εκκλησίας για θέματα πίστεως δεν παραιτούνται αλλά πεθαίνουν είτε στην εξορία είτε στο ἱκρίωμα.

Πηγή: http://www.romfea.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=6895:-l-r&catid=13

Στο φως της δημοσιότητας φέρνει το κόμμα «ΚΟΙΝΩΝΙΑ», ένα κρατικό έγγραφο του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους που αποκαλύπτει ότι η Κυβέρνηση έχει προγραμματίσει από φέτος μέχρι και το 2012 (!) να στρώσει πλουσιοπάροχο τραπέζι σε βουλευτές και δικαστικούς χαρίζοντάς τους, με έκτακτα αναδρομικά επιδόματα, εκατομμύρια ευρώ (7 δισεκατομμύρια ευρώ!!!!!!!!!) ενώ στερεί από τον ελληνικό λαό και τη στοιχειώδη μισθοδοσία του.

Τα ποσά που προβλέπονται για βουλευτές και δικαστικούς έχουν ανοδική πορεία και, όπως αναφέρει το έγγραφο, δεν θα μείνουν στο ύψος αυτό που προβλέπεται ,γιατί δεν είναι γνωστός ο αριθμός των προσφυγών που θα ασκηθούν από τους ενδιαφερομένους συνταξιούχους βουλευτές και δικαστές για τη διεκδίκησή τους.

Σε καιρό θρυλλούμενης πτωχεύσεως της Ελλάδος δίδονται εκατομμύρια ευρώ σε έκτακτα αναδρομικά επιδόματα βουλευτών και δικαστικών. Οι δικαστικοί επιδικάζουν στους εαυτούς τα επιδόματα ως καθ’ ύλην αρμόδιοι και οι βουλευτές εισπράττουν τα δεδικασμένα (δικαστικοί κερνούν, βουλευτές πίνουν).

Πηγή άρθρου: http://www.freemonks.gr/index.php?page=news_info&lang=1&id=180

Μηνυτήρια Ἀναφορὰ

τῆς «Φιλορθοδόξου Ἑνώσεως “Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος”»

ποὺ ἑδρεύει στὴν Θεσσαλονίκη, ὁδ. Βασ. Ἡρακλείου 30

νόμιμα ἐκπροσωπούμενης

ΚΑΤΑ

τοῦ Μητροπολίτη Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου Σαββάτου

(γιὰ ἀντορθόδοξες ἐνέργειες καὶ αἱρετικὲς θέσεις)

Θεσσαλονίκη, 17/02/2010

Μακαριώτατε Πρόεδρε, Σεβασμιώτατοι Συνοδικοί,

Διὰ τῆς παρούσης μηνυτηρίου ἀναφορᾶς μας ἐνώπιον ὑμῶν καταγγέλλουμε τὸν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομο, γιὰ τὶς τρεῖς τουλάχιστον βασικὲς παρακάτω ἀντικανονικὲς ἐνέργειες καὶ αἱρετικὲς δοξασίες:

1. Παραχώρησε ὀρθόδοξο Ἱερὸ Ναὸ σὲ ἑτερόδοξους κατὰ παράβαση τῶν Ἱερῶν Κανόνων: ΜΕ΄ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, ΣΤ΄ τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Τοπικῆς Συνόδου καὶ πολλῶν ἄλλων Ἱ. Κανόνων.

2. Συμπροσευχήθηκε μὲ αἱρετικοὺς καὶ συμμετέσχε σὲ λατρευτικὴ τελετή τους παρὰ τὴν ἀπαγόρευση τῶν Ἱερῶν Κανόνων: Ι’, ΙΑ΄ καὶ ΜΕ’ τῶν Ἁγ. Ἀποστόλων, ΛΓ’ τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Τοπικῆς Συνόδου κ.ἄ., ἀλλὰ καὶ τῆς πρόσφατης Ὁδηγίας τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

3. Διδάσκει τὴν αἱρετικὴ δοξασία, ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δὲν ταυτίζεται μὲ τὴν ΜΙΑ διαχρονικὴ Ἐκκλησία ποὺ ἵδρυσε ὁ Χριστός, ἀλλὰ εἶναι μία ἀπὸ τὶς Ἐκκλησίες καὶ ἀνήκει –μαζὶ μὲ τὴν ΡΚαθολικὴ «Ἐκκλησία»– σὲ κάποια «Ἐκκλησία» νέα καὶ ἄγνωστη στὴν θεολογία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Ἡ διδασκαλία του αὐτὴ, εἶναι καταλυτικὴ τοῦ ἐνάτου Ἄρθρου τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, ποὺ συνετάγη ὑπὸ τῆς Β΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καὶ ἐπεκυρώθη ἀπὸ ὅλες τὶς ἑπόμενες, καὶ τὴν διδάσκει παρὰ τὴν ρητὴ ἀπαγόρευση πλήθους Ὅρων καὶ Ἱ. Κανόνων, ὅπως τῆς Α΄, Γ΄ (Ζ΄ Κανών), τῆς ΣΤ΄ (Α΄ Κανών) Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ποὺ ἀπαγορεύουν καὶ τὴν παραμικρὴ μεταβολὴ τῆς παραδεδομένης Ὀρθόδοξης θεολογίας(1). Οἱ Ἱ. Κανόνες τιμωροῦν τὶς παραβάσεις αὐτές, ἀκόμα καὶ μὲ καθαίρεση.

Αὐτὲς οἱ ἐπιτιμώμενες ἀπὸ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες πράξεις καὶ διατυπώσεις τοῦ μηνυόμενου δὲν ἀποτελοῦν δικαιολογημένο στιγμιαῖο ἀνθρώπινο λάθος, ἀλλὰ συνειδητὲς ἐπιλογές του(2). Καὶ ἐνῶ τοῦ ὑπεδείχθη ἀπὸ πολλοὺς τὸ ἐσφαλμένο τῶν θέσεών του (καὶ ὑπὸ τοῦ Σεβ/του Μητρ. Πειραιῶς κ. Σεραφεὶμ στὴν Συνεδρία τῆς Ἱεραρχίας (ΟΚΤ 2009), ὁ κ. Χρυσόστομος δὲν ἐγκαταλείπει αὐτὲς τὶς αἱρετικὲς ἀποκλίσεις καὶ ἀντικανονικὲς ἐνέργειες, ἀλλὰ ἀντίθετα συνεχίζει νὰ τὶς διαδίδει καὶ νὰ τὶς ὑποστηρίζει! Ὑπ’ ὄψιν, ὅτι τὸ 2006 στὸ ἐπίσημο περιοδικὸ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, δημοσίευσε μελέτη, μὲ τὴν ὁποία ἐπεσήμαινε τὸ δικαίωμα τῆς Ἐκκλησίας νὰ καταδικάζει «κάθε αἱρετικὴ ἀπόκλιση ποὺ κηρύττεται δημοσίᾳ», ἀκριβῶς ὅπως αὐτή, τὴν ὁποία καταγγέλλουμε σήμερα ἐνώπιόν σας, ὅτι ὁ ἴδιος διδάσκει. Ἔγραφε στὴν ἐν λόγῳ δημοσίευση:

«Τὸ “charisma veritatis certum” (βέβαιο χάρισμα τῆς ἀληθείας) δίνει τὸ δικαίωμα στὴν Ἐκκλησία, ἀπέναντι σὲ κάθε αἱρετικὴ ἀπόκλιση ἐπισκόπων καὶ τὴν ἄρνηση τῆς ἀκολουθίας τους, ὅταν ὅμως ἡ αἵρεση εἶναι “ὑπὸ συνόδου ἢ ἁγίων Πατέρων” κατεγνωσμένη (PG 137, 1072Α), ἡ δὲ ἔννοια τῆς “κατεγνωσμένης” αἵρεσης προσδιορίζεται ἀπὸ τὸν 15ο κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου. “Δηλονότι”, ἐπεξηγεῖ ὁ κανόνας, ἡ αἵρεση “δημοσίᾳ” νὰ κηρύττεται καὶ “γυμνῇ τῇ κεφαλῇ ἐπ’ Ἐκκλησίᾳ” νὰ διδάσκεται ἀπὸ τὸν ἐπίσκοπο…»(3).

Φυσικά, ὡς πιστὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας δὲν ἀγνοοῦμε τὸν σεβασμὸ ποὺ ὀφείλουμε στὸν Ἐπίσκοπο, στὸν ὁποῖο ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας ἔχει δοθεῖ «πλήρης ἐξουσία νὰ μαρτυρῆ περὶ τῆς καθολικῆς ἐμπειρίας τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας», ἀλλὰ καὶ δὲν ἀγνοοῦμε ὅτι ὁ «ἐπίσκοπος περιορίζεται ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἐμπειρίαν καὶ ἑπομένως εἰς θέματα πίστεως ὁ Λαὸς πρέπει νὰ κρίνη σχετικῶς μὲ τὴν διδασκαλίαν του» καὶ «ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ τὸν κατηγορήση»(4).

Γνωρίζουμε, ἐπίσης, τὶς συμβουλὲς τῶν Πατέρων νὰ μὴ ὑπακούουμε σὲ Συνόδους καὶ Ἐπισκόπους ποὺ ἀλλοιώνουν τὴν Πίστη(5), ὅπως γράφει ὁ Ἅγιος Θεόδωρος: «Παραγγελίαν ἔχομεν ἐξ αὐτοῦ τοῦ Ἀποστόλου, ἐάν τις δογματίζῃ ἢ προστάσσῃ ποιεῖν ἡμᾶς, παρ’ ὃ παρελάβομεν, παρ’ ὃ οἱ Κανόνες τῶν κατὰ καιροὺς Συνόδων καθολικῶν καὶ τοπικῶν ὁρίζουσιν, ἀπαράδεκτον ἑαυτὸν ἔχειν καὶ μηδὲ λογίζεσθαι αὐτὸν ἐν κλήρῳ ἁγίων»(6).

Ἐνθυμούμεθα καὶ τὰ λόγια τοῦ ἁγίου Γρηγορίου: Ὑπάρχουν –γράφει– καὶ «αὐτοὶ ποὺ φανερὰ ἐλέγχουν τοὺς ἱερεῖς, ἔχοντες ἐφόδιο τὴν εὐσέβεια γιὰ νὰ πείθουν· καὶ ὅσοι μὲν τὸ πράττουν αὐτὸ γιὰ τὴν πίστη …τοὺς συγχαίρω. (Αὐτοὶ) ἀγωνίζονται ὑπὲρ τῆς ἀληθείας καὶ γίνονται γι’ αὐτὸ μισητοί…»(7). Καὶ τοῦ Μ. Βασιλείου: Πρέπει οἱ ἀκροατὲς ποὺ εἶναι ἐκπαιδευμένοι στὴν κατανόηση τῶν Γραφῶν νὰ ἐξετάζουν (μὲ βάση τὴν Γραφή), ὅσα λέγουν οἱ Διδάσκαλοι (τοῦ θείου λόγου)∙ καὶ ὅσα μὲν εἶναι σύμφωνα μὲ τὶς Γραφὲς νὰ τὰ δέχονται, ὅσα ὅμως δὲν συμφωνοῦν νὰ τὰ ἀποβάλλουν. Καὶ ἐκείνους τοὺς διδασκάλους ποὺ ἐπιμένουν μὲ πεῖσμα στὶς κακοδοξίες, νὰ ἀποστρέφονται μὲ φανερὸ καὶ ἔντονο τρόπο(8).

Ἡ μηνυτήριος ἀναφορὰ λοιπόν, κατατίθεται, διότι διὰ τῶν ἐνεργειῶν καὶ τῆς αἱρετικῆς διδασκαλίας τοῦ κ. Χρυσοστόμου ἀλλοιώνεται ἡ Πίστη μας καί, διότι ὁ ἴδιος ὁ κ. Χρυσόστομος, ὄχι μόνο δὲν διορθώνει τὰ ἐσφαλμένα κηρύγματά του, ἀλλὰ ἀδιαφορεῖ γιὰ τὶς καταγγελίες τῶν πιστῶν, δηλώνοντας πὼς μόνο στὴν Σύνοδο ἀπολογεῖται· ἀσφαλῶς θὰ ἔχει τὴ γνώμη ὅτι οἱ συνάδελφοί του ἐκεῖ, δὲν θὰ διανοηθοῦν νὰ τὸν καλέσουν σὲ ἀπολογία, ἢ –κι ἂν τὸν καλέσουν– ἡ ὑπόθεση θὰ παραπεμφθεῖ τελικὰ «εἰς τὰς καλένδας». Οἱ δηλώσεις τοῦ Μεσσηνίας ἔχουν ὡς ἑξῆς:

«Ἐὰν οἱ κύριοι (σ.σ. ποὺ τὸν κατηγοροῦν) πιστεύουν ὅτι οἱ ἐκπρόσωποι τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν ποὺ συμμετέχουν στὸ διάλογο…ἔχουν πουλήσει τὴν πίστη τους καὶ ἔχουν εἰσέλθει στὴν αἵρεση ἂς ἀπευθυνθοῦν πρὸς τὴν Ἱ. Σύνοδο καὶ ἂς μᾶς καλέσει ἡ Ἱ.Σύνοδος νὰ ἀπολογηθοῦμε. Πάντως ἡ τελευταία ἀπόφαση τῆς Ἱεραρχίας (2009)…μᾶλλον ἐπιβεβαίωσε τὴν ἐμπιστοσύνη πρὸς τοὺς ἐκπροσώπους στὸ διάλογο αὐτὸ καὶ δὲν ἐξέφρασε καμία ἀμφισβητήση καὶ καμία ἐπιφύλαξη»(9).

Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν παραπάνω προτροπή, ἡ ὁποία μᾶς ἐνθαρρύνει νὰ προβοῦμε σ’ αὐτὴ τὴν μηνυτήριο ἀναφορά, ὑπάρχει καὶ ἡ προτροπὴ τῆς Ἱ. Συνόδου, ἡ ὁποία στὸ Δελτίον Τύπου (26/6/02) ἔγραφε: «Ἡ Δ. Ἱ. Σύνοδος καλεῖ εὐθαρσῶς καὶ δημόσια ὅποιον ἔχει στοιχεῖα ἐναντίον κληρικῶν οἱουδήποτε βαθμοῦ…, νὰ ὑποβάλη ἐ-νυπόγραφη μήνυση στὶς ὑπηρεσίες της… καὶ νὰ εἶναι ὅλοι οἱ πιστοὶ βέβαιοι ὅτι κάθε ἠθικὴ παρεκτροπὴ στὴν Ἐκκλησία θὰ παταχθῆ μὲ βάση τοὺς Ἱ. Κανόνες».

Ἐπὶ πλέον, παρόλο ποὺ δὲν αἰσθανόμαστε ὅτι εἴμαστε οἱ πλέον εἰδήμονες γιὰ νὰ προχωρήσουμε σ’ αὐτὴν τὴν ἐνέργεια, τὸ κάνουμε γιατὶ ἔχουμε ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας ἔννομο συμφέρον (ὑπὸ τὴν πνευματική σημασία), καὶ ἀφοῦ δὲν εἴδαμε ἡ Ἱ. Σύνοδος ἢ ἄλλος ἁρμόδιος φορέας νὰ προχωρήσει σὲ καταγγελία, καὶ βλέποντας πὼς πέρασαν κατὰ περίπτωση πάνω ἀπὸ ἕξη μῆνες ἕως καὶ δύο χρόνια ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ἄρχισε νὰ ἐνεργεῖ παρὰ τοὺς Ἱ. Κανόνες καὶ νὰ διδάσκει τὶς καινοφανεῖς διδασκαλίες του ὁ κ. Χρυσόστομος, καὶ κανεὶς ἐπαΐων δὲν ἐνεργεῖ τὰ δέοντα, ἐνῶ ἡ αὐθεντικότητα τῆς Πίστεως βάλλεται συνεχῶς καὶ ἀμφισβητεῖται ποικιλοτρόπως καὶ ἀκόμα ἀλλοιώνεται ἡ ὀρθόδοξη συνείδηση τοῦ λαοῦ, ξεπεράσαμε τὸν δισταγμόν μας, ὑπακούοντες στὶς προτροπὲς τῶν Πατέρων ποὺ λέγουν:

Ὅταν πρόκειται γιὰ προσπάθεια ποὺ ἀφορᾶ στὴν διασφάλιση τῆς ἐν Χριστῷ Ἀληθείας(10) ἀπὸ κάθε ἀλλοίωση, τότε οὐδεμία ἔχει σημασία τὸ ἀξίωμα καὶ «οὐ μόνον εἰ βαθμῷ τις καὶ γνώσει προέχων ἐστίν, ἀλλὰ γὰρ καὶ εἰ μαθητοῦ τάξιν ἐπέχων εἴη, χρεωστεῖ παρρησιάζεσθαι τὴν ἀλήθειαν καὶ ἐλευθεροστομεῖν»(11).

Στὴ συνέχεια παρουσιάζουμε ἀναλυτικά, συγκεκριμένα στοιχεῖα, διὰ τῶν ὁποίων ἀποδεικνύεται ὅτι ὁ Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος κήρυξε καὶ κηρύττει «“δημοσίᾳ” καὶ ”γυμνῇ τῇ κεφαλῇ ἐπ’ Ἐκκλησίᾳ”» αἱρετικὴ θέση καὶ προέβη στὶς παρακάτω ἀντικανονικὲς ἐνέργειες:

A) Παραχώρησε τὸν Ὀρθόδοξο Ἱερὸ Ναὸ τῶν «Τριῶν Ἱεραρχῶν» σὲ αἱρετικοὺς τῆς Καλαμάτας, παρὰ τὴν ἀπαγόρευση ἀπὸ τοὺς Ἱ. Κανόνες καὶ ἐνῶ γνώριζε τὴν ἀπόπειρα τοῦ Μητρ. Καλαβρύτων κ. Ἀμβροσίου νὰ παραχωρήσει Ναὸ σὲ αἱρετικοὺς καὶ τὸν δημιουργηθέντα σάλο στὴν τοπικὴ Ἐκκλησία τοῦ Αἰγίου, ποὺ ἀνάγκασε τὸν Καλαβρύτων νὰ κάνει τότε (2008) ἐρώτηση πρὸς τὴν Ἱ. Σύνοδο γιὰ τὸ ἂν ἐπιτρέπεται ἡ παραχώρηση ναοῦ σὲ αἱρετικούς. Ἡ Σύνοδος τῆς περιόδου ἐκείνη, ποὺ ἔγινε ἀποδέκτης τῆς ἐρωτήσεως, βρέθηκε σὲ δίλημμα καὶ προτίμησε νὰ ἀφήσει ἀναπάντητο τὸ ἐρώτημα τοῦ κ. Ἀμβροσίου γιὰ νὰ μὴν τὸν ἐκθέσει ἔτι περαιτέρω.

Ὁ Σεβ/τος κ. Χρυσόστομος, παρόλο ποὺ γνώριζε τὰ γεγονότα (ἡ ἐνέργεια του αὐτὴ ἀπησχόλησε ἐπὶ ἑβδομάδες τὸν Τύπο, χαρακτηρίσθηκε μάλιστα καὶ ὡς «ἀπόπειρα ἐκκλησιαστικοῦ ἐγκλήματος»(12)) καὶ κατάλαβε τὸ μήνυμα ποὺ ἐξέπεμπε ἡ σιωπὴ τῆς Ἱ. Συνόδου, δὲν δίστασε νὰ ὑλοποιήσει ἐκεῖνο ποὺ ὁ Καλαβρύτων ἐπεχείρησε, ἀλλὰ τελικὰ λόγω τῶν ἀντιδράσεων δὲν ἐπέτυχε νὰ ἐφαρμόσει∙ παραχώρησε, δηλαδή, Ὀρθόδοξο Ναὸ σὲ παπικοὺς στὴν Καλαμάτα, ἀγνοώντας τὰ προηγηθέντα, τὸ σκανδαλισμὸ τῶν πιστῶν, τὶς ἀντιδράσεις καὶ τὶς ὑπογραφὲς ποὺ συγκεντρώθηκαν, ὡσὰν νὰ μὴν ὑπῆρχε τὸ Βατικανὸ γιὰ νὰ συνδράμει τοὺς πιστοὺς τοῦ Παπισμοῦ, ὥστε νὰ ἀποκτήσουν λατρευτικὸ χῶρο, ὡσὰν αὐτὸς νὰ ἐκπροσωποῦσε τὸν Πάπα καὶ εἶχε ἀναλάβει ἐργολαβικὰ αὐτὴν τὴν ὑποχρέωση. Καὶ προχώρησε σ’ αὐτὴ τὴν ἐνέργεια, γιατὶ ἐγνώριζε καὶ κάτι ἄλλο: τὴν πίεση ποὺ ὑφίσταται ἡ Ἱ. Συνόδος νὰ πάρει ἀποφάσεις δυσάρεστες στοὺς Παπικοὺς καὶ Οἰκουμενιστικοὺς κύκλους, ἀλλὰ καὶ τὴν δυσκολία της νὰ λαμβάνει ἀποφάσεις δυσάρεστες γιὰ τοὺς συν-επισκόπους(13).

Ἐδῶ ἀξίζει νὰ σημειωθεῖ μία μικρὴ λεπτομέρεια, ἡ ὁποία καταδεικνύει τὴν βαθύτερη αἰτία τῆς προσπάθειας τοῦ Βατικανοῦ, ἀλλὰ καὶ ὅσων τὴν ὑποβοηθοῦν. Ξεκινοῦν τάχα ἀπὸ τὸ ἐνδιαφέρον τους γιὰ τοὺς ἑτερόδοξους καὶ ὑψώνουν ὡς σημαία τὴν ἰδέα τῆς ἀνεξιθρησκείας, ὅμως, συζητοῦν ὄχι γιὰ παραχώρηση στοὺς ἑτεροδόξους κάποιου διαμερίσματος ἢ κάποιας αἴθουσας, ἀλλὰ ἔχουν συγκεκριμένο αἴτημα καὶ ἐπίμονη ἐπιδίωξη: τὴν παραχώρηση Ὀρθόδοξου Ἱεροῦ Ναοῦ σὲ αἱρετικούς. Στὴν περίπτωση, λοιπόν, ποὺ συζητοῦμε, ἡ λεπτομέρεια εἶναι πώς, καὶ στὸ Αἴγιο καὶ στὴν Καλαμάτα, ἐμφανίστηκε τὸ ἴδιο πρόσωπο, ὁ παπικὸς ἱερέας κ. Βιδάλης, στὴν προσπάθεια νὰ κατορθώσει νὰ ἀποσπάσει Ὀρθόδοξο Ναὸ ποὺ θὰ χρησιμοποιοῦσαν αἱρετικοί. Καὶ ἀφοῦ στὸ Αἴγιο ἀπέτυχε, μετακόμισε στὴν Καλαμάτα κι ἐκεῖ, καὶ ἐπέτυχε τοῦ σκοποῦ του!

Ἄρα ἡ μεθοδευμένη ἐπιδιώξη τῶν οἰκουμενιστικῶν κύκλων, δὲν εἶναι νὰ ἱκανοποιήσουν τὶς λατρευτικὲς ἀνάγκες τῶν ἑτεροδόξων (αὐτὸ μποροῦσε εὔκολα νὰ γίνει καὶ σὲ ἕνα ἄλλο χῶρο). Ἐκεῖνο ποὺ θέλουν νὰ ἐπιτύχουν, μὲ πρόφαση τὴν ἐξυπηρέτησει λατρευτικῶν ἀναγκῶν κάποιων αἱρετικῶν, εἶναι ἡ κατάργηση τῶν στεγανῶν μεταξὺ Ὀρθοδοξίας καὶ αἵρεσης, ἡ ἀνάμειξη ἀληθείας καὶ πλάνης, ἡ ἰσοπέδωση τῶν πάντων μέσα στὸ πνεῦμα τῆς παγκοσμιοποίησης καὶ τῆς πολτοποίησης τῶν παραδόσεων τῶν λαῶν, γιατὶ μόνο τότε τὸ ὄνειρο τοῦ «Μεγάλου Ἀδελφοῦ» θὰ γίνει πραγματικότητα. Καὶ στὴν παροῦσα φάση, ἔχουν στρέψει τὴν προσοχή τους στὴν ὅποια ἀντίσταση συναντοῦν ἀκόμα στὸν Ὀρθόδοξο πληθυσμὸ τῆς Ἑλλάδος. Ἤδη ἔχουν καταφέρει νὰ μᾶς γονατίσουν οἰκονομικά, νὰ ἀλλοιώσουν σημαντικὰ τὴν κοινωνικὴ συνοχὴ μὲ τοὺς λαθρομετανάστες, καὶ ἐπιχειροῦν λυσσωδῶς μὲ τὸν Οἰκουμενισμὸ νὰ ἁλώσουν καὶ τὸ ἰσχυρότερο ὀχυρό, τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση καὶ κληρονομιὰ καὶ –ἐν μέρει– τὸ ἔχουν ἐπιτύχει.

Ἕνα δὲ ἀπὸ τὰ ἐπιχειρήματα, ποὺ καὶ στὶς δύο περιπτώσεις ἐπικαλέστηκαν οἱ ὑποστηρίζοντες τὴν παραχωρήση Ἱ. Ναοῦ σὲ ἑτερόδοξους, εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι καὶ σ’ ἐμᾶς, ὅταν πηγαίνουμε στὸ ἐξωτερικό, μᾶς παραχωροῦν οἱ Παπικοὶ Ναοὺς γιὰ νὰ πραγματοποιήσουμε τὶς Ἀκολουθίες μας. Ἄρα, χάριν «εὐγενείας» τάχα, πρέπει καὶ ἐμεῖς –παραβαίνοντας τοὺς Ἱ. Κανόνες– νὰ κάνουμε τὸ ἴδιο!

Ἀποκρύπτουν ὅμως, ὅτι αὐτὴ ἡ τακτική, εἶναι μέρος τοῦ προπαγανδιστικοῦ μηχανισμοῦ τοῦ Πάπα, στηρίζεται σὲ πονηρὴ ἀποφάση τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου περὶ παραχωρήσεως Ναῶν στοὺς Ὀρθοδόξους, ἀφοῦ ἔτσι ἐξυπηρετοῦνται ἄριστα τὰ σχέδιά τους γιὰ τὴν ὑποταγὴ τῆς Ὀρθοδοξίας∙ παραχωροῦντες αὐτοὶ ναούς τους (ποὺ δὲν τοὺς κοστίζει τίποτε, ἀφοῦ ἐκκλησιολογικὰ ἔχουν ἐξαφανίσει ἢ τροποποιήσει τοὺς ἀντίστοιχους ἀπαγορευτικοὺς Ἱ. Κανόνες), μᾶς πιέζουν νὰ κάνουμε τὸ ἴδιο κι ἐμεῖς, ὑποβαθμίζοντας τὸ ζήτημα καὶ ἀπὸ θέμα Πίστεως ἀνάγοντάς το σὲ θέμα ἀνταλλαγῶν κτιρίων(14). Καὶ τοῦτο γιατὶ ἔχουν καταλάβει καλά, ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὅσο διατηρεῖ ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ ὅλες τὶς Διατάξεις τῶν Ἱερῶν μας Κανόνων, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑποκύψει στοὺς ἐκβιασμοὺς καὶ τὶς δολοπλοκίες τους. Ἀντίθετα, ἂν κάνουμε τὸ παιχνίδι τους, τότε θὰ ἐπέλθει ἡ πλήρης ἄμβλυνση τοῦ Ὀρθοδόξου αἰσθητηρίου καὶ ἡ ὑποδούλωση τῆς Ὀρθοδοξίας στὸ ἰσχυρότερο –κοσμικὰ– Βατικανό! Κατὰ καιροὺς διάφοροι Ὀρθόδοξοι παράγοντες ὑπηρετοῦσαν –ἴσως ἀσυνείδητα– αὐτὲς τὶς σκοπιμότητες τοῦ Βατικανοῦ, ὅμως, στὸ σύνολό της, ὥς τώρα, ἡ Ὀρθοδοξία δὲν τὸ υἱοθέτησε.

Τὴν ἐνέργεια αὐτὴ τῆς παραχώρησης ναοῦ σὲ παπικοὺς (γιὰ νὰ ἐπανέλθουμε στὸν Μεσσηνίας), ὁ κ. Χρυσόστομος ὑπερασπίστηκε στὰ Μ.Μ.Ε., χωρὶς ὅμως θεολογικὰ ἐπιχείρηματα, παρὰ μόνο μὲ τὴ χρησιμοποίηση λογικῆς ἐντελῶς κοσμικῆς καὶ ὡς ἐκ τούτου ἀπάδουσας πρὸς τὴν θεοφώτιστη ἁγιοπνευματικὴ «λογικὴ» τῶν Ἱ. Κανόνων καὶ τὸ ἦθος ἑνὸς Ἐπισκόπου, ὁ ὁποῖος μὲ αὐτὲς τὶς δηλώσεις δείχνει, ὅτι δὲν θέλει νὰ εἶναι συνεχιστὴς τῶν Ἁγίων Ἐπισκόπων τῆς Ἐκκλησίας μας. Πρὶν παραθέσουμε ἀποσπάσματα δηλώσεων τοῦ Μητροπολίτη καὶ δημοσιεύσεων ἐφημερίδων, ἂς ἀναφέρουμε ποιά εἶναι ἡ πράξη τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὸ θέμα τῆς παραχώρησης Ὀρθόδοξου Ναοῦ σὲ ἑτερόδοξους.

Ἡ Παραδοσή μας, λοιπόν, ἀποδίδει μεγάλο σεβασμὸ στὸν χῶρο τοῦ Ναοῦ καὶ ἰδιαιτέρως στὸ «Ἱερό», ὥστε ἐντὸς τοῦ Ἱεροῦ Βήματος ἀποφεύγεται ἡ εἴσοδος ὀρθοδόξων λαϊκῶν. Ὅσοι γιὰ συγκεκριμένο λόγο εἰσέρχονται στὸ «Ἱερό», ἀπαγορεύεται νὰ περνοῦν μπρὸς ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα(15). Κι ἂν ἀπαγορεύεται ἡ εἴσοδος τῶν Ὀρθοδόξων, πόσο μᾶλλον ἀπαγορεύεται νὰ εἰσέρχονται αἱρετικοί, ποὺ θὰ χρησιμοποιοῦν καὶ τὸ «Ἱερό», μολύνοντες τὸ Ναὸ μὲ τὴν παρουσία τους.

* Ὁ ΣΤ΄ Κανὼν τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Τοπικῆς Συνόδου λέγει: «Περὶ τοῦ μὴ συγχωρεῖν τοῖς αἱρετικοῖς εἰσιέναι εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ, ἐπιμένοντας τῇ αἱρέσει», ἢ ὅπως ἑρμηνεύει ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱ. Μ. Γρηγορίου π. Γεώργιος Καψάνης: «ἀπαγορεύεται ὁμοίως ὅπως οἱ ἀμετανόητοι αἱρετικοὶ εἰσέρχονται εἰς ὀρθόδοξον ναόν», ἀλλὰ καὶ «οἱ Ὀρθόδοξοι εἰς κοιμητήρια αἱρετικῶν ἕνεκα εὐχῆς (θ΄ καὶ λδ΄ Λαοδ.)»(16). «Ὁ Ναὸς καὶ τὸ Ἱερό, εἶναι ἄψαυστο στοὺς πιστούς, πολλῷ μᾶλλον στοὺς ἀλλοπίστους ἢ τοὺς αἱρετικούς…»(17).

* Ὁ Κανὼν ΜΕ΄ τῶν Ἁγ. Ἀποστόλων λέγει: «Ἐπίσκοπος, ἢ Πρεσβύτερος …αἱρετικοῖς συνευξάμενος, μόνον, ἀφοριζέσθω, εἰ δὲ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς, ὡς Κληρικοῖς ἐνεργῆσαί τι, καθαιρείσθω».

* «Ἡ χρησιμοποίηση ἑτεροδόξων ναῶν γιὰ τὴν τελέση τῆς ὀρθοδόξου ἀκολουθίας δὲν ἐπιτρέπεται, παρὰ μόνον ἐὰν ὁ ναὸς ἔχει παύσει νὰ χρησιμοποιεῖται ἀπὸ ἑτεροδόξους ἢ γιὰ ἐξαιρετικὴ ἀνάγκη»(18).

* «Τὰς Ἐκκλησίας τὰς ὑπὸ αἱρετικῶν ἐνθρονισθείσας παρακελευόμεθα ὡς εἰς κοινὸν οἶκον κατ’ ἀνάγκην εἰσιέναι καὶ ψάλλειν, πήξαντες ἐν μέσῳ σταυρόν· ἐν δὲ τῷ θυσιαστηρίῳ μήτε εἰσέρχεσθαι, μήτε θυμιᾶν, μήτε εὐχὴν ἐπιτελεῖν, μήτε κανδήλαν ἢ λύχνον ἅπτειν» (Πατριαρχ. Νικηφόρου τοῦ Ὁμολογητῆ). Σὲ σημείωση τοῦ Πηδαλίου «ὑπὸ τὸν κανόνα κδ΄ τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου» διαβάζουμε: «τὰ ἱερά, ὅταν δουλωθοῦν ἀπὸ τοὺς πολεμίους παύουσι νὰ εἶναι ἱερά… τῇ ἐνεργείᾳ ὄχι ὅμως κατὰ δύναμιν». «Ἡ κατάληψη ἱερῶν χώρων ἀπὸ ἀλλοπίστους ἀναστέλλει τὴν ἱερότητά τους… Στοὺς βεβηλωθέντες χώρους δὲν θὰ πρέπει νὰ τελεῖται ὁποιαδήποτε λατρευτικὴ πράξη» (μ. Νίκων).

* Ὁ ἅγ. Θεόδωρος ὁ Στουδίτης λέγει «ὅτι σὲ ἐκκλησία ὅπου λειτούργησαν αἱρετικοί, μοιχειανοὶ ἢ εἰκονομάχοι, ἢ ὅπου μνημονεύεται αἱρετικὸς ἐπίσκοπος δὲν πρέπει νὰ λειτουργεῖ ὁ ὀρθόδοξος, οὔτε ἀκόμη καὶ ἂν τοποθετήσει ξεχωριστὴ ἁγία Τράπεζα καὶ ἀντιμήνσιο». Ἀλλοῦ γράφει: «ὁ ναὸς ποὺ βεβηλώνεται ἀπὸ αἱρετικοὺς δὲν εἶναι πλέον ναὸς Θεοῦ, ἀλλὰ βέβηλος οἶκος, κατὰ τὸν Μ. Βασίλειο, ἀφοῦ ὁ ἄγγελος ποὺ ὑπάρχει σὲ κάθε ἐκκλησία, παραμερίστηκε ἀπ’ αὐτὸν ἐξαιτίας τῆς ἀσεβείας τῶν αἱρετικῶν. Γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς οὔτε ἡ θυσία ποὺ ἐπιτελεῖται μέσα σ’ αὐτὸν εἶναι εὐπρόσδεκτη στὸ Θεό»(19).

Ἡ ἐν Λατερανῷ τῆς Ρώμης, τοπικὴ Σύνοδος (1215) λέγει εἰς τὸν δ΄ Κανόνα της «ὅτι οἱ Ἀνατολικοὶ δὲν ἐλειτούργουν ἐκεῖ ὅπου ἤθελε λειτουργήσῃ πρότερον Δυτικός, ἂν δὲν ἔκαμνον πρῶτον ἁγιασμόν, πρὸς καθαρισμὸν» καὶ αὐτὸ «κατὰ τὴν μαρτυρίαν τῶν ἰδίων τῶν ἐχθρῶν» μας, δηλ. τῶν Παπικῶν (Δοσιθέου Δωδεκαβίβλος)(20).

Ὁ ὅσιος Γαλακτίων (1283) ἐπειδὴ δὲν ἀσπάστηκε τὶς γνῶμες τοῦ αὐτοκράτορα Μιχαὴλ καὶ τοῦ λατινόφρονος πατριάρχου Βέκκου ἐτυφλώθη! Μετὰ τὴν ἀπομάκρυνση τοῦ Βέκκου «τιμώμενος ὑπερβολικὰ ἀπὸ τὸν Ὀρθ. λαό, ράντισε μὲ ἁγιασμὸ τὸ ναὸ τῆς ἁγ. Σοφίας…, ὅπως “ἁγιάσῃ αὐτὰ ὡς μιανθέντα παρὰ τῶν λατινοφρονούντων”». Ἡ πρώτη ἐνέργεια τοῦ ὀρθόδοξου Πατρ. Ἰωσήφ, τὸ 1282 ποὺ ἐπανῆλθε στὸ θρόνο, ἦταν νὰ «ὁρίση ἐπιτίμιο στοὺς ἀρχιερεῖς, τοὺς κληρικοὺς καὶ λαϊκοὺς ποὺ ἀποδέχθησαν τὴν ἕνωσι. Καθαιρέθηκαν ἐπίσης ὅσοι κληρικοὶ ἦσαν παρόντες κατὰ τὴν τέλεση λατινικῆς λειτουργίας στὴν Ρώμη ἢ τὴν Λυών»(21).

Ἀκόμα: Ὁ γενεράλης τῆς Κρήτης εἶχε ἐπιτρέψει «τοῖς ἰδίοις φράττορσιν λειτουργεῖν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ τοῦ μοναστηρίου». Ἀργότερα, ὅταν ὁ ἀρχηγὸς τῶν φραττόρων πέθανε, ὁ Μελέτιος Συρίγος, ἡγούμενος τῆς Μονῆς (1586-1663), ἂν καὶ ἦταν φυλακισμένος ἀπὸ τὸ Διοικητὴ τῶν Ἐνετῶν «οὐκ ἀφῆκεν ἱερουργεῖν τοὺς Ὀρθοδόξους πρὶν ἢ ποιῆσαι ἁγιασμὸν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ»(22).

«Ἑπομένως οἱ ναοὶ ποὺ “καθιερώθηκαν” ἀπὸ αἱρετικοὺς δὲν θεωροῦνται χῶροι ἱεροί… Κατ’ ἀντιστοιχία καὶ οἱ ναοὶ τῶν Ὀρθοδόξων ποὺ ἔπεσαν σὲ χέρια αἱρετικῶν καὶ λειτουργήθηκαν ἀπ’ αὐτούς, θεωροῦνται ὅτι βεβηλώθηκαν, γι’ αὐτό… ἢ ἐγκαταλείπονται ἢ γίνονται σ’ αὐτοὺς καθαρμοί, γιατὶ…εἶχαν μειανθεῖ».

Τέλος, ὑπάρχει εἰδικὴ εὐχὴ «εἰς ἀνοίξια ἐκκλησίας ὑπὸ αἱρετικῶν βεβηλωθείσης» τοῦ Πατριάρχου Ταρασίου, «γεγονὸς ποὺ μᾶς ὁδηγεῖ νὰ ὑποθέσουμε ὅτι ἡ εἰσαγωγὴ αὐτῆς τῆς τάξεως σχετίζεται μὲ τὴν ἀπόδοση στὴν ὀρθόδοξη λατρεία ναῶν ποὺ εἶχαν βεβηλωθεῖ ἀπὸ τοὺς εἰκονομάχους».

Μετὰ ἀπὸ αὐτὰ τὰ σαφῆ τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως ὄχι μόνο γιὰ τὴν ἀπόλυτη ἀπαγόρευση παραχώρησης ὀρθόδοξου Ναοῦ σὲ αἱρετικούς, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὶς εἰδικὲς ἐνέργειες καὶ καθαρμοὺς σὲ ναοὺς ποὺ εἶχαν βεβηλωθεῖ ἀπὸ ἑτερόδοξους, ὅπως ἀκόμα καὶ τὴν εὐλάβεια ποὺ ἐπεδεικνύουν οἱ Ὀρθόδοξοι ἀπέναντι στοὺς Ἱεροὺς Ναούς, καταλαβαίνει κανεὶς τὴν σοβαρότητα τοῦ ἀτοπήματος τοῦ Μητροπολίτη Μεσσηνίας, τὸ ὁποῖο εἶναι ἀκόμα μεγαλύτερο, ἀφοῦ ὁ κ. Σαββᾶτος εἶναι καὶ καθηγητὴς πανεπιστημίου καὶ ὡς ἐκ τῆς ἰδιότητός του, αὐτὰ τὰ γνωρίζει καλῶς, καὶ ἄρα ὅ,τι ἔκανε, τὸ ἔκανε ἐνσυνειδήτως. Ἐκτὸς ἐὰν εἶχε ὑπόψιν του, ἐὰν ποτὲ θὰ ἐπέστρεφαν οἱ ἑτερόδοξοι τὸν ναό, νὰ τελέσει ὅλες αὐτὲς τὶς τελετὲς καθαρμοῦ καὶ ἐπαναγιασμοῦ του!

Ἐπανερχόμεθα στὶς δικαιολογίες ποὺ χρησιμοποίησε ὁ Ἐπίσκοπος, οἱ ὁποῖες –δυστυχῶς– παραπέμπουν περισσότερο σὲ ἕναν πολιτικὸ πρόσωπο ποὺ προσπαθεῖ πολιτικάντικα νὰ καλύψει κάποια ἐνέργειά του μὲ τὴν ὁποία δυσαρεστήθηκε τὸ λαό, ἀλλὰ δὲν ἁρμόζουν στὸ ἦθος ἑνὸς Ἐπισκόπου.

Διαβάζουμε σὲ ἐφημερίδα: «Ὁ κ. Χρυσόστομος μᾶς εἶπε: “Ὁ ναὸς αὐτὸς ἦταν σὲ λειτουργία τῶν Ἀρμενίων, πλέον δίνεται σὲ λειτουργία γιὰ τοὺς ΡΚαθολικούς. Ἦταν αἴτημα τους. Μέχρι σήμερα ἔκαναν (σ.σ. θρησκ. συναντήσεις) στὸ σχολεῖο. Τὸ σχολεῖο τοὺς ἔδιωξε. Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ εἶναι κάτοικοι Καλαμάτας καὶ συμβάλλουν στὴν οἰκονομικὴ ἀνάπτυξη τοῦ τόπου, εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ τοὺς ἐξυπηρετήσουμε στὶς θρησκευτικές τους ἀνάγκες. Καὶ ἐπειδὴ θεωρῶ ὅτι εἶναι ἀνεπίτρεπτο νὰ πηγαίνουν σὲ σχολεῖα καὶ νὰ λειτουργοῦν καθολικοί, γιὰ πολλοὺς λόγους, ἔκρινα ὅτι αὐτὸς ὁ ναός ποὺ δὲν ἀνήκει στοὺς ὀρθοδόξους καὶ ὁ ὁποῖος ἦταν ἀνενεργός, νὰ δοθεῖ γιὰ τὶς λειτουργικὲς καὶ μόνο ἀνάγκες τῶν καθολικῶν τῆς Καλαμάτας”» (Ἐφημ. «Ἐλευθερία» καὶ «Ἀλήθεια», φ. 9746, 27/9/08, 28/9/08.

Καὶ σὲ ἄλλη Συνέντευξη ὁ κ. Χρυσόστομος ἐρωτᾶται καὶ ἀπαντᾶ: «(Ἐρώτ.): Στὴν Καλαμάτα, οὔτε οἱ καθολικοὶ ἔχουν ἐκκλησία οὔτε οἱ μουσουλμάνοι τζαμί.

»(Ἀπάντ.): Οἱ καθολικοὶ μόνο ζητῆσαν καὶ τοὺς παραχώρησα. Ὑπῆρξαν, ὅμως, τεράστιες ἀντιδράσεις ἀπὸ ὀρθοδόξους χριστιανούς. (Ἐρωτ.): Ποῖοι ἀντέδρασαν;

»(Ἀπάντ.): Αὐτοί, ποὺ τόσα χρόνια ἡ Ἐκκλησία εἶχε στοὺς κόλπους της καὶ “χάϊδευε”. Ἔ, λοιπόν, αὐτούς… τώρα ἡ Ἐκκλησία τοὺς ἔχει θέσει στὸ περιθώριο καὶ κάνει τὴ δουλειά της. Ἐγὼ δὲν μπορῶ νὰ χτίσω τζαμί, μοῦ δινεῖ ὅμως τὸ δικαίωμα τὸ κανονικὸ δίκαιο νὰ προσφέρω ἕνα ναό. Δὲν κατάλαβα γιατὶ ὑπῆρξε ἀντίδραση ποὺ προσεφέρθη ἕνας ναὸς γιὰ νὰ ἐξυπηρετεῖ τοὺς 60 καθολικοὺς τῆς πόλεώς μας καὶ δὲν ὑπάρχει ἀντίδραση, ὅταν στὴν ὁδὸ Φάρων, ἀπέναντι ἀπὸ τὸ Α΄ Γυμνάσιο, ὑπάρχει Εὐαγγελικὴ Ἐκκλησία… Αἰσθάνομαι ὅτι ὑπάρχει μία ὁμάδα ἀνθρώπων ὑποκινούμενη, ἡ ὁποία ὅ,τι καὶ νὰ κάνουμε, θὰ ἀντιδρᾶ. Τὸν Θεὸ νὰ φέρω κάτω, αὐτοὶ θὰ ἀντιδροῦν∙ τοὺς σκοποὺς γιὰ τοὺς ὁποίους ἀντιδροῦν, δὲν τοὺς γνωρίζω καὶ οὔτε μὲ ἐνδιαφέρει»(23).

Μετὰ ἀπὸ ὅλα αὐτὰ διερωτώμεθα. Ἀλήθεια,

α) Ποιά λογική, ποιά θεολογικὴ παιδεία καὶ ποιό ἐκκλησιαστικὸ ἦθος δείχνει ὅτι ἔχει ἕνας Ἐπίσκοπος καὶ καθηγητὴς πανεπιστημίου, ὅταν δὲν μπορεῖ νὰ ξεχωρίσει πὼς εἶναι ἄλλο πρᾶγμα νὰ ὑπάρχει Ἱ. Ναὸς ἑτεροδόξων, ποὺ φρόντισαν οἱ ἴδιοι γιὰ τὴν ἀπόκτησή του, καὶ ἄλλο πρᾶγμα ὁ ἴδιος ὁ Ἐπίσκοπος νὰ τοὺς παραχωρεῖ Ὀρθοδοξο Ναό, διευκολύνοντας τὴν ἐξάπλωση τῆς αἵρεσης;

β) Σὲ ποιόν Ἱ. Κανόνα, ἄραγε, διάβασε ὅτι ἔχει τὴ δυνατότητα ἕνας Ἐπισκοπος (ὅπως ἰσχυρίστηκε) νὰ προσφέρει Ἐκκλησία σὲ αἱρετικοὺς καὶ μουσουλμάνους; Θὰ ἦταν ἐνδιαφέρον νὰ μᾶς τὸν γνωρίσει.

γ) Ἰσχυρίζεται ὅτι ὁ Ὀρθόδοξος αὐτὸς Ναὸς «ἦταν σὲ λειτουργία τῶν Ἀρμενίων». Ἡ πραγματικότητα ὅμως, εἶναι διαφορετική. Παλαιότερα ὁ Ἱ. Ναὸς εἶχε δοθεῖ στοὺς Ἀρμένιους. Τώρα, ὅμως, ὁ ναὸς λειτουργοῦσε ὡς Ὀρθόδοξος. Γι’ αὐτὸ μᾶς βεβαίωσαν κάτοικοι τῆς Καλαμάτας, ἀλλὰ συμπεραίνεται καὶ ἀπὸ ὅσα ἐδήλωσε ὁ πρωτοσύγκελλος τῆς Ἱ. Μητροπόλεως, π. Κων/νος Γιαννακόπουλος, στὴν «Ἐλευθερία» Καλαμάτας (9/10/08). Εἶπε: «ἐμεῖς ἔχουμε δηλώσει τὸ ἐκκλησάκι στὸ Ε9 στὸ κτηματολόγιο. Ἐμεῖς πληρώνουμε τὴ ΔΕΗ». Ἐξάλλου –συνέχισε ὁ πρωτοσύγκελος, διαψεύδοντας τὸν Μητροπολίτη– τὸ ἐκκλησάκι παλαιότερα εἶχε δοθεῖ «στοὺς Ἀρμένιους, ποὺ εἶναι διαφορετικοῦ δόγματος».

δ) Ἔπειτα, γιατί στὴ Συνέντευξη δείχνει τόση περιφρόνηση στὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ὥστε να δηλώνει ὅτι «δὲν γνωρίζει οὔτε τὸν ἐνδιαφέρει» γιὰ ποιὸ λόγο ἀντιδροῦν; Καὶ μήπως ὁ ἰσχυρισμός του αὐτὸς εἶναι ψευδής, ἀφοῦ ὁ κ. Χρυσόστομος, γνώριζε ὅτι –ἐκτὸς τῆς ἀπόπειρας παραχώρησης Ἱ. Ναοῦ στὸ Αἴγιο– ὑπῆρξαν καὶ δημοσιεύσεις στὶς τοπικὲς ἐφημερίδες τῶν ἀντιδρώντων, στὶς ὁποῖες ἐξηγοῦσαν τοὺς ἀκριβεῖς λόγους τῆς ἀντίδρασής τους; Ἀλλ’ ὅλα αὐτὰ τὰ διαγράφει. Καὶ αὐθαίρετα, συκοφαντεῖ ὡς ὑποκινούμενους ὅσους ἀντιδροῦν, χωρὶς νὰ παραθέτει στοιχεῖα, πέρα ἀπὸ ὅσες πενιχρὲς δικαιολογίες τοῦ προσφέρει ἡ δικαιοῦσα ἑαυτὴν συνείδησης.

Οἱ Ἱεροὶ Κανόνες, ἄραγε, ποὺ ἀπαγορεύουν τὴν παραχωρήση Ναοῦ, δὲν σέβονται τοὺς ἑτερόδοξους; Φαντάζετε κανεὶς τοὺς Ἁγίους Μ. Ἀθανάσιο, Μᾶρκο Εὐγενικό, Γρηγόριο Παλαμᾶ, Νικόδημο Ἁγιορείτη, Νεκτάριο Πενταπόλεως κ.ἄ. νὰ παραχωροῦν Ναὸ σὲ αἱρετικούς; Ἄλλο τὸ δικαίωμα νὰ χτίζουν οἱ αἱρετικοὶ τὸν Ναό τους καὶ ἐλεύθερα νὰ λατρεύουν τὸ Θεό τους, καὶ ἄλλο νὰ διευκολύνουν οἱ ἴδιοι, οἱ φύλακες τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως Ἐπίσκοποι, τὴν αἵρεση (ἐκτὸς ἂν ἀρνοῦνται τὸν ρόλο τους), ἀντὶ νὰ τὴν καταπολεμοῦν κατὰ τὴν ὑπόδειξη ὅλων τῶν Ἁγίων. Μήπως αἰσθάνεται ἀνώτερός τους ὁ Μεσσηνίας ἢ δὲν τοὺς ὑπολογίζει πιά;

Νὰ ὑπενθυμίσουμε ἐδῶ, ὡς ἐν παρόδῳ, ὅτι ἐνῶ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες (στὶς περιπτώσεις γιὰ τὶς ὁποῖες τὸν καταγγέλλουμε) ὁ κ. Χρυσόστομος τοὺς περιφρονεῖ, ὅταν πρόκειται νὰ τοὺς χρησιμοποιήσει ἐναντίον ἄλλων –παράνομα μάλιστα καὶ ἄδικα– τότε δείχνοντας τὴν ἀνδρεία του, ἐνθυμεῖται τοὺς Ἱ. Κανόνες καὶ τοὺς χρησιμοποιεῖ. Τοῦτο συγκεκριμένα συνέβη στὴν περίπτωση τῶν μοναζουσῶν τῆς Ἱ. Μονῆς Ἁγίου Κων/νου & Ἑλένης, τὶς ὁποῖες ἀντικανονικῶς, χωρὶς ἀνακρίσεις καὶ δίκη, χωρὶς νὰ ἔχει ἀποδειχθεῖ ἀπὸ κάποια ἁρμόδια καὶ νόμιμη ἀνακριτικὴ ἀρχὴ τὸ παράπτωμα ποὺ τοὺς ἀποδίδει, τὶς τιμώρησε μὲ τὴν ποινὴ τῆς Ἀκοινωνησίας! Καὶ δὲν τιμώρησε μόνο τὶς οὕτως ἢ ἄλλως ἀδύνατες καὶ ἀνυπεράσπιστες μοναχές, ποὺ κατὰ τὴν ἄποψή του ἔσφαλλαν, ἀλλὰ μαζὶ μὲ τὶς αὐτὲς τιμωροῦνται καὶ οἱ ὑπέργηρες μοναχὲς (στὴ δύση τῆς ζωῆς τους) μὲ στέρηση Θ. Κοινωνίας, ἴσως ὡς ἀν-ταμοιβή, ἐπειδὴ ἀφιέρωσαν μιὰ ὁλόκληρη ζωὴ στὸν Χριστὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία Του!

Ἐπανερχόμενοι στὸ θέμα τῆς παραχώρησης Ναοῦ καταθέτουμε καὶ τὴν πληροφορία ὅτι «ἐπεστρατεύθηκαν» καὶ ὑφιστάμενοι τοῦ κ. Χρυσόστομου γιὰ νὰ ὑπερασπίσουν τὴν παράνομη πράξη του. Ἔτσι, στὴν ἐφ. «Ἐλευθερία» (9/10/08) ἔδωσε συνέντευξη (ἐκ μέρους τῆς Ἱ. Μητροπόλεως) ὁ π. Κων/νος Γιαννακόπουλος καὶ μεταξὺ ἄλλων ἐξέφρασε καὶ αὐτὸς τὰ ἑξῆς «θεολογικὰ» ἐπιχειρήματα: «Δὲν ὑποχωροῦμε, ἀλλὰ πρέπει νὰ τὸ χειριστοῦμε μὲ τὸν κατάλληλο τρόπο. Τὸ ξεκαθαρίζουμε: Δὲν παραδίδουμε τὸ ἐκκλησάκι. Τὴ χρήση του παραδίδουμε»!

Τόσο Ὀρθόδοξα ἐκφράζει τὴν Παράδοσή μας ὁ π. Κων/νος, ὥστε νὰ ἀδιαφορεῖ πλήρως γιὰ τὴν «χρήση» τοῦ Ὀρθ. Ναοῦ. Τὸν ἐνδιαφέρει μόνο, μήπως κατηγορηθεῖ ὅτι ἄλλαξε τὸ ἰδιοκτησιακὸ καθεστώς. Τὴν καταδίκη τοῦ Θεοῦ δὲν τὴν ὑπολογίζουν, δὲν ὑπάρχει ὡς φαίνεται στὸν ὀπτικό τους ὁρίζοντα. Ἄραγε, τὰ ἴδια πρέσβευε ὁ π. Κων/νος, πρὶν ἀναλάβει ὡς Μητροπολίτης ὁ κ. Χρυσόστομος; Ἢ τοῦ ἄλλαξε τὴν νοοτροπία ἡ διδασκαλία τοῦ νέου του προϊσταμένου;

Αὐτὰ γιὰ τὶς δύο πρῶτες ἀντικανονικὲς ἐνέργειες τοῦ κ. Χρυσόστομου. Στὴ συνέχεια παραθέτουμε κάποια στοιχεῖα, ἀπὸ τὸ πῶς εἶδαν καὶ πῶς σχολίασαν τὴν ἐνέργεια αὐτὴ τοῦ Μητροπολίτη κάποιοι πιστοὶ στὶς ἱστοσελίδες.

* «Μὲ ἀφορμὴ τὴν παραχωρήση Ἱ. Ναοῦ ἀπὸ τὸν Μητρ. Μεσσηνίας στοὺς ΡΚαθολικούς…: Ἡ ἐνέργεια αὐτὴ δὲν ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς Ἱ. Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας μας; Συγκεκριμένα μὲ τὸν Στ΄ Καν. τῆς ἐν Λαοδικείᾳ…: ”Ὁ διορισμὸς τοῦ παρόντος Κανόνος εἶναι, νὰ μὴ ἔχουν τὴν ἄδειαν οἱ αἱρετικοὶ νὰ ἐμβαίνουν μέσα εἰς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ, …ἐὰν ἐπιμένουν εἰς τὴν αἵρεσιν, καὶ δὲν θέλουν νὰ ἐπιστραφοῦν”… Ὑπάρχει καὶ σχετικὴ εὐχὴ ἐπὶ ἀνοίξει Ἐκκλησίας ἀπὸ αἱρετικῶν βεβηλωθείσης, ὅπου σὲ ἕνα σημεῖο ἀναφέρει: “…ἐξ αἱρετικῆς ἐγχειρίσεως προσετρίβη λώβησις τῷ ἁγίῳ σου Θυσιαστηρίῳ…” (Μ. Εὐχολόγιον)»(24).

* Καὶ ἄλλες «ἀντιδράσεις στὴν Καλαμάτα γιὰ παραχώρηση ναοῦ σὲ ἑτερόδοξους. Ὅπως ἔγραψε ἡ τοπικὴ ἐφημ. “ΑΛΗΘΕΙΑ”(25), ὁ Δεσπότης Χρυσόστομος, ὑπακούων σὲ Βατικάνεια κέντρα, ἀποφάσισε νὰ δώσει ἕνα ναΐσκο στοὺς ΡΚαθολικούς! …Ὅμως, οἱ “καλοί” μας Ἐπίσκοποι, δὲν μποροῦν νὰ καταλάβουν ὅτι, ἄλλο ἡ ἐλευθερία τοῦ “ἱδρύειν” εὐκτήριους οἴκους, ἄλλο ἡ παροχὴ διευκολύνσεων ἀπὸ τὴν πολιτεία καὶ τελείως ἄλλο ἡ παραχώρηση ὀρθ. ναῶν ἀπὸ τὴν ἐπίσημη Ἐκκλησία σὲ θρησκεῖες ποὺ πολεμοῦν τὴν Ἐκκλησία, τὴ στιγμὴ μάλιστα, ποὺ οἱ περισσότεροι ναοὶ κτίστηκαν μὲ τὸν ὀβολὸ τῶν πιστῶν;…Ἕνας Διαπορών».

* «Ἀσφαλῶς καὶ ὑπάρχει πρόβλημα. …Αὐτοὶ (Παπικοί, Προτεστάντες) ἔχουν πακτωλὸ χρημάτων καὶ μποροῦν νὰ φτιάξουν δικές τους Ἐκκλησίες ἢ αἴθουσες… Δὲ θέλουν ὅμως. Θέλουν νὰ μπαίνουν στὶς δικές μας γιὰ νὰ θολώνουν τὰ νερά. Νὰ νομίζουν οἱ μὴ ἐνημερωμένοι Ὀρθόδοξοι ὅτι εἴμαστε τὸ ἴδιο, ἀφοῦ λειτουργοῦμε στὸν ἴδιο ναό. Σὲ λίγο θὰ φέρουν τὸ Δούρειο Ἵππο τους, τοὺς Οὐνίτες, καὶ τότε θὰ ἀρχίσει τὸ ψάρεμα τῶν Ὀρθοδόξων. Ἔτσι κάνουν στὰ κράτη τῶν ἀνατολικῶν κρατῶν… Ἡ ἀδιαφορία ἡ δική μας καὶ μόνον αὐτὴ θὰ τὸ ἐπιτρέψει νὰ γίνει. Ἂς σταθοῦμε ἀντάξιοι τῶν Ὁμολογητῶν μας»(26).

* «ΜF εἶπε… Ἡ ἀπὸ μέρους τοῦ Μεσσηνίας δωρηθεῖσα Ἐκκλησία μᾶλλον ἐδωρήθη ὡς ἀπόσβεση χρεῶν γιὰ τὶς σπουδές του… στὰ ἐξωτερικὰ παπικὰ ἱδρύματα!… Ἂς ἔδινε τὸ σπίτι του. Τότε ὅλοι θὰ ἔπρεπε νὰ τὸν συγχαροῦμε… Ὄχι ὅμως Ναὸ ἀφιερωμένο στὸ Θεό μας…»(27).

* «Ὁ βατικανοσπουδαγμένος μητρ. Μεσσηνίας κ. Σαββᾶτος, αὐτὸς ποὺ συκοφάντησε τὸν Μητρ. Σπάρτης κ. Εὐστάθιο πρὶν τὶς ἀρχιεπισκοπικὲς ἐκλογὲς τοῦ 2008 καὶ κατόπιν σιωπᾶ αἰδημόνως ἀρνούμενος νὰ δώσει στὴ δημοσιότητα ἢ τὴ δικαιοσύνη τὰ στοιχεῖα ποὺ ἰσχυρίστηκε ὅτι ἔχει ἢ νὰ ζητήσει συγγνώμη, παραχώρησε στοὺς παπικοὺς τῆς Καλαμάτας ὀρθόδοξο παρεκκλήσιο!!! Τί νὰ ποῦμε; Νὰ περιμένουμε ἀνάλογες παραχωρήσεις καὶ στοὺς πεντηκοστιανούς, τοὺς «χριστιανοὺς» μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβά, τοὺς Μορμόνους, τοὺς Μουσουλμάνους, …τοὺς ἑβραίους; ἢ μήπως ἐξοφλᾶ μερικὰ ἀπὸ τὰ γραμμάτια τῶν ὑποτροφιῶν ποὺ ἔλαβε ἀπὸ τὴν θρησκευτικοπολιτικὴ χούντα τοῦ Βατικανοῦ;(28)

Β) Βέβαια, ἡ διδασκαλία τοῦ Μητροπ. Μεσσηνίας, δὲν εἶναι ἄσχετη μὲ τὴν ὅλη θεολογικὴ ἱστορική του πορεία. Εἶναι γνωστὸ ὅτι συμπροσεύχεται –ἐπὶ καταφρονήσει τῶν Ἱ. Κανόνων– μὲ αἱρετικούς. Πρόσφατα (ΟΚΤ 2009) στὴν Κύπρο, στὰ πλαίσια τοῦ Διαλόγου μὲ τοὺς Παπικοὺς καὶ παρὰ τὴν ρητὴ Ἐντολὴ τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας μας νὰ κινηθεῖ μέσα «στὰ κανονικὰ καὶ ἐκκλησιολογικὰ πλαίσια», τοὐτέστιν νὰ ἀποφύγει τὶς συμπροσευχὲς καὶ ὁποιαδήποτε ἄλλη πράξη ἀντίκειται στοὺς Ἱ. Κανόνες, ὁ κ. Χρυσόστομος τοὺς ἀγνόησε καὶ συμπροσευχήθηκε. Καὶ δυστυχῶς, δὲν εἴδαμε οἱ ἐντολοδόχοι του καὶ ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν πιστὴ τήρηση τῶν Ἱ. Κανόνων καὶ τὴν Ὁδηγία τῆς Ἱεραρχίας νὰ τὸν καλέσουν σὲ ἀπολογία. Ἄραγε, δὲν ἐνθαρρύνονται ἔτσι κάποιοι πιστοὶ νὰ παραβαίνουν Ἱ. Κανόνες καὶ ἀποφάσεις τῆς Ἱεραρχίας;

Ὅμως καὶ ἄλλοι πιστοὶ ἔχουν καταγγείλει συμπροσευχὲς τοῦ κ. Χρυσοστόμου καὶ τέλεση ἁγιαστικῆς πράξεως ἀπὸ κοινοῦ μὲ αἱρετικὸ Ἐπίσκοπο. Συγκεκριμένα:

«Μπάρι, 8 Μαΐου 2007. Ὁ …κ.κ. Χρυσόστομος Σαββᾶτος μαζὶ μὲ τὸν ἀρχιεπίσκοπο τοῦ Μπάρι, κ. Francesco Cacucci, σύμφωνα μὲ παλαιὰ παράδοση ἐκτελοῦν τὸν ἁγιασμὸ τῆς θαλάσσης, ρίχνοντας ἁγίασμα μὲ μῦρον ἀπὸ τὸν τάφο τοῦ Ἁγ. Νικολάου (Μάριος Ι. Πηλαβάκης, 1/11/2009»(29). Καὶ ἄλλη καταγγελία: «Κατὰ τὴν ἑορτὴν τοῦ Ἁγ. Νικολάου (2007)… συμπροσευχήθη μὲ τοὺς παπικοὺς στὸ Μπάρι Ἰταλίας…: “Αὐτὴ τὴ χρονιὰ στὴν Ἀρχιερατικὴ Εὐχαριστία, παραβρέθηκε, μαζὶ μὲ τὸν ἀρχιεπίσκοπο τοῦ Μπάρι–Μπιτόντο κ.κ. Francesco Cacucci καὶ ὁ ὀρθόδοξος Μητρ. Μεσσηνίας κ.κ. Χρυσόστομος Σαββᾶτος…”. Οἱ ΜΕ΄, ΞΕ΄ Κανόνες τῶν Ἁγ. Ἀποστόλων ἀπαγορεύουν συμπροσευχὰς ὀρθοδόξων κληρικῶν μὲ αἱρετικούς, ἀναφέρουν δέ: ὅτι οἱ παραβάται τιμωροῦνται μὲ καθαίρεσιν».

«Ὁ Μητροπολίτης Μεσσηνίας …εἶναι θερμότατος ἐκπρόσωπος τῆς φοβερωτέρας αἱρέσεως, ποὺ ἔπληξεν ποτὲ τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ… Εἰς τὴν ἡμερίδα τοῦ Α.Π.Θ., …ὁ κ. Σαββᾶτος ἠκούσθη νὰ λέγη εἰς τὸν κ. Μαρτζέλον: «Δὲν μὲ ἐνδιαφέρει τί λέγει ὁ Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός», ὁπότε ἀντέδρασα ἐρωτώντας δημοσίως τὸν κ. Σαββᾶτον, ἐὰν εἶναι ὄντως ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας… Πρὸ διετίας, μάλιστα, ὁ κ. Σαββᾶτος, ἐπ’ εὐκαιρία θεολογικοῦ συνεδρίου …ἐλειτούργησεν εἰς τὴν Παναγίαν τῆς Τήνου ὅπου συμπροσευχήθησαν μαζὶ του καὶ παπικοὶ κληρικοί… Οὕτως, ὡς ἐπίορκος καὶ ἀσεβὴς πρέπει πάραυτα νὰ καθαιρεθῆ… Ὄντας δεινὸς καὶ ἐν γνώσει του, παραβάτης τῶν Ἱ. Κανόνων …δὲν ἔχει κανένα δικαίωμα νὰ ἐπικαλεῖται τοὺς κανόνας ποὺ παραβαίνει καὶ νὰ τιμωρῆ τὰς μοναχὰς τῆς Ἱ.Μ. Ἁγίων Ἰσαποστόλων Κων/νου καὶ Ἑλένης Καλαμάτας μὲ τὸ ἐπιτίμιον τῆς ἀκοινωνησίας!!! Κατηγορεῖ ὁ παραβάτης τῶν Ἱ. Κανόνων τὰς ἁπλὰς νύμφας τοῦ Χριστοῦ ὅτι ”κατ’ ἐπανάληψιν ὑπέδειξαν ἐμπράκτως ἀνυπακοὴν πρὸς τὰ κελεύσματα τῆς Ἐκκλησίας”, βεβαίως Ἐκκλησίαν, …θεωρεῖ τὸν ἑαυτόν του!!! Ὁ καταπατητὴς τῶν …Ἱ. Κανόνων δὲν δύναται νὰ δίνη μαθήματα ὑπακοῆς εἰς κανόνας, τοὺς ὁποίους ὁ ἴδιος ἔχει ἤδη παραβιάσει… Διέπραξεν ὅμως μέγα σφάλμα … ἀπαγορεύοντας παπικῷ τῷ τρόπῳ νὰ τελοῦνται λειτουργείαι εἰς τὴν ἱερὰν τοὺς Μονήν. Δὲν γνωρίζομεν ἐὰν οἱ ἀλλόπιστοι Ἀγαρηνοὶ ἐπέβαλαν τοιαύτην ἀπαγόρευσιν…»(30).

Γ) Ὁ Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι εἶναι μέλος τῆς Ὀρθόδοξης ὁμάδος τῆς Μικτῆς Θεολογικῆς Ἐπιτροπῆς γιὰ τὸ Διάλογο μὲ τοὺς Παπικούς, καὶ ὡς ἐκ τῆς θέσεώς του μᾶς ἐκπροσωπεῖ, ἔχει δηλαδὴ ἀναλάβει τὴν ἱερὰ ὑποχρέωση:

α) νὰ ὑπερασπίζεται στοὺς Διαλόγους τὴν διαχρονικὴ πίστη τῆς Ἐκκλησίας ἐκφράζοντας ὄχι δικὲς του ἀπόψεις (ὅπως σωστὰ δίδασκε πρὶν 4 χρόνια!)(31), ἀλλὰ τὰ ἀδιαπραγμάτευτα Δόγματά της, ὅπως ἔχουν διατυπωθεῖ στὶς Οἰκουμ. Συνόδους,

β) νὰ τηρεῖ κατὰ τὴ διάρκεια τῶν Διαλόγων τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες, οἱ ὁποῖοι ἀπαγορεύουν τὶς συμπροσευχές, ὅπως ἀκόμα καὶ ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος μὲ ἔμφαση διακήρυξε (ἄσχετα ἂν ὁ ἴδιος τοὺς παραβαίνει)(32) καὶ

γ) ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ ὅλου Σώματος τῆς Ἐκκλησίας πρέπει νὰ λογοδοτεῖ εἰδικὰ στὴν Ἱεραρχία καὶ γενικότερα στοὺς πιστούς-μέλη τῆς Ἐκκλησίας(33).

Αὐτὸς ἀντίθετα, διετύπωσε τὴν ἐξωφρενικὴ καὶ αἱρετικὴ θέση ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία δὲν εἶναι ἡ Μία Ἐκκλησία, ἀλλὰ ἀνήκει στὴν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν Ἐκκλησίαν! Δηλαδὴ διδάσκει ὁ κ. Χρυσόστομος, ὅτι ὑπάρχει κάποια ἄλλη Ἐκκλησία, περιεκτικότερη καὶ μεγαλύτερη, ἐντὸς τῆς ὁποίας –ἕνας κλάδος, ἕνας πνεύμονας– εἶναι καὶ ἡ Ὀρθοδόξη Ἐκκλησία! Ἡ τοποθέτησή του αὐτὴ ἀνατρεπτικὴ τῆς ὀρθόδοξης ἐκκλησιολογίας. Ἀποτελεῖ υἱοθέτηση τῶν αἱρετικῶν θέσεων τῶν ἑταίρων μας στὸ Θεολογικὸ Διάλογο, τὶς ὁποῖες θέσεις, ἀντὶ ὁ κ. Χρυσόστομος –ὡς ἐκπροσωπῶν τὴν ὀρθόδοξη ἐκκλησιολογία– νὰ τὶς ἀνατρέψει ὡς ἀπάδουσες πρὸς αὐτήν, τὶς προπαγανδίζει καὶ ἐντὸς τοῦ Ὀρθόδουξου χώρου, μὲ δημοσιεύσεις στὸ ἐπίσημο περιοδικὸ τῆς Ἐκκλησίας μας(!), μὲ συνεντεύξεις καὶ ὑπεράσπισή τους ἀκόμα καὶ ἐντὸς τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος!

Οἱ αἱρετικὲς διατυπώσεις τοῦ Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου ἔχουν ὡς ἑξῆς:

«Ὁ ὅρος “ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία” εἶναι “σημαντικὸς” γιατὶ ἀποτελεῖ δομικὸ στοιχεῖο γιὰ τὴν ἔννοια καὶ τὸ περιεχόμενο τοῦ ὅρου ”Ἐκκλησία”. Προσδιορίζεται μ’ αὐτὸν τὸν ὅρο ἡ ἔννοια τῆς Καθολικότητας”, ὡς ἡ ἔκφραση τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας καὶ ἑνότητας στὴν πίστη, στὴν εὐχαριστία καὶ στὴ διακονία, καὶ περιγράφεται ὁ τρόπος ”κοινωνίας” καὶ σχέσης κάθε τοπικῆς Ἐκκλησίας μὲ τὶς λοιπὲς τοπικὲς Ἐκκλησίες ἀλλὰ καὶ μὲ τὴ Μία καὶ Ἀδιαίρετη Ἐκκλησία» (σελ. 545, α΄ στήλη). Ἐπίσης γράφει: «Στοιχεῖα τοῦ Κειμένου τῆς Ραβέννας, τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ ἐπισημανθοῦν εἶναι: …β) Ὁ καθορισμὸς καὶ ἡ διευκρίνιση, ὅτι μὲ τοὺς ὅρους ”Ἐκκλησία”, ”ἡ ἀνὰ τὸν κόσμον Ἐκκλησία”, ”ἡ ἀδιαίρετος Ἐκκλησία” καὶ ”τὸ σῶμα Χριστοῦ” δὲν ὑπονομεύεται ἀπὸ τὴν Μικτὴ Θεολογικὴ Ἐπιτροπὴ ἡ πεποίθηση ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀνήκει, εἰς τὴν Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ὅπως αὐτὴ ἐκφράζεται στὸ Σύμβολο Νικαίας−Κων/λεως. γ) Ἡ ἀναγνώριση στοιχείων ἐκκλησιαστικότητας καὶ ἐκτὸς τῆς Καθολικῆς κοινωνίας»… IV. Τέλος πρέπει νὰ ἀναφέρουμε καὶ τὰ σημεῖα ἐκεῖνα μὲ τὰ ὁποῖα τονίζονται οἱ ὑφιστάμενες ἀποκλίσεις μεταξὺ τῶν δύο Ἐκκλησιῶν…» (σελ. 446β-547α). «Μὲ τὴν συγκεκριμένη ἐκκλησιολογικὴ προοπτικὴ τοῦ Κειμένου (σ.σ. Ραβέννας) καταρρίπτεται κάθε κινδυνολογία περὶ ”ἀλλοιώσεως τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πιστεύω καὶ τοῦ φρονήματος τῆς Ὀρθοδοξίας”, ὅπως λέγουν, κάποιες φωνὲς οἱ ὁποῖες ἀσκοῦν ἄδικη κριτικὴ στοὺς Ὀρθοδόξους Ἀντιπροσώπους στὸ συγκεκριμένο θεολογικὸ Διάλογο» (σελ. 547β)(34).

Τὴν θέση δὲ αὐτὴ ἐπαναλαμβάνει ὁ Μεσσηνίας καὶ στὴν ἐπιστολή του πρὸς τὸν δογματολόγο καθηγητὴ τοῦ Πανεπιστημίου Θεσ/κης κ. Δημ. Τσελεγγίδη(35). Γράφει: «…δὲν κατανοῶ εἰς τί ἔγκειται ἡ ἐπιφύλαξη σας καὶ “τὸ ἐκκλησιολογικὸ ἀπαράδεκτο καὶ ἀντιφατικό“. Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, εἶναι Μία καὶ Ἀδιαίρετη, πρὶν τὸ σχίσμα, σήμερα εἶναι διῃρημένη, ἀφοῦ βρισκόμαστε σὲ σχίσμα, αὐτὸ ἐπιβεβαιώνει τὸ περιεχόμενο τῆς §41 τοῦ Κειμένου τῆς Ραβέννας».

Παρατηρεῖ ἐδῶ κανεὶς μὲ ἔκπληξη καὶ ὀδύνη, ὅτι τὸ Κείμενο τῆς Ραβέννας (τὸ ὁποῖο ὄχι μόνο δὲν ἔχει γίνει ἀποδεκτὸ ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία, ἀλλὰ δέχτηκε ὀξύτατη κριτικὴ ἀπὸ προσωπικότητες, ὅπως ὁ καθηγούμενος π. Γ Καψάνης) ὁ «ὀρθόδοξος» Μητροπολίτης κ. Χρυσόστομο τὸ θέτει ὡς κριτήριο, βάση τοῦ ὁποίου πρέπει πλέον νὰ ρυθμίζουμε τὶς –ὡς τώρα– ἰσχύουσες ἀδιαμφισβήτητες ἐκκλησιολογικές-δογματικές θέσεις τῆς Πίστεώς μας! Ταυτόχρονα φανερώνει, ὣς ποιὸ σημεῖο ἐνδοτικότητας ἔχουν προχωρήσει οἱ «ὀρθόδοξοι» Οἰκουμενιστές!

Ἐπίσης ἄξιο παρατηρήσεως καὶ στιγματισμοῦ εἶναι καὶ ὁ δόλος ποὺ ὑποκρύπτεται στὴν ἔκφραση: «ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀνήκει, εἰς τὴν Μία…Ἐκκλησία, ὅπως αὐτὴ ἐκφράζεται στὸ Σύμβολο Νικαίας−Κων/λεως», ἀφοῦ δι’ αὐτῆς τῆς ἐκφράσεως «κρύπτει» τὴν αἵρεση, παρουσιάζοντάς την ὡς ἀπορρέουσα ἀπὸ τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως!

Ἡ αἱρετικὴ αὐτὴ θέση τοῦ Μεσσηνίας (ὅπως ἤδη ἀναφέραμε) ἐπιβεβαιώνεται καὶ ἀπὸ τὸν Διάλογο ποὺ εἶχε μαζί του, κατὰ τὴν Συνεδρία τῆς Ἱεραρχία (Ὀκτώβριος 2009), ὁ Σεβ/τος Μητρ. Πειραιῶς π. Σεραφείμ, ὁ ὁποῖος «τὸν προκάλεσε (νὰ πεῖ) ἂν πιστεύη ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι Μία. Καὶ ὁ κ. Χρυσόστομος (σ.σ. ἐπανέλαβε) ὅτι εἶναι Μία, ἀλλὰ διηρημένη. Καὶ τοῦ ἀπάντησε ὁ Πειραιῶς ὅτι εἶναι λάθος του νὰ πιστεύη τέτοια. Ἡ Μία Ἐκκλησία, δὲν διαιρέθηκε ποτέ, ἀλλὰ ὑπάρχει πάντοτε ἐπὶ τῆς γῆς»(36).

Παρόλα αὐτά, ὅμως, ὁ Μεσσηνίας ἐπιμένει, ὁπότε καὶ οἱ χριστιανοὶ πρέπει νὰ ἐπιμένουν, ἀφοῦ παρὰ τὶς καταγγελίες ὁ Σεβ/τος Μεσσηνίας δὲν θέλει νὰ ἐννοήσει τὸ ἐσφαλμένο τῶν θέσεών του. Γράφει ὁ Ἅγιος Ἐπιφάνιος: «Ἐγὼ δὲ τὴν σὴν ἐθαύμασα θεοσέβειαν ἀνασχομένην, καὶ ὅτι μὴ τούτους ἔπαυσε μὲν ταῦτα λέγοντας, τὴν δὲ εὐσεβῆ πίστιν παρέθηκεν αὐτοῖς, ἵνα ἢ ἀκούσαντες ἠρεμήσωσιν ἢ ἀντιλέγοντες ὡς αἱρετικοὶ νομισθῶσιν. τὰ γὰρ προειρημένα οὔτε λεκτὰ οὔτε ἀκουστὰ παρὰ Χριστιανοῖς, ἀλλὰ ἀλλότρια κατὰ πάντα τρόπον τῆς ἀποστολικῆς διδασκαλίας ἐστίν… ἢ τοῦτο μόνον ἀποκρίνασθαι πρὸς τὰ τοιαῦτα καὶ εἰπεῖν ἀρκεῖ, ὅτι οὐκ ἔστι ταῦτα τῆς καθολικῆς ἐκκλησίας, οὐδὲ ταῦτα οἱ πατέρες ἐφρόνησαν»(37).

Σᾶς θυμίζουμε, Μακαριώτατε Πρόεδρε καὶ Σεβ/τοι Ἀρχιερεῖς, τὴν διατύπωση τοῦ π. Ἰουστίνου, ποὺ κατέστη κλασικὴ καὶ τὴν ἐπαναλαμβάνουν πολλοί, ὅπως ὁ Μητρ. Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος, ἀφοῦ ἀποτελεῖ συμπερίληψη τῶν Πατερικῶν θέσεων. Ἔγραψε ὁ π. Ἰουστῖνος: «ποτὲ δὲν ὑπῆρχε διαίρεσις τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ μόνον χωρισμὸς ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν… Εἰς διαφόρους καιροὺς ἀπεσχίσθησαν… οἱ αἱρετικοί…, οἱ ὁποῖοι κατὰ συνέπειαν ἔπαυσαν νὰ εἶναι μέλη τῆς Ἐκκλησίας»(38).

Ἀλλὰ τὴν ἴδια ἀλήθεια διαλαλεῖ καὶ ὁ κορυφαῖος θεολόγος π. Γ. Φλωρόφσκυ: ἡ χριστιανοσύνη εἶναι διηρημένη, ἀλλ’ ὄχι ἡ Ἐκκλησία. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ΜΙΑ καὶ ὄχι διηρημένη: «Οἱ ὀρθόδοξοι ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ ἰσχυρίζωνται, ὅτι τὸ μόνο “ἰδιαίτερον” ἢ “διακριτικὸν” χαρακτηριστικὸν τῆς θέσεώς των εἰς “τὴν διηρημένην χριστιανοσύνην” εἶναι τὸ γεγονός, ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἶναι ἐντελῶς ἰδία κατὰ τὴν οὐσίαν μὲ τὴν Ἐκκλησίαν ὅλων τῶν αἰώνων καὶ μάλιστα μὲ τὴν πρώτην Ἐκκλησίαν. Ἐν ἄλλαις λέξεσιν, δὲν εἶναι μία Ἐκκλησία, ἀλλ’ ἡ Ἐκκλησία’’»(39).

Δυστυχῶς, τέτοιες εὐαισθησίες δὲν συναντᾶμε στὸν κ. Χρυσόστομο. Καὶ ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλὰ καὶ σὲ συνεντεύξη ποὺ ἔδωσε, ψέγει καὶ τοὺς Ἐπισκόπους ποὺ ὑπέγραψαν τὴν «Ὁμολογία Πίστεως κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ» καὶ ἐμμέσως πλὴν σαφῶς διαφώνησαν μὲ τὶς θέσεις του. Ἔδειξε μάλιστα καὶ τὴν μεγαλοψυχία του(!), λέγων πὼς τοὺς συγχωρεῖ (ἀσφαλῶς γιὰ τὴν φονταμενταλιστικὴ ἐμμονή τους στὴν Ὀρθόδοξη Πίστη). Εἶπε ὁ κ. Χρυσόστομος: «Καιρὸς εἶναι καὶ αὐτοὶ νὰ καταλάβουν ὅτι πρέπει νὰ σοβαρευτοῦν λίγο καὶ νὰ πάψουν μὲ τόση εὐκολία νὰ διαβάλλουν τὰ πρόσωπα τῶν συνεπισκοπῶν τους»(40). Ἔτσι, ἐβάπτισε τὴν ἐπισήμανση τῆς κακοδοξίας του διαβολὴ καὶ τοὺς ἔβγαλε καὶ κατηγορούμενους!

Γιὰ νὰ συνειδητοποιήσουμε περισσότερο τὴν σοβαρότητα τῆς καταστάσεως, παραθέτουμε στὸ σημεῖο αὐτὸ τὴν ξεκάθαρη θέση τοῦ Μ. Βασιλείου, ὁ ὁποῖος ἐπισημαίνει, ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἑστιάζουμε τὴν προσοχή μας στοὺς ἤδη γνωστοὺς αἱρετικούς, ἀπὸ τὸν ἐπηρεασμὸ τῶν ὁποίων –ἐπειδὴ γνωρίζουμε τὶς κακοδοξίες τους– μποροῦμε καλύτερα νὰ προφυλαχτοῦμε. Προτεραιότητα, λέγει ὁ ἅγιος, πρέπει νὰ δώσουμε στοὺς κρυπτοαιρετικούς, σὲ ἐκείνους ποὺ ἐπειδὴ δὲν ἔχουν καταδικασθεῖ ἀκόμα ὡς αἱρετικοί, δροῦν ὕπουλα. Αὐτοὺς καὶ τὶς κακοδοξίες τους πρέπει νὰ ἀποκαλύψουμε. Γράφει, συγκεκριμένα, ὁ Μ. Βασίλειος:

«Τὸ μὲν θρασὺ καὶ ἀναίσχυντον τμῆμα τῆς αἱρέσεως τῶν Ἀρειανῶν (σ.σ. σήμερα τῶν παναιρέσεων Παπισμοῦ καὶ Προτεσταντισμοῦ), ἀφοῦ φανερῶς ἀπεκόπη ἀπὸ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, παραμένει εἰς τὴν πλάνην του, ἀλλ’ ὀλίγον μᾶς βλάπτει, διότι ἡ ἀσέβειά των εἶναι φανερὰ εἰς ὅλους. Ὅσοι ὅμως εἶναι ἐνδεδυμένοι μὲ δέρμα προβάτου (σ.σ. οἱ Οἰκουμενιστὲς σήμερα) καὶ ἐμφανίζουν ἐξωτερικὸν (βίον) ἥμερον καὶ πρᾶον, ἐνῶ ἐσωτερικῶς κατασπαράσσουν ἀνηλεῶς τὰ πρόβατα τοῦ Χριστοῦ, μάλιστα διότι ἔχουν ἀρχικῶς προέλθει ἀπὸ ἡμᾶς, εὐκόλως προξενοῦν βλάβην εἰς τοὺς ἁπλουστέρους, αὐτοὶ (κυρίως) εἶναι ἐπικίνδυνοι καὶ δύσκολοι εἰς τὸ νὰ προφυλαχθῆ κανεὶς ἀπὸ αὐτούς.

»Αὐτοί, ζητοῦμεν… νὰ γνωστοποιηθοῦν δημοσίως εἰς ὅλας τὰς Ἐκκλησίας τῆς Ἀνατολῆς, ὥστε, ἐὰν παραμείνουν διεστραμμένοι, νὰ διατηροῦν μεταξύ των μόνον τὴν βλάβην, χωρὶς νὰ δύνανται ἐξ αἰτίας τῆς ἀπροφυλάκτου ἐπικοινωνίας νὰ μεταδίδουν τὴν ἀσθένειάν των εἰς ὅσους τοὺς πλησιάζουν. Εἶναι ὅμως ἀνάγκη νὰ μνημονεύσωμεν αὐτοὺς ὀνομαστικῶς, ὥστε καὶ σεῖς οἱ ἴδιοι νὰ γνωρίσετε…, ἀλλὰ καὶ νὰ κάμετε τοῦτο φανερὸν εἰς τὰς Ἐκκλησίας σας»(41).

Καὶ σὲ ἄλλο Πατερικὸ κείμενο, διαβάζουμε ποία πρέπει νὰ εἶναι ἡ στάση μας, ὅταν ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας λέγονται «τὰ τῇ ἐκκλησίᾳ ἐναντιούμενα»: «Μείζων γὰρ ὑμῖν ἐστι φροντίς, ὅταν ἐντὸς τῆς ἐκκλησίας λέγηται ὑμῖν τὰ τῇ ἐκκλησίᾳ ἐναντιούμενα… οἱ ἔχοντες ἔνδον τὸν πολέμιον ἀργίαν οὐκ ἴσασιν. ὅμως ἐν τούτῳ τῷ ἐμφυλίῳ πολέμῳ, ἐν ταύτῃ τῇ οἰκειακῇ μάχῃ εἴη ὑμῖν τεῖχος ἡ πίστις καὶ κατὰ τῆς ἀπιστίας αὐτὴ ἑαυτὴν ἐκδικήσει πνευματικοῖς ἀκοντίοις…. φυλάξωμεν ταύτην, ὅτι φυλαττομένη φυλάττει ἡμᾶς»(42).

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες μας, λοιπόν, γιὰ νὰ μᾶς προφυλλάξουν ἀπὸ κάθε παγίδα τοῦ διαβόλου, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ εἰσηγητὴς τῶν αἱρέσεων, ἐπεσήμαιναν πὼς οἱ αἱρετικοὶ ὅλων τῶν αἰώνων εἶναι δόλιοι καὶ ἀποκρύπτουν κάτω ἀπὸ τὴν κομψότητα τῆς ἐκφράσεως πανουργία καὶ ἀπάτη. Γι’ αὐτὸ εἶναι ἀναγκαῖο (καὶ κατὰ τὸν Μ. Ἀθανάσιο) νὰ ἀποκαλύψουμε τὴν ἀσέβειά τους, νὰ ἐλέγχουμε τὶς αἱρετικές τους ἀπόψεις, γιατὶ ὡς ὑποκριτὲς τὶς κρύβουν κάτω ἀπὸ νέες ὁρολογίες, ἀφοῦ δὲν ἀντέχουν τὸν ἔλεγχο καὶ φοβοῦνται τὴν ἀποκάλυψη τῶν ἀσεβῶν ρημάτων τους(43).

Τὰ ἀντίθετα, λοιπόν, ἀπὸ ὅσα μᾶς συμβουλεύουν οἱ Πατέρες ἐπέτυχαν οἱ οἰκουμενιστὲς νὰ ἐφαρμόζονται σήμερα, ἐν οἷς καὶ ὁ Μεσσηνίας, ὁ ὁποῖος προπαγανδίζει τὶς αἱρετικὲς θέσεις περὶ διηρημένης Ἐκκλησίας καὶ μαζί μὲ ἄλλους οἰκουμενίζοντες «ὀρθόδοξους», βαπτίζουν τὶς κακοδοξίες τῶν αἱρετικῶν ὡς θεολογούμενα, ἢ ἐπιδιώκουν νὰ ἀδρανοποιήσουν τοὺς ἐπιμένοντας Ὀρθόδοξα, ἀποδίδοντάς τους ὑποτιμητικοὺς χαρακτηρισμούς, ἢ τέλος μᾶς καθησυχάζουν, ὥστε νὰ μὴν ἀνησυχοῦμε, διαβεβαιώνοντάς μας πὼς τάχα οἱ θεολογικὲς διαφορὲς «συζητοῦνται», κι ὡς ἐκ τούτου ἔχουμε μακρὺ δρόμο μπροστά μας (Κάσπερ, Μεσσηνίας Χρυσόστομος(44) κ.ἄ.), ἐνῶ ἀπὸ συμφώνου οἱ Ἅγιοι Πατέρες συνιστοῦσαν –ὅταν ἐρχόντουσαν ἀντιμέτωποι μὲ τὴν ἀμετανοησία τῶν αἱρετικῶν– νὰ τοὺς ἐγκαταλείπουμε «μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν», γιατὶ εἶχαν διαπιστώσει τὴν μεγάλη φθορὰ ποὺ προκαλεῖται στοὺς πιστούς. Κι ἀκόμα, πέτυχαν οἱ οἰκουμενιστὲς νὰ ἐνσπείρουν διχόνοια καὶ τὴ διαίρεση στὴν ὀρθοδόξη οἰκογένεια.

Αὐτὴ εἶναι καὶ ἡ οὐσία τῆς καταγγελίας μας. Αὐτὴ τὴν νοοτροπία προάγει καὶ ἐκφράζει καὶ ἐκπροσωπεῖ ὁ Μητροπολίτης Μεσσηνίας. Καὶ οἱ ἀπόψεις καὶ οἱ ἐκτιμήσεις αὐτὲς δὲν εἶναι μόνο δικές μας. Τὶς συζητοῦν καὶ πολλὰ ἄλλα μέλη τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὁ καθένας μὲ τὸν τρόπο του προβληματίζεται: ὥς ποιό σημεῖο ἐκπτώσεως θὰ ἀφήσουμε νὰ μᾶς ὁδηγήσουν οἱ ὑπηρετοῦντες, ἠθελημένα ἢ ἀθέλητα, τὴν Οἰκουμενιστικὴ αἵρεση;

Παραθέτουμε στὴ συνέχεια κάποια ἀρνητικά σχόλια ἀπὸ τὸ διαδίκτυο γιὰ τὰ πεπραγμένα τοῦ κ. Χρυσόστομου, γιὰ νὰ φανεῖ ὅτι δὲν ἀντιδροῦμε μόνο ἐμεῖς στὶς ἀντορθόδοξες θέσεις του. Ὑπάρχουν, βέβαια, καὶ θετικὰ σχόλια (ποὺ δὲν παραθέτουμε), ἂν καὶ αὐτὰ τὸν ἐκθέτουν περισσότερο, ἀφοῦ φανερώνουν ὅτι μὲ τὶς αἱρετικὲς ἰδέες ποὺ διδάσκει, ἔχει ἐπηρεάσει καὶ μέρος τοῦ Ποιμνίου του.

1. Τοῦ φιλολόγου καὶ θεολόγου κ. Τελεβάντου Παναγιώτη (Ν. Ὑόρκη):

«ΠΕΤΡΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟΥ ΣΚΑΝΔΑΛΟΥ. Ὡς γνωστὸν ὁ Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος …διαμφισβήτησε χωρὶς ἴχνος ντροπῆς τὴν μοναδικότητα καὶ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας. Ἐρωτηθεὶς ἂν ἡ Ἐκκλησία εἶναι “Μία”, ὅπως ὁμολογοῦμε στὸ Συμβολο τῆς πίστεως, ἀπάντησε χωρὶς ἀναστολὴ ὅτι εἶναι Μία ἀλλὰ διαιρεμένη!!! Στὴ σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας αὐτά!!! Καὶ στὴν παρουσία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου Β΄ καὶ ὀγδόντα τόσων Μητροπολιτῶν!!! Δηλαδὴ ὁμολόγησε ξεκάθαρα ὅτι ὑποστηρίζει τὴ θεολογία τῶν “ἀδελφῶν Ἐκκλησιῶν” καὶ τῶν “δύο πνευμόνων”. Διαμφισβήτησε τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας. Κουρέλιασε κυριολεκτικὰ τὴν ὀρθοδόξη ἐκκλησιολογία. Καὶ ὅμως! Οὔτε ἕνας ἐπίσκοπος … δὲν τὸν ἔλεγξε γιὰ τὴν γυμνῇ τῇ κεφαλῇ αἵρεση ποὺ διατύπωσε… Ἁπλᾶ ὁ Σεβασμιότατος Πειραιῶς περιορίστηκε νὰ τοῦ πεῖ ὅτι αὐτὴ δὲν εἶναι ἡ πίστη τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὸ θέμα ἔληξε μὲ τὴν παροχὴ ἀμέριστης ὑποστήριξης στὸ Χρυσόστομο Σαββᾶτο καὶ στὸν ὁμοϊδεάτη του Ἀχαΐας Ἀθανάσιο γιὰ νὰ συνεχίσουν νὰ ἀσχημονοῦν ἀπτόητοι παρὰ τὶς ὁδηγίες τῆς Ἱεραρχίας νὰ μὴ γίνονται συμπροσευχὲς μὲ τοὺς αἱρετικούς. ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΚΑΘΑΙΡΕΙΤΑΙ; Τὸ ἐρώτημα ποὺ ἀναβλύζει πηγαῖα εἶναι: …Γιατί δὲν τοῦ ἀπαγγέλθηκαν ἀμέσως κατηγορίες γιὰ αἵρεση καὶ γιατί δὲν ὁδηγήθηκε σὲ συνοδικὸ δικαστήριο γιὰ νὰ καθαιρεθεῖ; Εἶναι φανερὸν ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ὀλιγώρησε νὰ πράξει τὸ καθῆκον της…»(45).

2. Στὸ www.augoustinos-kantiotis.gr καταγράφεται ἡ ἑξῆς διαπίστωση ἀρθρογράφου: «ὅπως φαίνεται δὲν πιστεύει στὸ Δόγμα τῆς “Μίας, Ἁγίας, …Ἐκκλησίας” ὁ Μητροπολίτης Μεσσηνίας, ἐκπρόσωπος τῆς Ἐκκλησίας μας στὸ Θεολογικὸ Διαλογο!». Τὸ κείμενο αὐτὸ ἀναδημοσιεύτηκε σὲ πολλὰ μπλόγκς.

3. Ἐνῶ ἀποδεδειγμένα, διὰ δολίων μεθοδεύσεων καὶ συνειδητοῦ ψεύδους τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Χριστόδουλου πραγματοποιήθηκε ἡ ἐπισκέψη τοῦ Πάπα στὴν Ἀθήνα καὶ τὸ Ἱεραποστολικὸ Συνέδριο, καὶ ἐνῶ τὰ οἰκουμενιστικὰ ἀνοίγματα τοῦ Ἀρχιεπ. Χριστοδούλου προκάλεσαν θύελλα ἀντιδράσεων σὲ ὅλο τὸν ὀρθόδοξο κόσμο, ὁ Μεσσηνίας τὰ ἐπαινεῖ: «Ὁ μητροπολίτης Μεσσηνίας ζήτησε νὰ ἐνταθεῖ ὁ διάλογος μὲ τὶς ἄλλες θρησκεῖες χαρακτηρίζοντας “θετικὰ” τὰ ἀνοίγματα τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου στοὺς ἑτεροδόξους καὶ στὰ ἄλλα θρησκεύματα»(46).

4. «Ὅταν ἄκουγε (ὁ κ. Σαββᾶτος) τοὺς καθηγητὲς στην ἡμερίδα τῆς Θεσσαλονίκης νὰ λένε νὰ “ὑπερβοῦμε τοὺς πατέρες” ἢ ἄλλες ἀσχήμιες, σιωποῦσε καὶ δὲν μιλοῦσε, οὔτε ἀνακοίνωσε κάποια ἔνστασι, ὅπως ὤφειλε νὰ κάνη, ἐπίσκοπος αὐτὸς καὶ μάλιστα ἀντιπρόσωπος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Ἀλλὰ βρῆκε νὰ πῆ πολλὰ πικρὰ λόγια γιὰ τοὺς ἀντιδρῶντες. Γι’ αὐτὸ καὶ ἀποδοκιμάσθηκε ἀγρίως ἀπὸ ὅλους σχεδόν. Καὶ ἐκτὸς αἰθούσης καὶ ἐντὸς αὐτῆς. Στὴν Κύπρο συμπροσευχήθηκε σὲ παπικὸ ναό, ἐνῶ οἱ ἐντολὲς τῆς Ἱεραρχίας ἦταν…νὰ κινηθῆ μέσα “στὰ κανονικὰ καὶ ἐκκλησιολογικὰ πλαίσια”. Παρὰ τὶς ἔντονες διαβεβαιώσεις του μέσα στὴ Σύνοδο, τὰ παραβίασε… Δὲν πιστεύει στὴν Μία Ἁγία Καθολικὴ Ἐκκλησία. Πιστεύει ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι διῃρημένη. Αὐτὸ εἶναι κακοδοξία»(47).

Ἀρκούμαστε σὲ αὐτὰ καὶ ἀναμένουμε τὴν ἀνεπηρέαστη(48) ἐξέταση τῆς Μηνυτηρίου Ἀναφορᾶς μας, γιατὶ ἐδῶ δὲν πρόκειται γιὰ οἰκονομικὲς ἀτασθαλίες ἢ ἠθικὰ παραπτώματα (ὅπως μὲ τὸν πρώην Ἀττικῆς), τὰ ὁποῖα οἱ ὑπερασπιστικοὶ κύκλοι, ἐπικαλούμενοι ἀπειράριθμες διατάξεις καὶ παρασύροντας τὸν δικαστὴ σὲ λαβυρινθώδεις συλλογισμούς, εἶναι δυνατὸν νὰ τὸν ἀποπροσανατολίσουν. Πρόκειται γιὰ θέματα Πίστεως, ξεκαθαρισμένα ἐδῶ καὶ αἰῶνες ἀπὸ Ἁγίους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ δὲν ἐπιδέχονται παρερμηνεῖες καὶ συσκοτισμούς, εἰ μὴ ἠθελημένους καὶ κακόδοξους.

Ἂν στὸ κείμενό μας αὐτὸ διακρίνετε, Σεβασμιώτατοι, μιὰ ἀμφιβολία γιὰ τὴν ἀνηπηρέαστη ἐξέταση τῶν καταγγελλομένων, τοῦτο δὲν ὀφείλεται στὴν δική μας καχυποψία, ἀλλὰ στὴν εἰκόνα ποὺ ἰδία ἡ Ἱ. Σύνοδος ἐκπέμπει πρὸς τὰ ἔξω τὰ τελευταῖα χρόνια, καὶ σὲ θέματα ἀπόδοσης τῆς ἐκκλησιαστικῆς δικαιοσύνης (ὅπως τὰ ἀναφέραμε στὴν ὑποσημείωση 16 τοῦ παρόντος), ἀλλὰ καὶ σὲ θέματα ὁμολογίας τῆς Πίστεως. Νὰ ἀναφέρουμε μόνο ἕνα παράδειγμα, γιὰ τὸ ὁποῖο ἔχουμε προσωπικὴ γνώση. Ἐρωτήθηκε ἐπίσημα δι’ ἐγγράφου καὶ ἐπίμονα –διὰ δημοσιευμάτων στὸν Τύπο– ἡ Ἱ. Σύνοδος ἀπὸ τὸ 2002 καὶ ἑξῆς, ἐὰν ὁ Παπισμὸς (καὶ ὁ Προτεσταντισμὸς) εἶναι αἵρεση, γνωστοῦ ὄντος ὅτι ἡ προπαγάνδα τῶν Οἰκουμενιστῶν θέλει νὰ τὸν παρουσιάσει ὡς ἰάσιμο σχίσμα καὶ ἄρα νὰ ἐπιτευχθεῖ μιὰ Ἕνωση-ἔκτρωμα, κατὰ τὸ πρότυπο τῆς ψευδενώσεως στὴν Φερράρα, ἀλλὰ μὲ βελτιωμένη «θεολογικὴ» ἐπικάλυψη. Καὶ ἀκόμα ἡ Ἱ. Σύνοδος δὲν ἀπάντησε γιὰ νὰ μὴ δυσαρεστήσει τὸν Μητροπολίτη Καλαβρύτων ποὺ τὸ ἀρνεῖται, ἀλλὰ καὶ νὰ μὴ δυσαρεστήσει τοὺς αἱρετικούς∙ καὶ τοῦτο παρὰ τὴν ὁμόφωνη γνώμη σ’ αὐτὸ τῶν Πατέρων καὶ Συνόδων τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν πεπαρρησιασμένη «Γνωμάτευση» (Συνεδρία 8-2-07) τοῦ Μητρ. Ἠλείας κ. Γερμανοῦ, πὼς ὁ παπισμὸς εἶναι αἵρεση.

Παραθέτουμε ἐδῶ, συμπληρωματικά, τὴν ἀξιομνημόνευτη θέση συνεπισκόπου σας, τοῦ Μητρ. Νικοπόλεως Μελετίου, γιὰ τὸ ποιὰ πρέπει νὰ εἶναι σὲ τέτοιες περιπτώσεις ἡ στάση τῶν Ἐπισκόπων, ἀλλὰ καὶ τῶν πιστῶν: ἡ ὀρθὴ ὁμολογία τῆς πίστεως εἶναι ἀναγκαῖο νὰ δίνεται ἀπὸ τοὺς Ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας ἄμεσα, χωρὶς καθυστερήσεις, δολιχοδρομίες καὶ ὑπεκφυγές. Διαβάζουμε σὲ βιβλίο του. «Ὅταν κάποιος ἐρωτᾶται περὶ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καὶ καθυστερῇ πολὺ νὰ ἀπαντήσῃ, πίσω ἀπὸ τὸ γεγονὸς αὐτὸ δὲν κρύπτεται τίποτε ἄλλο, εἰ μὴ ἡ ἄρνησις τῆς ὀρθῆς ὁμολογίας. Βεβαίως εἰς τὰς περὶ Πίστεως διαβουλεύσεις δὲν ὑπάρει πρῶτος ἢ δεύτερος. Ἀλλ’ ὅμως δεκτὸς παρὰ τῷ Θεῷ εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ θὰ εὑρεθῇ περισσότερον ἕτοιμος πρὸς ὀρθὴν ὁμολογίαν»(49).

Ἐλπίζουμε, ὅτι δὲν θὰ δικαιώσετε τὶς ὅποιες (δικαιολογημένες ἢ ἀδικαιο-λόγητες) ἐπιφυλάξεις μας∙ ἐλπίζουμε ὅτι ὅποια ἀδράνεια ἢ λάθος, ἀνήκει στὸ παρελθόν∙ ὅτι δὲν θὰ ἀπογοητεύσετε ἄλλη μία φορὰ τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ θὰ ἀποδώσετε δικαιοσύνη καὶ θὰ προφυλάξετε τὴν Ἐκκλησία ἀπὸ τὴν ἀλλοίωση τῆς σωτηριώδους διδασκαλίας της, ποὺ ἐπιφέρουν οἱ αἱρετικὲς ἀπόψεις καὶ ἐνέργειες τοῦ Μητροπολίτη Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου καὶ ὅσων ἄλλων τὶς ἀποδέχονται καὶ τὶς διδάσκουν ἢ τὶς ἐκμεταλλεύονται.

Καὶ ἐφ’ ὅσον πρότυπα μιμήσεως τῶν Ὀρθοδόξων εἶναι οἱ Ἅγιοι, σᾶς παραθέτουμε κείμενο τοῦ Ὀρθόδοξου Πάπα Κελεστίνου, ὁ ὁποῖος, ἀπευθυνόμενος δι’ ἐπιστολῆς πρὸς αἱρετίζοντα Ἐπίσκοπο γράφει καὶ τὰ ἑξῆς:

«Σκληρόν ἐστιν ἵνα ἐπὶ σοῦ ἁρμόσῃ τὰ ρήματα τοῦ μακαρίου Παύλου… ἐγώ, φησίν, οἶδα …ἀφ’ ὑμῶν ἀναστήσονται ἄνθρωποι λαλοῦντες διεστραμμένα, ἵνα ἀγάγωσι τοὺς μαθητὰς ὀπίσω αὐτῶν». Αὐτὰ συνεχίζει, θὰ θέλαμε νὰ τὰ ἔλεγες ἐσὺ σὲ ἄλλους καὶ ὄχι νὰ τὰ ἀπευθύνουμε ἐμεῖς σὲ σένα. Διότι εἶναι ἐσχάτη κατάπτωσις δι’ ἐπίσκοπον νὰ δώσει λαβὴν νὰ τοῦ ὑποδείξουν, ὅτι ὀφείλει νὰ εἶναι χριστιανός!(50) Ὅμως, ἔχεις ἐμπλακεῖ σὲ αἵρεση ἀδίστακτη. Γι’ αὐτὸ ἁρμόζει νὰ δοθῇ «σκληροῖς σκληρὰ ἀπόκρισις». Ἢ ἔχεις τὴν ἐντύπωση «ὅτι ἡμεῖς σοῦ φεισόμεθα, ὁπότε τῆς ἑαυτοῦ ψυχῆς αὐτὸς οὐ φείδῃ; ὃς πάντας θέλεις …τοὺς παρόντας καὶ τοὺς μέλλοντας ἀφαιρεῖσθαι τὴν εὐεργεσίαν τῆς σωτηρίας;»(51).

Γιὰ ὅλους τοὺς παραπάνω λόγους καταγγέλλουμε ἐνώπιον ὑμῶν

τὸν Μητροπολίτην Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομον,

ἀφοῦ, ὅπως συνάγεται ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν Πατερικῶν κειμένων καὶ Ἱερῶν Κανόνων ποὺ παραθέσαμε, αὐτὴ εἶναι ἡ ἐνδεδειγμένη ἐνέργεια τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν καταπατοῦνται οἱ Νόμοι της καὶ ἀλλοιώνονται τὰ Δόγματά της,

καὶ αἰτούμεθα, ὅπως ἐπιληφθεῖτε ἄμεσα τοῦ θέματος καὶ ἐπιβάλετε ὅσα οἱ Ἱεροὶ Κανόνες ἐπιτάσσουν διὰ τὰ παραπτώματα ποὺ διέπραξε ὁ μηνυόμενος.

Ἁρμόδιος δικαστικὸς ἐπιμελητὴς νὰ ἐπιδώσει νόμιμα τὴν παροῦσα πρὸς τὴν Δ. Ἱ. Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὅπως νόμιμα ἐκπροσωπεῖται, γιὰ νὰ λάβει γνώση καὶ γιὰ τὶς νόμιμες συνέπειες, ἀντιγράφοντας τὸ περιεχόμενο τῆς παρούσης στὴν ὑπ’ αὐτοῦ συνταχθεισομένη Ἔκθεση ἐπιδόσεως.

Ἡ «Φιλορθόδοξος Ἕνωσις “Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος”»

νόμιμα ἐκπροσωπούμενη

Ὁ Πρόεδρος Ὁ Γραμματέας

Ντετζιόρτζιο Λαυρέντιος Σημάτης Παναγιώτης

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

(1) Τὰ προλεγόμενα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου μᾶς προειδοποιοῦν: «Ὁ γὰρ ἀντιφερόμενος εἰς τὰς Οἰκουμενικὰς συνόδους καὶ ἀντιπίπτων, εἰς αὐτὸ ἀντιφέρεται καὶ ἀντιπίπτει εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τὸ λαλοῦν διὰ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, καὶ αἱρετικὸς καὶ ἀναθεματισμένος γίνεται» (Πηδάλιον, σελ. 120).

(2) Καὶ ἐκ τῶν Ἀποστολικῶν Διαταγῶν: «…οὔτε ἐπίσκοπος ἀγνοίᾳ ἢ κακονοίᾳ πεπιεσμένος, ἔτι ἐπίσκοπός ἐστιν, ἀλλὰ ψευδώνυμος, οὐ παρὰ Θεοῦ, ἀλλὰ παρὰ ἀνθρώπων προβληθείς» (Ἀναστάσιος Σιναΐτης, Ρ.G. 89, 480Α).

(3) Σαββάτου Χρυσόστομου, Ἀρχιμ. (νῦν Μητρ.. Μεσσηνίας), Περιοδ. «ΕΚΚΛΗΣΙΑ», ΜΑΡ 2006, ἔτος ΠΓ΄, τεῦχ. 3, σ. 207.

(4) Φλωρόφσκυ Γεωργίου, Ἁγία Γραφή, Ἐκκλησία, Παράδοσις, σελ. 75.

(5) Συμβουλεύει ὁ Μ. Βασίλειος: «Πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις∙ μνημονεύοντας τοῦ Κυρίου λέγοντος∙ Ἀλλοτρίῳ δὲ οὐ μὴ ἀκολουθήσωσιν, ἀλλὰ φεύξονται ἀπ’ αὐτοῦ, ὅτι οὐκ οἴδασι τῶν ἀλλοτρίων τὴν φωνήν… Ἐξ ὧν παιδευόμεθα, ὅτι, κἂν πολὺ γνήσιος τις ᾖ, κἂν ὑπερβαλλόντως ἔνδοξος ὁ κωλύων τὸ ὑπὸ τοῦ Κυρίου προστεταγμένον, ἢ προτρέπων ποιεῖν τὸ ὑπ’ αὐτοῦ κεκωλυμένον, φευκτὸς ἢ καὶ βδελυκτὸς ὀφείλει εἶναι ἑκάστῳ τῶν ἀγαπώντων τὸν Κύριον» (Μ. Βασιλείου, Ὅροι κατ’ Ἐπιτομήν, Ἐρώτησις 114, ΕΠΕ 9, 144-146).

(6) Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστ. 24, Θεοκτίστῳ μαγίστρῳ, Thesaurus Linguae Graecae (TLG), line 96.

(7) Γρηγορίου Θεολόγου, Λόγ. Β΄, ΕΠΕ, τ. 1ος, σελ. 177: «Ἀλλ’ οὗτοί γε καὶ φανερῶς πολεμοῦσι τοῖς ἱερεῦσιν, ἐφόδιον ἔχοντες εἰς πειθὼ τὴν εὐσέβειαν∙ καὶ ὅσοι μὲν περὶ πίστεως τοῦτο πασχόντων, καὶ τῶν ἀνωτάτω ζητημάτων καὶ πρώτων, οὐδ’ ἐγὼ μέμφομαι, ἀλλ’ εἰ δεῖ τἀληθὲς εἰπεῖν, καὶ προσεπαινῶ καὶ συνήδομαι. Καὶ τούτων εἷς εἴην τῶν ὑπὲρ ἀληθείας ἀγωνιζομένων καὶ τῶν ἀπεχθανομένων∙ μᾶλλον δὲ καὶ εἶναι καυχήσομαι. Κρείττων γὰρ ἐπαινετὸς πόλεμος εἰρήνης χωριζούσης Θεοῦ».

(8) Μ. Βασιλείου, Ἠθικά, Ὅρος ΟΒ΄: «Ὅτι δεῖ τῶν ἀκροατῶν τοὺς πεπαιδευμένους τὰς Γραφάς, δοκιμάζειν τὰ παρὰ τῶν διδασκάλων λεγόμενα· καὶ τὰ μὲν σύμφωνα ταῖς Γραφαῖς δέχεσθαι, τὰ δὲ ἀλλότρια ἀποβάλλειν· καὶ τοὺς τοιούτοις διδάγμασιν ἐπιμένοντας ἀποστρέφεσθαι σφοδρότερον». Καὶ ὁ ἱ. Χρυσόστομος: «Πρὸς γὰρ ἐπισκόπους καὶ πρεσβυτέρους διαλεγόμενος Παῦλος ὁ ἀπόστολος ἔλεγεν, ὅτι Ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα. Ὥστε μηδεὶς πλανάτω ὑμᾶς, ἔχων ἔξωθεν σχῆμα ἀγγελικόν, καὶ ἔσωθεν διαβολικόν… Κἀγὼ δὲ πάλιν τὰ ὅμοια ἐρῶ· βλέπετε μή τις ὑμᾶς πλανήσῃ, μήτε ἀπὸ τῶν ἔσωθεν, μήτε ἀπὸ τῶν ἔξωθεν, μὴ ἐπίσκοπος, μὴ πρεσβύτερος, μὴ διάκονος, μὴ ἀναγνώστης, ἤ τις ἐὰν ᾖ λαλῶν διεστραμμένα» (Χρυσοστόμου Ἰω., Λόγος περὶ ψευδοπροφητῶν, καὶ ψευδοδιδασκάλων, καὶ ἀθέων αἱρετικῶν, καὶ περὶ σημείων τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος τούτου).

(9) www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=1205 καὶ «Ὀρθόδοξος Τύπος», 1.1.2010.

(10) «Ἂν ὁ προεστός σου εἶναι σφαλερός εἰς τὴν πολιτείαν καὶ τὰ ἔργα του μὴ περιεργάζεσαι. Ἂν ὅμως εἶναι σφαλερὸς κατὰ τὴν πίστιν φεῦγε καὶ παραίτησε τον, ὄχι μόνο ἂν εἶναι ἄνθρωπος ἀλλὰ κἂν Ἄγγελος εἶναι ἀπὸ τὸν οὐρανόν» (Ἅγ. Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, «Περί συνεχούς Μεταλήψεως», σελ. 175).

(11) Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολὴ 149, Μονάζουσι, Thesaurus Linguae Graecae (TLG), line 2-6.

(12) α) «Περί Παραχωρήσεως Ὀρθόδοξου Ἱεροῦ Ναοῦ σὲ ἑτερόδοξους» β) «Καταστρατήγηση Ἱερῶν Κανόνων ἀπὸ Ἐπισκόπους», γ) ἄλλες παρόμοιου περιεχομένου δημοσιεύσεις σὲ ἐφημερίδες καὶ περιοδικά.

(13) Ἀντίθετα διὰ τοὺς ἄλλους βαθμοὺς τῆς Ἱερωσύνης τὰ ἐκκλ. δικαστήρια ἐκδίδουν εὐκολότερα καταδικαστικὲς ἀποφάσεις. Διὰ τοῦ λόγου τὸ ἀσφαλὲς θὰ μπορούσαμε νὰ προσκομμίσουμε πολλὰ παραδείγματα ποινῶν: ἀκοινωνησίας, ἀποσχηματίσεως, καθαιρέσεως κ.λπ. κατὰ Μοναχῶν, Ἱερέων κ.ἄ. ποὺ τιμωρήθηκαν γιὰ μικρότερα παραπτώματα. Ἀναφέρουμε ἐλάχιστες περιπτώσεις, χωρὶς νὰ ἐξετάζουμε τὴν ὀρθότητα ἢ μὴ τῶν ἀποφάσεων: «Μὲ ἀποφάση τῆς Δ.Ι.Σ. 7.12.98 γνωστοποιοῦμεν ὅτι 1) Δυνάμει τῶν ὑπ’ ἀριθ. 30-33/2005 ἀποφάσεων τοῦ Πρωτοβαθμίου διὰ πρεσβυτέρους, Διακόνους, μοναχοὺς Δικαστηρίου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἐπεβλήθησαν ἐπὶ ἀντικανονικοῖς παραπτώμασι, εἰς τὸν Διάκονον Σ. Ά…, 2) εἰς τὸν Ἱερομόναχον Θ. Γ…, 3) εἰς τὸν Μοναχὸν Σ. Μ…, 4) εἰς τὸν Πρεσβύτερον Ε. Κ…» ποιναὶ τῆς Καθαιρέσεως, ἀφαιρέσεως τοῦ Μοναχικοῦ Σχήματος κ.λπ. (περιοδ. ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΠΓ΄, τεῦχ. 3ο, Μάρτιος 2006, σελ. 171), 5. εἰς τὸν Καθηγούμενον Σ.Λ. τῆς Ἱ. Μ. Ναυπάκτου ποινὴ Ἀκοινωνησίας (Δελτίο Τύπου Ἱ. Συνόδου, 28/7/2002), 6) εἰς τὸν Ἱερομόναχον Ε.Τ., Ἱ. Μ. Λαρίσης ποινὴ καθαιρέσεως (ΑΥΓ 2008). Καὶ κατακλείουμε τὴν παράγραφο αὐτὴ μὲ τὴν παρακάτω διαπίστωση τοῦ π. Εὐστ. Κολλά, ἐλπίζοντας ὅτι ἡ Ἱ. Σύνοδος θὰ προχωρήσει σὲ δικαία δίκη καὶ δὲν θὰ τὸν ἐπαληθεύσει: «Δυστυχῶς εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἡ ἀπονομὴ τῆς ἐκκλησιαστικῆς πειθαρχικῆς δικαιοσύνης ἀπονέμεται, εἴτε κατὰ τρόπο πελατειακό…» (Πηγή: ΑΚΤΕ, Διον. Μακρῆς).

(14) Αὐτὴ τὴν «πονηρὴ» ἀπόφαση τοῦ Βατικανοῦ –ὁ ἐπιχειρήσας πρῶτος τὴν παραχώρηση Ναοῦ στοὺς Παπικούς, ὁ Καλαβρύτων κ. Ἀμβρόσιος– τὴν χαρακτήρισε ὡς θετικὸ βήμα(!) γιὰ τὴν περαιτέρω προσέγγιση μετὰ τοῦ Πάπα (στὴν προσφώνησή του πρὸς τὸν καρδινάλιο Walter Kasper , 11.02.2003). Εἶπε: «εἰς τὴν ἐπικοινωνίαν καὶ τὴν προσέγγισιν Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως, ἐκ παραλλήλου ὑπάρχουν καὶ ἀρκετὰ ΘΕΤΙΚΑ ΒΗΜΑΤΑ ἐκ μέρους τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρώμης, ὅπως: α) Ἡ παραχώρισις Ναῶν… ἀνηκόντων εἰς τὴν Ρωμαιοκαθολικὴν Ἐκκλησίαν πρὸς τοὺς Ὀρθοδόξους… προκειμένου νὰ διευκολυνθῆ ἡ πνευματικὴ καὶ ἡ μυστηριακὴ ζωὴ τῶν μεταναστῶν μας καὶ τῶν ἐν Εὐρώπῃ ἐγκατεστημένων Ὀρθοδόξων Ἀδελφῶν μας Ἀρχιερέων»!

(15) «Μὲ τὸν ΞΘ΄ κανόνα (τῆς Πενθέκτης) καθιστοῦν σαφὲς ὅτι τὸ ἅγιον βῆμα προορίζεται μόνον γιὰ τοὺς κληρικούς, καὶ ὅτι δὲν ἐπιτρέπεται σὲ κανένα Λαϊκὸ μέλος τῆς Ἐκκλησίας νὰ εἰσέρχεται ἐντὸς αὐτοῦ, ἕνεκα τοῦ μυστηρίου τῆς τελουμένης ἀναιμάκτου θυσίας ἐπὶ τῆς ἁγίας Τραπέζης», Γκαβαρδίνα Γ., Ἡ Πενθέκτη Οἰκουμ. Σύνοδος …, σελ. 225.

(16) Καψάνη Γ., Ἡ Ποιμαντικὴ Διακονία κατὰ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνας, σελ. 161.

(17) Γιάγκου Θ., Κανόνες καὶ Λατρεία, σ. 209-212.

(18) Μπούμη Π., Κανονικὸν Δίκαιον, σελ. 236.

(19) Οἱ ἀγῶνες τῶν μοναχῶν ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδοξίας, Ἱ. Μ. Ὁσ. Γρηγορίου, σελ. 194.

(20) Πηδάλιο, Σχόλια στοὺς ΜΣΤ΄ καὶ ΜΖ΄ Κανόνας Ἁγίων Ἀποστόλων, σελ. 56 καὶ π. «ΘΕΟΔΡΟΜΙΑ», τ. 2ος, 2001, σ. 44.

(21) Οἱ ἀγῶνες τῶν μοναχῶν…, ὅπ. παρ., σελ. 239-240, 254.

(22) Οἱ ἀγῶνες τῶν μοναχῶν…, ὅπ. παρ., σελ. 322.

(23) Συνέντευξη τοῦ Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου στὸ Περιοδικό «Flash» Μεσσηνίας, τεῦχ. 244-245.

(24) www.alopsis.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=1018.

(25) «Ἀλήθεια» Καλαμάτας, φ. 9746, 27/9/08 καὶ φ. 9746, 28/9/08).

(26) http://blogs.sch.gr/kantonopou/2008/10/26/%CE%B5%CF.

(27) http://eyaggelistria.blogspot.com/2008/10/blog-post_972.html.

(28) http://misha.pblogs.gr/2008/10/o-mhtr-messhnias-parahwrhse-orthodoxo-nao-stoys-papikoys.html.

(29) Παπαδόπουλος Κ., orthodoxostypos.gr/1806/Page5.pdf.

(30) http://www.markoseugenikos.gr/index.php?name=aster_tes_efesou, Μάριος Ι. Πηλαβάκης, 1 /11/09.

(31) Αὐτὴν τὴν θέση ἔχει διατυπώσει ὁ κ. Χρυσόστομος μόλις πρὶν λίγα χρόνια, μὲ ἄρθρο του στὸ περιοδικὸ τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἐκεῖ διαβάζουμε: «1. …Οἱ συμμετέχοντες στὸν Θεολογικὸ Διάλογο Ἐπίσκοποι… ἐνεργοῦν κατ’ ἐντολὴν τῶν ἀντιστοίχων Συνοδικῶν Ὀργάνων…, καὶ ὄχι ὡς μεμονωμένα πρόσωπα. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἄλλωστε ἐπεσήμανε καὶ ἡ Ἱ. Σύνοδος σὲ Ἐγκύκλιο τοῦ ἔτους 1971, ὅπου ἀναφέρει τὰ ἑξῆς: “Ὁ διάλογος διεξάγεται ὑπὸ τῆς ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἐκπροσωπουμένης ὑπὸ τῆς Ἱ. Συνόδου καὶ τῶν ὑπευθύνων θεολογικῶν παραγόντων, ἐνεργούντων ἐκ μέρους ὁλοκλήρου τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας”. (σ.σ.: Γιατί λοιπόν, ἔδρασε ὡς μεμονωμένο πρόσωπο ὁ κ. Σαββᾶτος, καὶ δὲν τήρησε τὴν ἐντολὴ τῶν «ἀντιστοίχων Συνοδικῶν Ὀργάνων»;). 2. Ἡ παραπάνω ἐκκλησιολογικὴ προϋπόθεση παραμένει πάντοτε τὸ κριτήριον καὶ γιὰ τὴν ἀξιολόγηση τῆς ὅλης πορείας τῶν ἐπίσημων Διμερῶν Θεολ. Διαλόγων…, ὅσο καὶ τῶν κειμένων τῶν Ἐπισήμων Θεολ. Ἐπιτροπῶν, ὡς “Κοινῶν Θεολογικῶν Κειμένων”. Τὰ Κείμενα αὐτά… (εἶναι) ὑπὸ τὴν αἵρεσιν ἢ τὴν ἔγκρισιν τῶν ἀντιστοίχων Ἱ. Συνόδων τῆς Ἱεραρχίας των, ὥστε “καὶ τὸ ἐπιτυγχάνειν οὐκ ἄχρηστον καὶ τὸ διαμαρτάνειν ἀκίνδυνον”… Μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν ἐπιπλέον ἀποκλείεται κάθε μορφὴ θεολογικῆς ὑπέρβασης ἢ συγκρητιστικῆς αὐθαιρεσίας, ἀπὸ μέρους τῶν ἐκπροσώπων τῶν Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν» (Ἀρχιμ. Σαββάτου Χρυσόστομου (νῦν Μητροπ. Μεσσηνίας), π. «Ἐκκλησία», ΜΑΡ 2006, τ. 3, σελ. 205-207.

(32) Γράφει ὁ κ. Βαρθολομαῖος (1999): «Περὶ τῶν συμπροσευχῶν μετὰ τῶν ἑτεροδόξων ὑπενθυμίζομεν ὑμῖν ὅτι ἤδη ἀπὸ τοῦ ἔτους 1952 τὸ Οἰκουμ.Πατριαρχεῖον …ἐδήλου ὅτι “δέον ἵνα οἱ Ὀρθόδοξοι Κληρικοὶ Ἀντιπρόσωποι ὦσιν ὅσῳ τὸ δυνατὸν ἐφεκτικοὶ ἐν ταῖς λατρευτικαῖς μετὰ τῶν ἑτεροδόξων συνάξεσιν, ὡς ἀντικειμέναις πρὸς τοὺς Ἱ. Κανόνας καὶ ἀμβλυνούσαις τὴν ὁμολογιακὴν εὐθιξίαν τῶν Ὀρθοδόξων, ἐπιδιώκοντες ἵνα τελῶσιν, εἰ δυνατόν, καθαρῶς ὀρθοδόξους ἀκολουθίας…”. Συνεπῶς, εἶναι ἄδικον νὰ ἀποδίδωνται εὐθῦναι εἰς τὸ Οἰκουμ. Πατριαρχεῖον διὰ τυχόν παραβιάσεις τῆς συστάσεως αὐτοῦ αὐτῆς ὑπὸ διαφόρων κληρικῶν… Σημειωτέον ὅτι… κατὰ τὴν Διορθόδοξον Συνάντησιν τῆς Θεσ/κης τῆς 29/4-2/5/1998 ἀπεφασίσθη, κατόπιν πρωτοβουλίας τῆς ἀντιπροσωπείας τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου, καίτοι καί τινες ἄλλοι ἠθέλησαν νὰ οἰκειοποιηθοῦν τὴν πατρότητα τῆς προτάσεως, ὅπως οἱ ὀρθόδοξοι Σύνεδροι, οἱ μέλλοντες νὰ συμμετάσχουν εἰς τὴν ἐν Χαράρε Η΄ Γενικὴν Συνέλευσιν τοῦ Π.Σ.Ε., μὴ συμμετάσχουν εἰς οἰκουμενικὰς λατρευτικὰς συνάξεις, κοινὰς προσευχάς, λατρείας καὶ ἄλλας θρησκευτικὰς τελετὰς διαρκούσης τῆς Συνελεύσεως, τοῦτο δὲ ἀποτελεῖ ἐκδήλωσιν τῆς ἰσχῦος τῆς σταθερᾶς γραμμῆς τῆς ὡς ἄνω Ἐγκυκλίου τοῦ 1952, ἡ ὁποία οὐδέποτε ἀνεκλήθη, ἔστω καὶ ἄν, ἄνευ συναινέσεως τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, παρεβιάσθη ἐνίοτε, ἢ ἡρμηνεύθη ἄλλοτε συσταλτικῶς ὡς ἀφορῶσα μόνον εἰς τὴν μὴ συμμετοχὴν εἰς τὴν ἐν στενῇ ἐννοίᾳ λατρείαν (θείαν Λειτουργίαν)».

(33) Στὸ www.impantokratoros.gr/769A2154.el.aspx τὸ ἄρθρο μὲ τίτλο: «Ἐπιτρέπεται οἱ Λαϊκοὶ νὰ ἀναμειγνύονται στὰ θέματα τῆς Πίστεως;», ὅπου μὲ πολλὰ στοιχεῖα δίδεται θετικὴ ἀπάντηση.

(34) Περιοδ. «ΕΚΚΛΗΣΙΑ», τεῦχ. 8, ΑΥΓ.−ΣΕΠ. 2009.

(35) Παραθέτουμε τὴν §13 τοῦ κ. Τσελεγγίδη, στὴν ὁποία ἀναφέρεται ὁ Μεσσηνίας: «Θεολογικά, ἀτυχῶς, ἡ Μικτὴ Διεθνὴς Ἐπιτροπὴ στὴν παράγραφο 41 θεωρεῖ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ σήμερα διηρημένη καὶ κάνει λόγο γιὰ “τὴν περίοδο τῆς ἀδιαιρέτου Ἐκκλησίας”, τῆς πρώτης Ἐκκλησίας. Τοῦτο ὅμως εἶναι ἐκκλησιολογικῶς ὄχι μόνον ἀπαράδεκτο, ἀλλὰ ἔρχεται καὶ σὲ ἐσωτερικὴ ἀντίφαση πρὸς τὸ ἴδιο τὸ κοινὸ Κείμενο, ἀφοῦ στὴν παράγραφο 32, ὅπως εἴδαμε, ἡ Ἐκκλησία θεωρεῖται ὡς “μία καὶ ἀδιαίρετος”». Ὁ κ. Τσελεγγίδης ἔχει δημοσιεύσει πρόσφατα στὸ «Ἐν Συνειδήσει» (Ἱ. Μ. Μεγ. Μετεώρου) ἕνα ξεκάθαρα ὀρθόδοξο, πειστικότατο καὶ ἀξιόλογο ἄρθρο μὲ τίτλο «Εἶναι οἱ Ἑτερόδοξοι μέλη τῆς Ἐκκλησίας;». Στὸ ἄρθρο αὐτὸ ἀναφέρεται ὁ Μεσσηνίας, ἀλλ’ ὡς διαφωνῶν μὲ τὴν διαυγῆ ὀρθόδοξη ἐκκλησιολογία ποὺ ἐκφράζει ὁ κ. Τσελεγγίδης στὸ κρίσιμο σημεῖο, στὸ ἂν δηλαδή, ἡ Ἐκκλησία εἶναι ΜΙΑ καὶ ἀδιαίρετη (Ὀρθόδοξη θέση) ἢ διηρημένη, ὅπως κακόδοξα ὑποστηρίζει ὁ κ. Χρυσόστομος Σαββᾶτος.

(36) http://apotixisi.blogspot.com/2009/11/blog-post_08.html#comments. Ἀλλὰ καὶ ἄλλοι Ἀρχιερεῖς, ὅπως ὁ Μητροπ. Κυρηνείας Παῦλος, τὴν ἴδια ὀρθόδοξη θέση διατύπωσαν πρόσφατα. Αὐτὴ ἀκριβῶς ποὺ ἀρνεῖται νὰ ἀποδεχθεῖ ὁ Μεσσηνίας. Γράφει ὁ Κυρηνείας: «Ἡ προσπάθεια τῶν μελῶν τῆς Ὀρθοδόξου Ἀντιπροσωπείας νὰ παρασιωπήσουν ἢ νὰ προσπεράσουν, ὡς δευτερεῦον ζήτημα, τὴ δογματικὴ διαφοροποίηση μεταξὺ Ὀρθοδοξίας καὶ ἑτεροδοξίας, ὑπονομεύει τὴν αὐτοσυνειδησία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὡς τῆς μόνης ἀληθινῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία εἶναι ἡ “Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία” καὶ δίνουν τὴν ἐντύπωση ὅτι οἱ Ρωμαιοκαθολικοὶ συνιστοῦν ἐπὶ μέρους τοπικὴ Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία» (Ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος», 16/10/2009).

(37) Ἐπιφανίου, Πανάριον, Thesaurus Linguae Graecae (TLG), v. 3, p. 420, 1. l4 – p. 42,1,1.

(38) Πόποβιτς Ἰ., Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καὶ “Οἰκουμενισμός”, σ. 80-82.

(39) Χατζηνικολάου Ἀστέριου, Ἀρχιμ., Ἡ Ὀρθοδοξία στὴ θύελλα τοῦ σύγχρονου συγκρητισμοῦ, σ. 85.

(40) Δὲς http://thriskeftika.blogspot.com/2009/12/blog-post_7408.html της 18/12/2009. Γιὰ ὅσα εἶπε σ’ αὐτὴ τὴν συνέντευξη ὁ κ. Σαββᾶτος, σχολίασε ὁ ὑπὸ τὸ ψευδώνυμο «Αμπλίας»: «Στὸ πρόσωπο τοῦ Μεσσηνίας Χρυσ. Σάββατου, ἐκπληρώνεται ἡ προφητεία τοῦ ἁγ. Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, ὅτι οἱ κληρικοὶ θὰ γίνουν χειρότεροι τῶν λαϊκῶν!» (19/12/09, http://thriskeftika.blogspot.com/2009/12/blog-post_7408.html).

(41) Μ. Βασιλείου, Τοῖς Δυτικοῖς, ἐπιστ. σξγ΄, κεφ. 2. «Τὸ μὲν οὖν ἰταμὸν καὶ ἀναίσχυντον τῆς αἱρέσεως τῶν Ἀρειανῶν φανερῶς ἀπορραγὲν τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας μένει ἐπὶ τῆς ἰδίας πλάνης καὶ ὀλίγα ἡμᾶς λυμαίνεται διὰ τὸ πᾶσι πρόδηλον αὐτῶν τὴν ἀσέβειαν εἶναι. Οἱ δὲ τὴν δορὰν τοῦ προβάτου περιβεβλημένοι καὶ τὴν ἐπιφάνειαν ἥμερον προβαλλόμενοι καὶ πραεῖαν, ἔνδοθεν δὲ σπαράσσοντες ἀφειδῶς τὰ Χριστοῦ ποίμνια καὶ διὰ τὸ ἐξ ἡμῶν ὡρμῆσθαι εὐκόλως ἐμβάλλοντες βλάβην τοῖς ἁπλουστέροις, οὗτοί εἰσιν οἱ χαλεποὶ καὶ δυσφύλακτοι. Οὓς ἀξιοῦμεν παρὰ τῆς ὑμετέρας ἀκριβείας πρὸς πάσας τὰς κατὰ τὴν Ἀνατολὴν Ἐκκλησίας δημοσιευθῆναι, ἵνα ἢ ὀρθοποδήσαντες γνησίως ὦσι σὺν ἡμῖν, ἢ μένοντες ἐπὶ τῆς διαστροφῆς ἐν ἑαυτοῖς μόνοις τὴν βλάβην ἔχωσι μὴ δυνάμενοι ἐκ τῆς ἀφυλάκτου κοινωνίας τῆς ἰδίας νόσου μεταδιδόναι τοῖς πλησιάζουσιν. Ἀνάγκη δὲ τούτων ὀνομαστὶ μνησθῆναι, ἵνα καὶ αὐτοὶ γνωρίσητε τοὺς τὰς ταραχὰς παρ’ ἡμῖν ἐργαζομένους καὶ ταῖς Ἐκκλησίαις ὑμῶν φανερὸν καταστήσητε» (Ἡ μτφρ. ἀπὸ γ. Νικόδημο Μπιλάλη).

(42) Πρακτικὰ Γ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, Thesaurus Linguae Graecae (TLG), T. 1,1,1, p. 86, l. 14-20.

(43) Μ. Ἀθανασίου, Πρὸς τοὺς Ἐπισκόπους Αἰγύπτου…: «Ἐπειδὴ δὲ κρύπτουσιν αὐτοὶ καὶ φοβοῦνται λέγειν, ἀναγκαῖον ἡμᾶς ἀποδῦσαι τὸ κάλυμμα τῆς ἀσεβείας, καὶ δειγματίσαι τὴν αἵρεσιν, εἰδότας ἃ τότε οἱ περὶ Ἄρειον ἔλεγον, καὶ πῶς ἐξεβλήθησαν ἀπὸ τῆς Ἐκκλησίας, καὶ καθῃρέθησαν ἀπὸ τοῦ κλήρου… ἐλέγχοντες τοὺς αἱρετικούς, λέγομεν ταῦτα».

(44) Ὁ Μεσσηνίας εἶπε πρὸς τὸν δημοσιογράφο Παπαχρήστου: «Τὸ ὅ,τι στὴν Πάφο δὲν μπορέσαμε νὰ ὁλοκληρώσουμε τὴν μελέτη ἑνὸς κειμένου σημαίνει ὅτι ἀπὸ τὸ κείμενο ἀνεφύοντο προβλήματα…, τὰ ὁποῖα πολλὲς φορὲς ἀπαιτοῦσαν μιὰ ἐπανεξέταση καὶ μιὰ ἐπανερμηνεία. Καὶ αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἐὰν μέχρι σήμερα λέγαμε ὅτι ὁ διάλογος αὐτὸς ἔχει κάνει ἀργὰ βήματα, ἀπὸ σήμερα μποροῦμε νὰ λέμε ὅτι ὁ διάλογος αὐτὸς θὰ κινηθεὶ μὲ βῆμα σημειωτόν» (thriskeftika.blogspot.com/2009/12/blog-post_7408.html). Τοῦτο μεθερμηνευόμενο σημαίνει: ἐφησυχάστε ἐσεῖς, κι ἐμεῖς, ὅταν βροῦμε εὐκαιρία καὶ ἐκεῖ ποὺ δὲν θὰ τὸ περιμένετε, θὰ κάνουμε τὴν …ἔκπληξη τῆς «Ἑνώσεως»!).

(45) http://panayiotistelevantos.blogspot.com/2010/01/blog-post_3733.html.

(46) Δὲς http://ecclesianet.blogspot.com/2008/02/blog-post_965.html, 1/2/2008. Στὴν ἴδια τηλεοπτικὴ ἐκπομπὴ ὁ Μεσσηνίας Χρυσόστομος «εἶχε προσπαθήσει οὐσιαστικὰ νὰ “συσκοτίσει” τὸ θέμα τί πιστεύει ἡ Ἐκκλησία σχετικὰ μὲ τὶς ἀμβλώσεις. Τὴν εἶχα παρακολουθήσει τὴν ἐκπομπὴ καὶ ἔμεινα ἄναυδος μὲ τὸν πολιτικαντισμό του. Ἔλαβε καὶ συγχαρητήρια “ἐπὶ προοδευτισμῷ” ἀπὸ τὸν μαχητικὸ ἀθεϊστὴ …Πέτρο Κουναλάκη… Κακῶς ὅμως συνδέεις τὶς ἀμβλώσεις μὲ τὸ θέμα τῆς τεχνητῆς γονιμοποίησης, οὐσιαστικὰ τὸ δεύτερο τὸ ἔχει ἀποδεχθεῖ ἡ Ἐκκλησία, ἔστω ὑπὸ κάποιους ὅρους. Γιὰ τὸ πρῶτο ὅμως δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία σχετικὰ μὲ τὴ βαρύτητά του ὡς ἁμάρτημα, μὲ ἐκκλησιαστικοὺς ὅρους πάντοτε. Εἶναι ἀφαίρεση ζωῆς (Στὸ a -ergodes.blogspot.com, Θεολογικοὶ Διάλογοι καὶ συνοδικότητα).

(47) http://apotixisi.blogspot.com/2009/11/blog-post_08.html#comments.

(48) «Εἰ μὲν γὰρ ἐναντίαν τοῖς κανόσιν ἐπίσκοπος ἐνέγκῃ ψῆφον, τιμωρηθήσεται, ἤγουν καθαιρεθήσεται… οὐ γὰρ συγγνωστέος ἔσεται λέγων μὴ εἰδέναι τοὺς κανόνας, οὓς ἀναγκάζεται διὰ γλώττης ἔχειν σχεδὸν ἀεί» (Βαλσαμών, εἰς Ζήση Θεόδωρου, πρωτοπρεσβ., «Κακὴ ὑπακοὴ καὶ ἁγία ἀνυπακοή» σελ. 135).

(49) Μελετίου Νικοπόλεως, Ἡ Πέμπτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, σελ. 176.

(50) «Τίς γὰρ φέρει διδάσκεσθαι ἐπίσκοπον ὅπως ὀφείλει εἶναι Χριστιανός;».

(51) Πρακτικὰ Γ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, Thesaurus Linguae Graecae (TLG), T. 1,1,1, p. 80, l. 30–p. 81, l. 7.

Πηγή: http://panayiotistelevantos.blogspot.com/2010/03/blog-post_13.html

Έντονη ήταν σήμερα η αντίδραση του Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ. Χρυσοστόμου με αφορμή τα χθεσινά επεισόδια που έγιναν στην Πάφο, από μια ομάδα διαδηλωτών από την Κύπρο και την Ελλάδα η οποία εξέφρασε τη διαφωνία της, όσον αφορά το διάλογο μεταξύ Ορθοδόξων και Ρ/Καθολικών.

Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ. Χρυσόστομος σε δηλώσεις του στο ΡΙΚ, υποστήριξε ότι η Αστυνομία θα έπρεπε να ήταν πιο αυστηρή.

Συγκεκριμένα ο Αρχιεπίσκοπος κ. Χρυσόστομος τόνισε: «Η συμπεριφορά τους ήταν απαράδεκτη και έπρεπε να είμαστε πιο αυστηροί, τόσο εμείς όσο και η αστυνομία».

Ακόμη ο Προκαθήμενος της Κυπριακής Εκκλησίας, ανέφερε ότι «τέτοιες ενέργειες εκθέτουν την Εκκλησία της Κύπρου διεθνώς».

Τέλος, να αναφερθεί ότι και ο Πρόεδρος της ΕΔΕΚ κ. Γιαννάκης Ομήρου σε δηλώσεις του, χαρακτήρισε τους μοναχούς που συμμετείχαν στα επεισόδια ως «Ταλιμπάν».

Πηγή: http://www.romfea.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3319&Itemid=2

Προσέξτε την περίφραξη για τους θεατές της πασαρέλας.

Το ότι ο Ζακύνθου Χρυσόστομος (Συνετός) διοργάνωσε φιέστες για τις επετείους του, για να τον λιβανίσουν, καμιά εντύπωση δεν προκαλεί. “Εκ γάρ του περισσεύματος της καρδίας του” προσφέρει ο άνθρωπος.

Το ότι 55(;) τόσοι επίσκοποι, Αρχιεπίσκοποι και Πατριάρχες συνήλθον αναξιοπρεπώς “επί τω αυτώ” εκ των περάτων της Ορθοδοξίας, για να τιμήσουν το Μητροπολίτη Πένθχαουζ και πάλιν δεν μας κάνει εντύπωση. “Σημείον των καιρών.” …

Ο ΚΥΠΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

Αξιοθρήνητη, για μια ακόμη φορά, η παρουσία του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Χρυσόστομου. Όχι ότι μας κατέλαβε εξαπίνης. “Γνωστός εν τη Ιουδαία ο Θεός!” (Σημείωση: Ο αρχιεπίσκοπος Κύπρου είναι γνωστός για το πάθος που έχει για τα λούσα και την αυτοπροβολή. Πέραν τούτου ο Μακαριώτατος πάσχει και από το σύνδρομο του “εθνάρχη”.) Αλλά ακόμη και από τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου αναμέναμε κάποιας μορφής αυτολογοκρισία στις ακρισίες που εκστόμισε. Τόσο πολύ τον εντυπωσίασε η προσωπικότητα του Ζακύνθου ώστε προσπάθησε να τον μιμηθεί “ευτυχώς επιτυχώς”, ομολόγησε δημόσια, χωρίς να κομπιάσει ή να ερυθριάσει από ντροπή! Και γιατί; Επειδή ο Ζακύνθου “πλάστηκε για τις κορυφές”, ισχυρίστηκε; Πώς λεγόταν, να πάρει η ευχή, εκείνος ο χάνος της Κίνας που έκοβε τη γλώσσα των μανδαρίνων του όταν έλεγαν τέτοιας ολκής ανοησίες; Τον Ζακύνθου απεφάσισε ο Μακαριότατος να μιμηθεί; Και “επιτυχώς”, μάλιστα; Κύριε ελέησον! Την εποχή που λειτουργούσε ως διάκονος στην Αθήνα δεν συναντήθηκε – και μάλιστα στο Ιερό βήμα- πολλές φορές με το μακαριστό π. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο; Εκείνος ο άγιος άνθρωπος δεν τον ενέπνευσε σε τίποτα; Δεν θέλησε έστω να τον μιμηθεί σε κάτι; “Επιτυχώς” ή έστω ανεπιτυχώς; Μόνον ο Ζακύνθου κατόρθωσε να τον κατανύξει; Μόνον αυτός κατόρθωσε να “αλλοιώσει” (του Μακαριότατου ο όρος) την προσωπικότητά του;

ΚΑΙ ΠΑΛΙΝ ΠΕΡΙ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑΣ

Ποιο ήταν το αντικείμενο της προσλαλιάς του Σεβασμιότατου Ζακύνθου για τις τιμές που του επιδαψίλευσαν Πατριαρχεία, Ορθόδοξες Εκκλησίες, Ακαδημαϊκά ιδρύματα, κτλ.; “Σκέψεις περί οικολογικής θεολογίας”! …

Ακόμη και ένα θέμα που άξιζε σοβαρή θεολογική και ποιμαντική προσέγγιση κατάφεραν να το γελοιοποιήσουν και να το εξευτελίσουν με τα εν πλω οικολογικά συνέδρια, τις δαπανηρές φιέστες και τις φαιδρές παραστάσεις στα μέγαρα της ματαιότητας και στα ανάκτορα της προκλητικής χλιδής.

ΠΕΝΘΧΑΟΥΖ, FIORA ΚΑΙ BOUQUET

Μπορούμε να πληροφορηθούμε πού θα δημοσιεύσει τη θεολογική οικολογική πραγματεία του ο Σεβασμιώτατος; Στο “Πλαίημποϋ” μήπως ή στο “Πένθχαουζ” όπου ήδη η πολύκροτη συνέντευξή του περί των προγαμιαίων σχέσεων κοσμεί τις σελίδες του “ηθοπλαστικού” εκείνου περιοδικού;

Ελπίζουμε μετά τα “φιόρα” (“Fiora”) τιμής προς τον Ζακύνθου Χρυσόστομο να μη δούμε και κανένα “Μπουκέτ” (“Bouquet”) τιμής προς τον Παντελεήμονα Μπεζενίτη, επειδή με όλο αυτό το “λουλουδικό” θα λιποθυμήσει ο κόσμος. Όχι βέβαια από “οσμήν ευωδίας πνευματικής”.

Τελεβάντος Παναγιώτης

Πηγή: http://agiooros.freeforums.org/viewtopic.php?f=27&t=3343&view=previous

Για περισσότερα: http://banato.blogspot.com/2009/11/blog-post_15.html και http://banato.blogspot.com/2009/08/blog-post_3487.html